Recherche

Op vrijdag 13 maart neemt ons ziekenhuis deel aan de Internationale Dag van de Slaap, een sensibiliseringsdag rond slaapstoornissen en hun behandeling. Kom de slaapspecialisten ontmoeten Op vrijdag 13 maart neemt ons ziekenhuis deel aan de Internationale Dag van de Slaap, een sensibiliseringsdag rond slaapstoornissen en hun behandeling.Bij die gelegenheid zal het team van de Volwassenen Slaapeenheid een informatiestand houden.Bezoekers kunnen:Meer leren over de belangrijkste slaapstoornissen, zoals slapeloosheid of slaapapneu;Ontdekken hoe een slaaponderzoek verloopt (polysomnografie), dat tijdens een hospitalisatie wordt uitgevoerd;Inzicht krijgen in de beschikbare behandelingen, waaronder cognitieve gedragstherapie voor insomnie (CGT-I);Een demonstratie bijwonen van de analyse van een slaapregistratie;Van dichtbij het materiaal bekijken dat wordt gebruikt voor de behandeling van slaapapneu (CPAP-toestel en maskers).Neurologen, psychologen en slaapspecialisten zullen aanwezig zijn om vragen van het publiek te beantwoorden en hun dagelijkse werk toe te lichten.Deze dag is een ideale gelegenheid om uw slaap beter te begrijpen en rechtstreeks in gesprek te gaan met gezondheidsprofessionals.Wanneer? Vrijdag 13 maart, van 10.00 tot 15.00 uurWaar? Erasmeziekenhuis (Lenniksebaan 808, 1070 Anderlecht), in de onthaalhal op het gelijkvloersGratis activiteit en open voor iedereen.

De dienst Neurologie van het H.U.B huldigt vandaag zijn gloednieuwe Geïntegreerde Geheugenkliniek in, gewijd aan de zorg voor mensen met geheugenstoornissen of andere cognitieve functies, waaronder de ziekte van Alzheimer. Alzheimerdementie: een belangrijk volksgezondheidsprobleem In België leven momenteel naar schatting tussen de 200.000 en 220.000 mensen met een vorm van dementie of een ernstige neurocognitieve stoornis, met als courantste oorzaak alzheimerdementie (50-70% van de gevallen). Tegen 2050 zal het naar schatting gaan om 330.000 à 390.000 mensen, voornamelijk door de vergrijzing van de bevolking. Naast de patiënten worden ook duizenden familieleden en mantelzorgers getroffen, die vaak hun weg moeten zoeken door een gefragmenteerd en complex zorgtraject.Tegemoetkomen aan onvervulde medische behoeftenDe Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe) is ontstaan uit een duidelijke vaststelling: patiënten met cognitieve stoornissen moeten vroegtijdig worden onderzocht, nauwkeurig worden gediagnosticeerd en gecoördineerd worden opgevolgd, met een integratie van de medische, cognitieve, functionele en psychosociale aspecten.De CIMe van het H.U.B biedt daarom een compleet en systemisch patiëntentraject van de eerste raadpleging tot de langetermijnopvolging. Een gespecialiseerd multidisciplinair team (neurologen, geriaters, neuropsychologen, logopedisten, ergotherapeuten, gespecialiseerde verpleegkundigen) staat er klaar om de patiënten en hun naasten te helpen.Dr. Jean-Christophe Bier, neuroloog: "Dankzij onze Geïntegreerde Geheugenkliniek kunnen we de opvolging, ondersteuning en behandeling van onze patiënten en hun familie zo efficiënt mogelijk verbeteren, met respect voor hun verwachtingen en individuele situaties, en continu blijven innoveren."Een unieke kliniek met een geïntegreerde aanpak en geavanceerde technologieënDe Geïntegreerde Geheugenkliniek onderscheidt zich door in de klinische praktijk technologieën te integreren die zelden samen worden gebruikt in één ziekenhuisstructuur: observatiekamers die volledig zijn uitgerust om neurologische parameters in realtime te monitoren (dag- en nachtopnames), de enige magneto-encefalografie-eenheid (MEG) in België en een unieke virtualrealityruimte waar patiënten kunnen worden geëvalueerd in gesimuleerde omgevingen die lijken op hun dagelijkse omgeving, en dat alles in combinatie met een traject dat wordt gecoördineerd door een gespecialiseerd multidisciplinair team. Dankzij deze geïntegreerde aanpak krijgen we meer inzicht in cognitieve stoornissen en kunnen we de zorg personaliseren en de patiëntervaring verbeteren.Klinische zorg en onderzoek: een nauwe band die de patiënten ten goede komtDe Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe) werd deels mogelijk gemaakt door de steun van het Fonds Erasme, dat al jaren samenwerkt met het H.U.B voor de ontwikkeling van innovatieve en onderzoeksprojecten.Het Fonds Erasme heeft met name bijgedragen aan de financiering van klinische onderzoeksprojecten die parallel aan de zorgactiviteit worden uitgevoerd, zoals het 'Remember'-project, dat is gewijd aan de creatie van een groot cohort van patiënten op het continuüm van alzheimerdementie en verwante neurodegeneratieve aandoeningen, om de prognostische factoren voor de evolutie van de ziekte beter te onderzoeken. Die projecten passen in een samenwerkingsdynamiek tussen het ziekenhuis en de universiteit met als doel de medische praktijken te vernieuwen en de wetenschappelijk gevalideerde innovaties sneller te integreren in de behandeling van de patiënten.Dr. Mélanie Strauss, neuroloog: "Met de lancering van de Geïntegreerde Geheugenkliniek en de steun van het Fonds Erasme bouwen we aan een referentiecentrum dat klinische uitmuntendheid en academisch onderzoek van topniveau combineert om ontdekkingen te versnellen en meteen in de praktijk te brengen ten gunste van de patiënten."Een toekomstgerichte inhuldigingMet de Geïntegreerde Geheugenkliniek demonstreert de dienst Neurologie van het H.U.B opnieuw haar expertise in de behandeling van complexe pathologieën en bevestigt ze haar streven om een concreet en innovatief antwoord te bieden op de uitdagingen die gepaard gaan met alzheimerdementie en geheugenstoornissen door individuele en gepersonaliseerde zorgtrajecten aan te bieden voor elke patiënt.Prof. Nicolas Gaspard, directeur van de dienst Neurologie van het H.U.B: "Dankzij de Geïntegreerde Geheugenkliniek en de steun van het Fonds Erasme zet de dienst Neurologie van het H.U.B in op een gedurfde, positieve benadering van de toekomst van de neurodegeneratieve ziekten." CIMe - Contact en informatie

Onze kliniek is gespecialiseerd in de diagnose en behandeling van bewegingsstoornissen (waaronder die veroorzaakt door de ziekte van Parkinson). Wij bieden een multidisciplinaire aanpak, gepersonaliseerde opvolging en toegang tot geavanceerde therapieën. Voor gespecialiseerde zorg bij bewegingsstoornissen Abnormale bewegingen kunnen het gevolg zijn van verschillende neurologische, genetische of metabole aandoeningen, verband houden met bepaalde geneesmiddelen of hersenletsels, en worden beïnvloed door diverse risicofactoren. De diagnose en behandeling vereisen daarom gespecialiseerde expertise om de oorzaak nauwkeurig te identificeren en de behandeling aan te passen om de levenskwaliteit van de patiënt zo goed mogelijk te behouden. Image Image Image Diagnose en behandeling van bewegingsstoornissen Wij bieden gepersonaliseerde zorg, gericht op levenskwaliteit en de doelen van de patiënt, via onder meer een multidisciplinaire aanpak die zowel motorische als niet-motorische aspecten integreert (cognitie, slaap, pijn, stemming, autonomie, enz.). Indien nodig verwijzen wij patiënten door naar geavanceerde therapieën en gespecialiseerde zorgtrajecten. Gepersonaliseerde en multidisciplinaire zorg Onze grondige klinische evaluatie en langdurige opvolging maken het mogelijk om de evolutie van de aandoening objectief te volgen via klinische onderzoeken, gestandaardiseerde schalen en eventueel video-opnames. Bewegingsstoornissen beperken zich niet tot motorische symptomen; daarom besteden wij bijzondere aandacht aan niet-motorische symptomen en de impact op naasten. Als kliniek binnen een toonaangevend universitair ziekenhuis komen onze academische expertise en onze onderwijs- en onderzoeksactiviteiten rechtstreeks ten goede aan de patiënten. Dankzij onze nauwe samenwerking met neurologische revalidatie binnen het Erasmeziekenhuis kunnen wij optimale functionele zorg en autonomie bieden. Ons zorgaanbod Afhankelijk van de klinische situatie biedt de kliniek:Gespecialiseerde consultaties (diagnose, opvolging en therapie-aanpassing)Evaluatie en behandeling van:Ziekte van Parkinson en parkinsonismenTremorenDystonieën (onvrijwillige spiersamentrekkingen die abnormale houdingen of repetitieve bewegingen veroorzaken)Chorea (snelle, schokkerige, onvoorspelbare bewegingen)TicsMyoclonieën (plotselinge, zeer korte spierschokken)Gang- en evenwichtsstoornissen (ataxieën)Functionele bewegingsstoornissenEvaluatie van complicaties (fluctuaties, dyskinesieën, pijn, vallen, autonome stoornissen, slaap, angst, depressie, vermoeidheid, cognitieve stoornissen, enz.)Doorverwijzing naar geavanceerde behandelingen:Injecties met botulinetoxinePomptherapieënDiepe hersenstimulatie (DBS)Coördinatie van multidisciplinaire zorg (kinesitherapie, logopedie, ergotherapie, neuropsychologie, enz.)Educatie en informatie voor patiënten Maak een afspraak Ons team Het team van de Kliniek voor Bewegingsstoornissen van het H.U.B bestaat uit gespecialiseerde artsen en multidisciplinair zorgpersoneel.Kinesitherapeut: Sara Ben ChekrounLogopedist: Sophie RobertNeuropsychologen: Hichem Slama en Christelle MaenhoutPsycholoog: Véronique Simons Dr. Frédéric Supiot, Directeur van de Kliniek voor Bewegingsstoornissen Fonction : Neurolog, specialist in bewegingsstoornissenRaadpleegt patiënten met de ziekte van Parkinson, tremoren, dystonieën en andere bewegingsstoornissen.Hoofdonderzoeker in klinisch onderzoek (Enroll HD-programma voor de ziekte van Huntington).Voert injecties met botulinetoxine uit voor bepaalde bewegingsstoornissen zoals dystonieën en hemispasmen.Expertise in het plaatsen en afstellen van DBS (diepe hersenstimulatie).Expertise in het opstarten, aanpassen en opvolgen van patiënten die behandeld worden met een Duodopa-pomp. Dr. Virginie Destrebecq Fonction : Neurolog, specialist in bewegingsstoornissenRaadpleegt patiënten met de ziekte van Parkinson, tremoren, dystonieën en andere bewegingsstoornissen, evenals degeneratieve aandoeningen van het cerebellum (ataxie) en functionele neurologische stoornissen.Referentiearts voor zeldzame aandoeningen met betrekking tot ataxieën binnen het Europese netwerk (ERN-RND).Hoofdonderzoeker in klinisch en transversaal onderzoek (naar essentiële tremor).  Dr. Vincent Leclercq Fonction : Neurolog, specialist in bewegingsstoornissenRaadpleegt patiënten met de ziekte van Parkinson, tremoren, dystonieën en andere bewegingsstoornissen.Besteedt bijzondere aandacht aan niet-motorische symptomen (gedragsstoornissen, stemmingsstoornissen, seksuele stoornissen, urinair en digestieve stoornissen, pijn, …).Stimuleert een globale aanpak, met indien nodig doorverwijzing naar neurologische revalidatie (kinesitherapie, ergotherapie, logopedie, neuropsychologie, …).Voert de afstelling van DBS (diepe hersenstimulatie) uit en geeft injecties met botulinetoxine. Dr. Alexandra Boogers Fonction : Neurolog, specialist in bewegingsstoornissenRaadpleegt patiënten met de ziekte van Parkinson, tremoren, dystonieën en andere bewegingsstoornissen.Expertise in het plaatsen en afstellen van DBS (diepe hersenstimulatie). De diensten waarmee wij samenwerken Neurologie Lien vers Neurologie Neurochirurgie Lien vers Neurochirurgie Radiologie – Medische beeldvorming Lien vers Radiologie – Medische beeldvorming In het kader van onze samenwerking met de dienst Neurologie werken wij regelmatig samen met:De Eenheid Neurologische Revalidatie (multidisciplinaire revalidatie)De Slaapeenheid (polysomnografie)De Eenheid Klinische Neurofysiologie (registratie van abnormale bewegingen) FAQ over de ziekte van Parkinson en de behandeling ervan 1. Wat is de ziekte van Parkinson? De ziekte van Parkinson is een chronische neurologische aandoening die verband houdt met een geleidelijke afname van dopamine in bepaalde delen van de hersenen. Ze kan motorische symptomen veroorzaken (traagheid, rigiditeit, tremor), maar ook niet-motorische symptomen (slaapstoornissen, vermoeidheid, constipatie, pijn, angst, cognitieve stoornissen, enz.). 2. Wat zijn de eerste symptomen van de ziekte van Parkinson? De eerste symptomen van de ziekte van Parkinson kunnen subtiel en variabel zijn. De meest voorkomende zijn:Traagheid in bewegingen (bradykinesie),Stijfheid (rigiditeit),Een rusttremor (niet altijd aanwezig),Verminderde armschommeling tijdens het wandelen,Kleiner handschrift (micrografie),Verandering van de stem,Niet-motorische symptomen zoals constipatie, verlies van reukzin, slaapstoornissen (met name onrust tijdens dromen), of ongewone vermoeidheid. 3. Op welke leeftijd begint de ziekte van Parkinson? De ziekte van Parkinson begint meestal na de leeftijd van 60 jaar, maar kan ook jongere mensen treffen. Men spreekt van vroege Parkinson wanneer de symptomen vóór de leeftijd van 50 jaar optreden. De aanvangsleeftijd varieert van persoon tot persoon en heeft niet noodzakelijk invloed op de ernst van de ziekte. 4. Wat zijn de oorzaken van de ziekte van Parkinson? De exacte oorzaken van de ziekte van Parkinson zijn nog gedeeltelijk onbekend. Ze is het resultaat van een combinatie van genetische en omgevingsfactoren. In de meeste gevallen is de ziekte niet erfelijk. Blootstelling aan bepaalde pesticiden of toxines wordt onderzocht als mogelijke risicofactor. 5. Hoe wordt de ziekte van Parkinson gediagnosticeerd? De diagnose van de ziekte van Parkinson is in de eerste plaats klinisch. Ze berust op het neurologisch onderzoek en de observatie van de symptomen. Er bestaat nog geen enkele biologische test. Aanvullende onderzoeken (hersen-MRI, dopaminerge scintigratie) kunnen worden uitgevoerd om andere ziekten uit te sluiten. 6. Bestaat er een behandeling voor de ziekte van Parkinson? Er bestaat momenteel geen genezende behandeling voor de ziekte van Parkinson, maar verschillende behandelingen maken het mogelijk om de symptomen doeltreffend te verlichten. Dopaminerge medicatie, revalidatie (kinesitherapie, logopedie) en in sommige gevallen diepe hersenstimulatie verbeteren de levenskwaliteit aanzienlijk. 7. Is de ziekte van Parkinson erfelijk? In de overgrote meerderheid van de gevallen is de ziekte van Parkinson niet erfelijk. Slechts 5 tot 10% van de patiënten heeft een geïdentificeerde genetische vorm. Het hebben van een familielid met de ziekte betekent niet noodzakelijk dat men een hoog risico heeft om ze te ontwikkelen. 8. Wat is de levensverwachting bij de ziekte van Parkinson? De levensverwachting van personen met de ziekte van Parkinson ligt dicht bij die van de algemene bevolking, vooral wanneer de ziekte goed wordt behandeld. Medische vooruitgang en multidisciplinaire opvolging hebben de prognose en de levenskwaliteit aanzienlijk verbeterd. 9. Kan men normaal leven met de ziekte van Parkinson? Ja, het is mogelijk om lang en actief te leven met de ziekte van Parkinson. Een aangepaste behandeling, regelmatige lichaamsbeweging, medische begeleiding en psychologische ondersteuning stellen veel mensen in staat hun autonomie en een bevredigend sociaal leven gedurende vele jaren te behouden. 10. Waar vindt men betrouwbare informatie over de ziekte van Parkinson? Voor betrouwbare informatie over de ziekte van Parkinson wordt aanbevolen om te raadplegen:Uw neuroloog,Erkende patiëntenverenigingen,Institutionele websites (universitaire ziekenhuizen, wetenschappelijke verenigingen),Door gezondheidsprofessionals gevalideerde bronnen.

Tien jaar na de aanslagen in Brussel wilde Karen Northshield terugkeren naar waar het voor haar allemaal begon: in het ziekenhuis, bij de teams die haar hebben verzorgd, gesteund en gedragen. De aangrijpende getuigenis van Karen Northshield Dinsdag 10 maart 2026, in een ongewoon stille aula, leek de tijd stil te staan. Voor de zorgverleners die haar gedurende vier jaar revalidatie hadden begeleid, kwam Karen Northshield haar verhaal vertellen. Niet om wonden open te rijten. Niet om het drama opnieuw te beleven. Maar om te bedanken.Tien jaar na de aanslagen in Brussel wilde deze overlevende terugkeren naar waar het voor haar allemaal begon: in het ziekenhuis, bij de teams die haar hebben verzorgd, gesteund en gedragen.“Zonder jullie zou ik vandaag letterlijk niet meer hier zijn.”In de zaal herkennen velen haar. Sommigen hebben haar geopereerd, anderen hebben haar verzorgd op intensieve zorgen, weer anderen hebben haar begeleid tijdens haar lange revalidatie. Velen steken hun hand op wanneer ze vraagt: “Wie herinnert zich die ochtend nog?”Dan volgt een tweede gebaar. “En wie herinnert zich dat hij of zij mij verzorgd heeft?”Opnieuw gaan veel handen de lucht in.De band is voelbaar.Het moment waarop alles kantelt22 maart 2016 had een gewone dag moeten zijn. Of beter: een gelukkige dag. Karen stond op het punt om op vakantie te vertrekken naar de Verenigde Staten om haar familie te bezoeken. Bestemming: Florida. De koffers waren gepakt, de reis gepland.In de vertrekhal twijfelt ze even: in de rij blijven wachten of een koffie gaan halen. Ze besluit te blijven. Enkele seconden later ontploft er een bom…Het verhaal vertraagt. De woorden komen in stukjes, alsof ze nog steeds hun gewicht dragen.De projectie door de lucht. De val, twintig meter verder. De rook, het geschreeuw, de verminkte lichamen. Het onvermogen om te ademen, te bewegen, te roepen. In de zaal vraagt ze iedereen de ogen te sluiten. De stilte wordt bijna verstikkend.“Stel je voor… daar te liggen… stervend.”Karen blijft meer dan een uur op de grond van de luchthaven liggen voordat ze wordt geholpen. Zwaar gewond, bewusteloos, tussen leven en dood. Met spoed naar het ziekenhuis gebracht, ondergaat ze urenlange operaties en krijgt ze bijna 33 liter bloed toegediend.En toch was dat nog maar het begin.Vier jaar leven in het ziekenhuisWanneer Karen zich aan het publiek voorstelt, doet ze dat met een vleugje humor: “Ik denk dat ik mijn klantenkaart hier wel verdiend heb.” Het gelach verlicht even de spanning.Want wat volgt is duizelingwekkend: bijna 80 dagen op intensieve zorgen, meer dan 60 chirurgische ingrepen, jaren van hospitalisatie en revalidatie.Daarvoor kende ze de ziekenhuiswereld nauwelijks.“Het enige medicijn dat ik kende, was Dafalgan.”De toen 30-jarige vrouw, sportief, coach en topsporter, ziet haar leven plots kantelen. Haar lichaam, dat ze met de grootste discipline had onderhouden, wordt zwaar verminkt door de explosie. Foto’s getuigen daarvan. “Ik keek naar mijn lichaam en dacht: dat ben ik niet.”Maar wat haar het meest heeft geraakt, was niet alleen de pijn of de opeenvolgende operaties. Het was de nood aan menselijkheid — en soms het gebrek daaraan.De kracht van een blikKaren vertelt over de momenten van wachten vóór een operatie. De witte gangen, de kou van de operatiezaal, de angst. En die eenvoudige, bijna kinderlijke behoefte:“Ik had er gewoon nood aan dat iemand me aankeek en zei dat alles goed zou komen. Zelfs als dat niet waar was.”Een blik. Een hand om vast te houden. Een verwarmde deken. Kleine gebaren voor wie ze stelt, maar enorm voor wie ze ontvangt.“Wat voor jullie banaal is, is dat nooit voor de patiënt.”Ze benadrukt: achter elke routinehandeling, elke bloedafname, elke anesthesie, zit iemand die bang is.Opnieuw leren rechtstaanKaren vertelt vervolgens over de eerste pogingen om recht te staan — bijna onwerkelijk. Na maanden in bed, verzwakt, moet ze opnieuw leren wat voor iedereen vanzelfsprekend lijkt: opstaan.In de zaal vraagt ze de aanwezigen om recht te staan, om haar symbolisch te helpen. Dan glimlacht ze: “Sorry… ik heb de kracht niet.” Iedereen gaat weer zitten. Daarna vraagt ze opnieuw om recht te staan, dit keer met al hun kracht en moed. En zelf komt ze ook overeind, moeizaam, alsof ze de energie wil tonen die een patiënt nodig heeft om vooruit te gaan.Karen legt uit dat in het begin van haar revalidatie een kinesitherapiesessie van dertig minuten soms… dertig minuten mentale voorbereiding vereiste. De pijn, de vermoeidheid, de misselijkheid, de duizeligheid. En toch, stap voor stap, komt ze weer recht en toont ze een video van de dag waarop ze voor het eerst in maanden opnieuw op haar benen kon staan.Humor als schildTijdens haar getuigenis deelt Karen enkele anekdotes die onverwachte ademruimte brengen. Een doos chocolade met 100% cacao voor de verpleegkundigen — niet te eten. Een paar verschillende schoenen om te kunnen rechtstaan ondanks een korter been. Of haar bijnaam die ze van de verpleegkundigen kreeg: “deugniet”.“Humor is een dodelijk wapen om het ijs te breken.”Deze momenten van lichtheid waren essentieel om door te gaan, zegt ze.Onzichtbare wondenTien jaar later zijn de gevolgen er nog steeds. Sommige zichtbaar. Vele onzichtbaar. Karen leeft vandaag met tal van handicaps en komt nog vaak in het ziekenhuis.Deze vrouw, tegelijk sterk, volhardend en ongelooflijk veerkrachtig, blijft toch uiterst kwetsbaar door het trauma dat ze met zich meedraagt, alsof het gisteren gebeurde. Het lawaai van de explosie, de kracht van de schokgolf, de pijn van de verwondingen, het gevoel van de vlammen, de overtuiging dat ze het niet zou overleven. Maar ook de angst voor elke ingreep, de frustratie bij elke nieuwe aankondiging, de nood aan houvast bij elke nieuwe verdoving. Zelfs een geplande operatie kan vandaag de herinnering aan 22 maart opnieuw oproepen.“Als je me vandaag ziet glimlachen, vergis je niet: de wonden zijn er nog steeds.”Opbouwen en vooruitgaanToch stopt haar verhaal niet bij de pijn.De overlevende spreekt ook over de toekomst. Ze droomt nog. Ze schrijft. Ze stelt zichzelf doelen. Haar kinderdroom: ooit deelnemen aan een bodybuildingwedstrijd. Ze denkt ook aan een film die dit verhaal zou vertellen — het hare, maar ook dat van de ziekenhuisteams. Want dit mirakel, zegt ze, is niet alleen het hare.“Het is het resultaat van een samenwerking tussen jullie en mij. Jullie deskundigheid… en mijn moed.”Nooit vergetenDe conferentie eindigt zoals ze begon: met grote ingetogenheid. Ze spreekt over de slachtoffers, de families, zij die nooit meer naar huis zijn teruggekeerd. Ze spreekt ook over haar naasten, die altijd aan haar zijde staan. En dan bedankt ze opnieuw de teams.“In de moeilijkste momenten hebben patiënten vooral nood aan menselijkheid.”In de zaal glimlachen sommigen. Anderen vegen discreet een traan weg.Tien jaar na de aanslagen was dit moment geen plechtig eerbetoon, noch een medische lezing. Het was een zeldzaam moment: de ontmoeting tussen een patiënte en tientallen zorgverleners die op een donkere dag in maart 2016 een mirakel hebben verricht.

Maart is de maand van bewustwording rond endometriose. Ter gelegenheid hiervan lanceert het H.U.B een nieuwe campagne met tal van activiteiten om het publiek en zorgprofessionals te informeren en te betrekken bij de diagnose en behandeling van deze ziekte. Image Endometriose zonder filter: wat men gelooft, wat men weet, wat men bewijst Endometriose is een chronische aandoening die 1 op 10 vrouwen in de vruchtbare leeftijd treft. Toch blijft het grotendeels onbekend en wordt het vaak te laat gediagnosticeerd, omdat de symptomen soms verkeerd worden begrepen of gebagatelliseerd.De campagne “Endometriose zonder filter” helpt mythes, kennis en wetenschappelijke bewijzen te scheiden om deze aandoening en de impact ervan op het leven van vrouwen beter te begrijpen. Wat je kunt ontdekken met de teams van de Endometriosekliniek van het H.U.B:Wat men gelooft: bestaande ideeën en valse overtuigingen over endometrioseWat men weet: betrouwbare feiten en gegevens om het brede publiek en zorgverleners beter te informerenWat men bewijst: onderzoek en wetenschappelijke vooruitgang voor betere diagnose en effectieve begeleidingNeem deel aan onze activiteitenInformatieve stand, workshops voor patiënten en zorgverleners, lezingen en educatieve middelen: elke activiteit helpt u endometriose beter te begrijpen, patiënten te ondersteunen en dagelijks bij te dragen aan de gezondheid van vrouwen. Image L'endometriose zonder filter: het programma van het H.U.B in 2026 Donderdag 26 maart 2026 Informatieve en bewustmakende standInteractieve “waar-niet waar” spellenInformatie over endometriose en de zorg aan het H.U.BVragenlijst over menstruele gezondheidOntmoetingen en uitwisseling met leden van het team van de EndometriosekliniekWaar? Hoofdhal van het Erasmusziekenhuis – BrusselWanneer? 26/03/2026, van 10:00 tot 16:00Gratis en toegankelijk voor iedereen.  Endometriose zonder filter: de quizz Image

Contacteer de Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe)Secretariaat NeurologieconsultatiesTel. 02 555 33 57E-mail : Cons [dot] Neuro [dot] erasme [at] hubruxelles [dot] be (Cons[dot]Neuro[dot]erasme[at]hubruxelles[dot]be)Algemeen Secretariaat NeurologieTel. 02 555 69 25E-mail : sec [dot] med [dot] neuro [at] erasme [dot] ulb [dot] ac [dot] be (sec[dot]med[dot]neuro[at]erasme[dot]ulb[dot]ac[dot]be) Een innovatieve structuur ten dienste van patiënten, hun naasten en onderzoek Als antwoord op het snel stijgende aantal leeftijdsgebonden cognitieve aandoeningen en de verwachte komst van ziektemodificerende behandelingen voor de ziekte van Alzheimer, lanceerde het ziekenhuis in 2025, met de steun van het Fonds Erasme, de Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe).Deze vernieuwende structuur combineert diagnose, zorg en hoogstaand wetenschappelijk onderzoek op één plaats, om patiënten en hun familie een volledige, gecoördineerde en toegankelijke begeleiding te bieden.CIMe is opgevat als een referentiecentrum en biedt een globale, mensgerichte en innovatieve aanpak. Elke patiënt krijgt een gestructureerd zorgtraject vanaf de eerste cognitieve klachten, met een grondige evaluatie, een gepersonaliseerd zorgplan en regelmatige opvolging, inclusief ondersteuning voor mantelzorgers en familieleden. Zorgtraject binnen CIMe Van de eerste symptomen tot langdurige opvolging De Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe) biedt een volledig zorgtraject voor personen met geheugenproblemen of andere cognitieve moeilijkheden. De evaluatie is multidisciplinair, persoonsgericht en aangepast aan elk individueel profiel. CIMe ontvangt patiënten van alle leeftijden, inclusief personen met vroege vormen van de ziekte van Alzheimer en verwante aandoeningen. Image Image Image Ons zorgaanbod Binnen CIMe hebben patiënten toegang tot:Gespecialiseerde geheugenconsultaties (neurologie, geriatrie)Uitgebreide neuropsychologische evaluatiesAanvullende onderzoeken: hersenbeeldvorming (MRI, PET), EEG, polysomnografie (slaaponderzoek), biologische en genetische analysesKorte hospitalisatie (3 dagen / 2 nachten) voor intensieve evaluatie  Gepersonaliseerd zorgplan besproken tijdens een multidisciplinair overlegRegelmatige ambulante opvolging (medisch en paramedisch)Begeleiding en ondersteuning van familie en mantelzorgersMogelijke deelname aan klinische studies en innovatieve onderzoeksprojecten  Dankzij een specifieke hospitalisatie-eenheid, een immersieve virtual reality-ruimte en toegang tot unieke technologieën zoals magneto-encefalografie (MEG), biedt CIMe gepersonaliseerde zorg die nauw verbonden is met klinisch onderzoek en toekomstgerichte ontwikkelingen. Technologieën gebruikt binnen CIMe Immersieve Virtual Reality-ruimteVirtual reality wordt sinds 2010 gebruikt in revalidatie en psychiatrie en wordt nu op innovatieve wijze toegepast binnen de cognitieve neurologie.De immersieve virtual reality-ruimte maakt het mogelijk om:Diagnostische evaluaties uit te voeren in nagebootste alledaagse omgevingen (keuken, straat, enz.)Cognitieve en gedragsproblemen te observeren in gesimuleerde dagelijkse situatiesIn de toekomst cognitieve stimulatie- en angstbehandelingsprogramma’s te ontwikkelen Gespecialiseerde hospitalisatiekamers CIMe biedt korte verblijven (3 dagen / 2 nachten) aan voor intensieve diagnostische evaluaties in een comfortabele omgeving. Alle kamers zijn uitgerust met continue elektro-encefalografie (EEG) om hersenactiviteit te meten, evenals polysomnografie (slaapregistratie). Deze verblijven maken ook geïntegreerde multidisciplinaire evaluaties mogelijk.  Magneto-encefalografie (MEG) Magneto-encefalografie is een uiterst precieze techniek om hersenactiviteit te registreren, gebruikt in de neurowetenschappen. Ze maakt het mogelijk om vroege verstoringen in hersennetwerken op te sporen, zelfs vóór het optreden van symptomen. Het ziekenhuis is het enige centrum in België dat over een MEG-installatie beschikt. Deze technologie staat centraal in verschillende klinische onderzoeksprojecten rond geheugen en de ziekte van Alzheimer.  Het CIMe-team Prof. Mélanie Strauss, Academisch verantwoordelijke van CIMe Academisch verantwoordelijke van CIMeVerantwoordelijke van de functionele eenheid Slaap bij Volwassenen (SomA)FunctieZiekenhuisprofessor en neuroloogSpecialist in cognitieve neurowetenschappen, slaap en waakzaamheidOnderzoeker bij het FNRS Klinisch onderzoeker en onderzoekster, Prof. Mélanie Strauss coördineert translationele onderzoeksprojecten die zich richten op de verbanden tussen slaap, geheugen en neurodegeneratie. Haar werk combineert cognitieve neuropsychologieparadigma’s, multimodale neuroimaging-methoden en longitudinale studies om beter te begrijpen hoe belangrijk slaap is voor de hersengezondheid en om vroege biomarkers van neurodegeneratieve ziekten te identificeren. Dr. Jean-Christophe Bier, Verantwoordelijke van CIMe Lid van de H.U.B ziekenhuis‑faculteitsethiekcommissie.Voorzitter van de Klinische Ethische Consultatiecel – ErasmeFonctionNeuroloog, adjunct-kliniekhoofdSpecialist in cognitieve en gedragsstoornissen Dr. Jean-Christophe Bier organiseert en biedt zorg aan op basis van een multidisciplinaire, patiëntgerichte aanpak. Hij neemt deel aan translationele onderzoeksprojecten over cognitieve en gedragsstoornissen. Zijn specifieke expertise in de mogelijke impact van de ziekte op de naasten van patiënten heeft geleid tot de ontwikkeling van het ASAPP-project (Ondersteuning en hulp voor mantelzorgers en patiënten). Een multidisciplinair team, toegewijd aan patiënten en hun naasten. ArtsenPr Mélanie Strauss, neuroloog (FR, EN)Dr Jean-Christophe Bier, neuroloog (FR, EN)Dr Louisien Lebrun, neuroloog (FR, EN)Dr Faustine Lebout, neuroloog (FR, EN)Neurotechnische verpleegkundigenNathalie BuffeDidier Depre NeuropsychologenOumaïma BenkiraneDaphne ChylinskiPatrick FeryFlorence GaillardinChristelle MaenhoutHichem SlamaMuriel Vandenberghe LogopedistenNathalie GuerryAnne-Sophie Van Der MarenErgotherapeuteMarina Tuganova   Samenwerkende diensten Neurologie Geriatrie Lien vers Geriatrie Neuropsychologie en Logopedie Lien vers Neuropsychologie en Logopedie NKO (Neus-Keel-Oor) Lien vers NKO (Neus-Keel-Oor) Oogheelkunde Lien vers Oogheelkunde Psychiatrie Revalidatie Translationele Neuro-Beeldvorming Lien vers Translationele Neuro-Beeldvorming Radiologie - Medische Beeldvorming Lien vers Radiologie - Medische Beeldvorming Nucleaire geneeskunde Lien vers Nucleaire geneeskunde Genetica Lien vers Genetica Ziekenhuislaboratorium (LHUB) Lien vers Ziekenhuislaboratorium (LHUB) Nuttige bronnen en links Of u nu al gediagnosticeerd bent of vermoedt dat u geheugenstoornissen of de ziekte van Alzheimer heeft, wij staan klaar om u stap voor stap te begeleiden en te informeren. Daarom bieden wij een reeks materialen aan (gemaakt door artsen, onderzoekers, patiëntenverenigingen en actoren in de volksgezondheid) die u enerzijds helpen de ziekte beter te begrijpen en ermee om te gaan, en u anderzijds in staat stellen ondersteuningsgroepen te vinden waarmee u ervaringen kunt uitwisselen. FACTSHEET - Ziekte van Alzheimer FACTSHEET - Dementies en neurocognitieve stoornissen USEFUL CONTACTS - Associations, Neuro-Geriatric Centre, etc. [ARTIKEL] Twee nieuwe hulpmiddelen om cognitieve stoornissen beter te begrijpen FAQ – Geheugen, cognitieve stoornissen en ziekte van Alzheimer 1. Wat is het verschil tussen normale vergeetachtigheid en een geheugenstoornis? Af en toe iets vergeten (zoals namen of waar men sleutels heeft gelegd) is normaal bij het ouder worden en niet noodzakelijk pathologisch. Wanneer vergeetachtigheid echter frequent optreedt en het dagelijks functioneren verstoort, kan dit wijzen op een cognitieve stoornis of een andere medische oorzaak. 2. Wat is een cognitieve stoornis? Een cognitieve stoornis is een aantasting van hogere mentale functies zoals geheugen, aandacht, taal of redenering. De oorzaken zijn uiteenlopend: neurodegeneratieve ziekten (zoals Alzheimer), beroerte, tekorten, medicatie-effecten, depressie, enzovoort. 3. Wat is de ziekte van Alzheimer? De ziekte van Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie. Het is een neurodegeneratieve aandoening die geleidelijk hersencellen vernietigt. Aanvankelijk wordt vooral het geheugen aangetast, later ook taal, denken, oriëntatie en gedrag. 4. Wat zijn de eerste waarschuwingssignalen? Subtiele signalen kunnen zijn: moeite om recente gebeurtenissen te onthouden, herhaaldelijk dezelfde vragen stellen, problemen bij vertrouwde taken of desoriëntatie. Wanneer dit het dagelijks leven beïnvloedt, is medisch advies aangewezen. 5. Betekenen alle geheugenproblemen dat men Alzheimer heeft? Nee. Geheugenproblemen kunnen vele oorzaken hebben, zoals een vitamine B12-tekort, depressie of bijwerkingen van medicatie. Alleen een medische evaluatie kan de precieze oorzaak vaststellen. 6. Wat zijn milde cognitieve stoornissen (MCI)? Milde cognitieve stoornissen (MCI) verwijzen naar geheugen- of cognitieve problemen die groter zijn dan verwacht bij normale veroudering, maar nog geen ernstige impact hebben op de zelfstandigheid. Sommige personen blijven stabiel, anderen evolueren naar dementie. 7. Wanneer moet men een arts raadplegen? Wanneer vergeetachtigheid toeneemt, wanneer naasten veranderingen opmerken of wanneer er problemen zijn met taal, oriëntatie of besluitvorming. De huisarts kan een eerste evaluatie uitvoeren en indien nodig doorverwijzen. 8. Hoe worden cognitieve stoornissen geëvalueerd? De evaluatie omvat een klinisch gesprek, gestandaardiseerde cognitieve testen en eventueel aanvullende onderzoeken zoals MRI, CT-scan of biologische analyses. 9. Bestaat er een behandeling voor Alzheimer of andere cognitieve stoornissen? Er bestaat momenteel geen genezende behandeling voor Alzheimer of de meeste vormen van dementie. Sommige therapieën kunnen de symptomen vertragen en de levenskwaliteit verbeteren. Indien de oorzaak omkeerbaar is, kan behandeling mogelijk zijn. 10. Kan men cognitieve stoornissen voorkomen? Hoewel er geen garantie bestaat, wordt een gezonde levensstijl geassocieerd met een betere hersengezondheid:Regelmatige lichaamsbewegingEvenwichtige voedingMentale stimulatieKwalitatieve slaapBeheer van stress en cardiovasculaire risicofactorenDeze gewoonten kunnen bijdragen aan het verlagen van het risico of het uitstellen van het optreden van cognitieve stoornissen.

Schort aan en gaan! Wij nemen je mee tijdens onze opendeurdagen. Meerdere keren per jaar nodigt het Academisch Ziekenhuis Brussel (H.U.B) je uit voor een immersieve ervaring in het hart van onze diensten. Deze ontmoetingsmomenten zijn speciaal ontworpen voor studenten en pas afgestudeerden in de verpleegkunde en medische technologie. Een unieke kans om onze ziekenhuizen van binnenuit te ontdekken en – wie weet – je carrière te starten in een internationaal referentiecentrum, gelegen in het hart van Brussel. Volgende opendeurdagen 19 maart 2026 Dag voor studenten verpleegkunde Locatie: Jules Bordet Instituut & Erasme Ziekenhuis, campus Anderlecht Inschrijvingen: VOLZET 2 april 2026 Dag voor studenten technologen Locatie: Jules Bordet Instituut & Erasme Ziekenhuis, campus Anderlecht Inschrijvingen: Schrijf je hier in Student of pas afgestudeerde in verpleegkunde of medische technologie? Deze dag is iets voor jou! De ideale gelegenheid om: onze instellingen van binnenuit te ontdekken; in gesprek te gaan met onze teams; al je vragen te stellen; de realiteit van het beroep binnen een academisch ziekenhuis beter te leren kennen. Op het programma Bezoeken aan diensten Praktische workshops Ontmoetingen met onze professionals Ontdekking van het ziekenhuisleven En wie weet levert het je zelfs een stage- of jobopportuniteit op! Wil je op de hoogte blijven van volgende edities? Vul dit formulier in en blijf op de hoogte van onze toekomstige evenementen.

De 10de editie van het Colloquium Neonatale Pijn was een groot succes.Doel bereikt: het verdiepen van de kennis en het verder ontwikkelen van de praktijk door perspectieven en expertise samen te brengen, ten dienste van de allerkleinsten. 10de Colloquium Neonatale Pijn – Een rijke en inspirerende editieDeze 10de editie stond in het teken van de evolutie van multidisciplinariteit naar transdisciplinariteit in de aanpak van neonatale pijn.Het doel was duidelijk: de kennis verdiepen en de praktijk verder ontwikkelen door perspectieven en expertise samen te brengen, ten dienste van de allerkleinsten.Op het programma:Zang als therapeutische ondersteuningBegeleiding van oudersEpigenetische regulatiemechanismenDe rol van kinesitherapeuten, osteopaten en lactatiekundigen in de ondersteuning van borstvoedingEen immersieve ervaring in het perspectief van de prematuurHet evenement kon rekenen op de bijdrage van gerenommeerde sprekers en moderatoren, waaronder prof. X. Durrmeyer, dr. Urgese, prof. M. Filippa en prof. P. Poisbeau.De wetenschappelijke uitwisselingen en praktijkgerichte workshops benadrukten het belang van complementaire en innovatieve benaderingen, die bijdragen aan de verdere ontwikkeling van professionele praktijken binnen de neonatologie.Een welgemeende proficiat aan Sophie Coppens van de dienst Neonatologie van het H.U.B., evenals aan alle teams, sprekers en deelnemers voor de organisatie van deze uitzonderlijke dag.Infos: Colloque de la douleur néonatale 2026 | Hôpital Universitaire de Bruxelles

De diensten gynaecologie-verloskunde en anesthesiologie van het Universitair Ziekenhuis Brussel (H.U.B.) bieden voortaan een nieuwe aanpak voor vaginale bevallingen aan: de ambulante epidurale. Het gaat om een primeur in Franstalig België.  

Wanneer een cerebrovasculair accident (CVA, beroerte) optreedt, zijn de oorzaken vaak meervoudig. Maar tabak speelt een belangrijke rol, die nog al te vaak wordt geminimaliseerd. Ontdek het interview met Jacques Dumont, tabakoloog in het H.U.B – Erasme Ziekenhuis Beroerte en tabak: een verband dat nog te vaak wordt onderschat Wanneer een cerebrovasculair accident (CVA, beroerte) optreedt, zijn de oorzaken vaak meervoudig. Maar tabak speelt een belangrijke rol, die nog al te vaak wordt geminimaliseerd. Volgens schattingen is tussen 18 en 35 % van de beroertes rechtstreeks gelinkt aan roken. Een aanzienlijk cijfer, dat aantoont hoe diepgaand sigaretten de bloedvaten… en de hersenen aantasten.Tabak bevat talrijke toxische stoffen, zoals koolmonoxide. Deze stoffen beschadigen de vaatwand, maken de bloedvaten stijver en kwetsbaarder. Tegelijkertijd maakt roken het bloed dikker, bevordert het de vorming van bloedklonters en verhoogt het de samenklontering van bloedplaatjes. Het gevolg: de bloedtoevoer naar de hersenen wordt bemoeilijkt en het risico op trombose neemt toe.Tabak bevordert ook atherosclerose, dat wil zeggen de opstapeling van vet- en kalkplaques in de slagaders, waardoor hun diameter en elasticiteit afnemen. Daarbovenop komen vaatspasmen, onder meer door de stijging van de bloeddruk die door nicotine wordt veroorzaakt.Ten slotte neemt koolmonoxide bij roken de plaats in van zuurstof in het bloed. De hersenen, een orgaan dat uiterst gevoelig is voor zuurstoftekort, worden daardoor minder goed doorbloed. Al deze mechanismen samen verhogen het risico op een beroerte of een transiënte ischemische aanval (TIA) aanzienlijk.En vooral: ze blijven ook na een eerste beroerte actief, waardoor de patiënt een verhoogd risico loopt op verergering of herval als hij of zij blijft roken.Stoppen met roken na een beroerte: snelle… en blijvende voordelenHet goede nieuws is dat de voordelen van stoppen met roken zeer snel optreden, zelfs na een beroerte.Al binnen de eerste uren na het stoppen circuleert zuurstof opnieuw correct naar de cellen. De vaatspasmen nemen snel af: elke sigaret die niet wordt gerookt, betekent één agressie minder voor de slagaders.Andere voordelen hebben meer tijd nodig, maar zijn wel degelijk reëel. De daling van het tromboserisico, de geleidelijke verbetering van de toestand van de slagaders en de vertraging van atherosclerose worden zichtbaar over meerdere weken of maanden.Maar de kernboodschap is duidelijk: het is nooit te laat om te stoppen, en elke rookvrije dag telt om het risico op herval te verkleinen.Minder roken of overstappen op een ander product: een valse goede oplossing?Na een beroerte overwegen sommige patiënten om “minder te roken” of over te schakelen op andere producten. Toch zijn deze strategieën zelden doeltreffend… en soms misleidend.Een vermindering van het tabaksgebruik is alleen echt gunstig als ze zeer drastisch is, met minstens 80 %. In de praktijk is het bijzonder moeilijk om langdurig van 20 of 30 sigaretten per dag naar één of twee te gaan. En zelfs in lage dosis veroorzaakt elke sigaret vaatspasmen, wat na een beroerte gevaarlijk blijft.Wat alternatieven betreft:Verhitte tabak is niet toegelaten in België.De elektronische sigaret, hoewel op sommige vlakken minder schadelijk dan de klassieke sigaret (met name door de afwezigheid van koolmonoxide), is niet onschuldig. De effecten op de bloedcirculatie zijn nog onvoldoende gekend en ze wordt in deze context niet aanbevolen.De methoden waarvan de doeltreffendheid wetenschappelijk is aangetoond, blijven nicotinevervangende middelen (pleisters, zuigtabletten, kauwgom) en bepaalde medicamenteuze behandelingen, voorgeschreven en opgevolgd door opgeleide professionals, zoals tabakologen.Stress, gewichtstoename, ontmoediging: feiten en fabels onderscheidenNa een beroerte bestaan er veel misvattingen rond tabak — en dat is begrijpelijk.Veel patiënten hebben het gevoel dat roken helpt om stress te beheersen. In werkelijkheid is tabak een valse vriend: nicotine verhoogt de stresshormonen. Wat als ontspanning wordt ervaren, is vaak slechts de tijdelijke verdwijning van de stress door nicotinegebrek. Diezelfde gevoelens van rust kunnen ook worden teruggevonden door diep te ademen, een rustmoment in te bouwen of zich even terug te trekken — zonder de risico’s van roken.Een andere veelvoorkomende vrees is gewichtstoename. Die is inderdaad mogelijk, en niet alleen door snacken. Tabak verhoogt het energieverbruik: een roker verbrandt ongeveer 300 calorieën per dag bij 20 sigaretten. Na het stoppen verandert dit metabolisme. Maar gespecialiseerde begeleiding maakt het vaak mogelijk om deze gewichtstoename te beperken of zelfs te vermijden.Sommige mensen denken ten slotte dat stoppen “toch geen zin meer heeft” na een beroerte. Dat is onjuist. De voordelen van stoppen zijn wetenschappelijk duidelijk aangetoond, vooral wat betreft het verminderen van het risico op herval en het verbeteren van de levenskwaliteit.De sleutelrol van de omgeving en de zorgverleners in rookstopStoppen met roken is een persoonlijk traject, maar niemand zou het alleen moeten afleggen.De rol van de naastenNaasten kunnen een doorslaggevende rol spelen, op voorwaarde dat schuldinductie — vaak contraproductief — wordt vermeden. Bezorgdheden uiten met mildheid, ondersteunen zonder te beleren, aanmoedigen zonder te dwingen: het doel is de motivatie en autonomie van de persoon te versterken. De verandering moet van hem of haar zelf komen.De rol van zorgverlenersAlle zorgverleners (neurologen, verpleegkundigen, kinesitherapeuten, ergotherapeuten) die de patiënt begeleiden in het kader van de opvolging van zijn beroerte, kunnen bijdragen aan bewustmaking, onder meer via motiverende gespreksvoering. Zij kunnen essentiële schakels zijn. Huisartsen en tabakologen zijn specifiek opgeleid om patiënten te begeleiden.Informeren zonder te oordelen, een motiverende aanpak hanteren en begeleiding voorstellen die is aangepast aan de levenscontext van de patiënt: deze eenvoudige acties hebben een reële impact op het slagen van rookstop.Opgemerkt dient te worden dat sommige alternatieve methoden, zoals laserbehandeling, geen deel uitmaken van de wetenschappelijke aanbevelingen en geen enkel bewijs van doeltreffendheid hebben. Ze kunnen daarom niet worden ondersteund in een ziekenhuiscontext.ConclusieNa een beroerte is stoppen met roken niet zomaar een aanbeveling: het is een echte kans om de toekomst te beschermen. Met aangepaste begeleiding, ondersteuning en correcte informatie is dit doel haalbaar — op elke leeftijd en op elk moment van het zorgtraject. Contact nodig met de Neurovasculaire Kliniek (Stroke Unit) van het Erasmeziekenhuis H.U.B?📞 +32 (0)2 555 33 52✉️ cons [dot] neuro [dot] erasme [at] hubruxelles [dot] beEen afspraak maken bij het Centrum voor Rookstopbegeleiding van het Erasmeziekenhuis H.U.B📞 +32 (0)2 555 37 73✉️ jacques [dot] dumont [at] hubruxelles [dot] be Jacques Dumont, tabakoloog in het H.U.B – Erasme Ziekenhuis

Onze teams werken momenteel aan een oplossing Door een technisch incident ontvangen personen die zich voor het eerst aanmelden bij MyHUB een buitensporig aantal e-mails van ons.We doen al het mogelijke om de situatie snel op te lossen. Bedankt voor uw begrip.

Ter gelegenheid van het 5e Colloquium Nefrologie, Dialyse en Transplantatie, georganiseerd door het H.U.B. op 12 februari aanstaande, geeft prof. Alain Le Moine, diensthoofd Nefrologie, ons een vooruitblik op wat deze vijfde editie in petto heeft. Lees het artikel. Het Vijfde Transversale Colloquium Nefrologie, Dialyse en Transplantatie, georganiseerd door de dienst nefrologie van het Universitair Ziekenhuis Brussel (H.U.B.), past binnen een logica van continuïteit en permanente medische vorming. Meer dan een bijeenkomst die koste wat het kost op nieuwigheden is gericht, heeft het evenement een duidelijke ambitie: de kennis actualiseren in het licht van recente wetenschappelijke gegevens en de huidige praktijken in vraag stellen, gedurende het volledige zorgtraject van de nefrologische patiënt, van chronische nierziekte tot dialyse en transplantatie.“Elk jaar kiezen we ervoor om terug te komen op reeds behandelde thema’s, maar deze te actualiseren op basis van de meest recente wetenschappelijke literatuur”, legt prof. Alain Le Moine, diensthoofd, uit. Deze aanpak weerspiegelt de maturiteit van het colloquium en de wil om nauw verbonden te blijven met de realiteit op het terrein.Patiëntautonomie en gepersonaliseerde zorg centraal in de discussiesHet programma van deze vijfde editie benadrukt verschillende belangrijke uitdagingen van de hedendaagse nefrologie, met op de eerste plaats de autonomie van de dialysepatiënt. De aanwezigheid van Thierry Lobbedez (CHU de Caen), een internationale referentie op het vlak van peritoneale dialyse en patiëntautonomie, illustreert deze prioriteit. Zijn centrum wordt vandaag beschouwd als een wereldwijd model, waarmee het H.U.B. nauwe banden onderhoudt, zowel klinisch als wetenschappelijk.De personalisering van behandelingen vormt een andere sterke rode draad van het colloquium. Of het nu gaat om dialyse – met discussies rond frequentie, debiet en een “à la carte”-aanpassing van de extracorporale zuiveringstechnieken – of om transplantatie, het doel is duidelijk: afstappen van een gestandaardiseerde aanpak om beter in te spelen op de individuele noden van elke patiënt.In deze context nemen de vooruitgang in precisiegeneeskunde en data-analyse een centrale plaats in. Het werk dat wordt voorgesteld door Valentin Goutaudier, nauwe medewerker van Alexandre Loupy (Paris Transplant Group), illustreert het potentieel van biostatistische en informaticatools die nodig zijn om grote hoeveelheden biologische data uit nieuwe technologieën te analyseren. Dit met als doel de immunologische opvolging van getransplanteerde patiënten te verfijnen, met op termijn een verwachte impact op de overleving van zowel de transplantaten als de patiënten.De grenzen en verantwoordelijkheden in transplantatie in vraag stellenHet colloquium behandelt ook gevoelige en essentiële vraagstukken, zoals het gebruik van donoren met uitgebreide criteria. Het onderzoek van Rachel Hellemans (UZA Antwerpen) stelt het lot van bepaalde transplantaten in vraag en herinnert aan de ethische en wetenschappelijke verantwoordelijkheid om hun resultaten bij ontvangers rigoureus op te volgen.In dezelfde lijn gaat de presentatie van Nada Kanaan (Cliniques Universitaires Saint-Luc) in op de eerste gevallen van het gebruik van imlifidase bij sterk geïmmuniseerde patiënten die tot dan toe uitgesloten waren van transplantatie. Dit illustreert de geleidelijke uitbreiding van therapeutische mogelijkheden in complexe situaties, terwijl tegelijk de noodzaak van een voorzichtige en strikte opvolging wordt benadrukt.Een colloquium in de eerste plaats opgevat als een sleutelmoment voor het netwerkMeer dan een congres dat gericht is op het bespreken van opkomende technieken, wil dit colloquium vooral een moment van samenkomst en uitwisseling zijn voor het nefrologienetwerk. Het richt zich in de eerste plaats tot artsen en zorgprofessionals die betrokken zijn bij dialyse en transplantatie, met als doel de laatste aanbevelingen te delen, praktijken te harmoniseren en bestaande samenwerkingen te versterken.“Het is een informatie- en uitwisselingscongres, opgevat voor ons netwerk, met interne en uitgenodigde experts”, benadrukt prof. Le Moine. Een manier om de academische en verbindende rol van het H.U.B. te valoriseren, dat zich engageert in een missie van nauwe samenwerking met zijn partners in België.In een wetenschappelijk maar tegelijk collegiaal kader wil deze vijfde editie zo de huidige praktijken belichten, lopende evoluties in vraag stellen en de banden tussen de actoren van het nefrologische zorgtraject versterken, met een direct voordeel voor de patiënten.  Volledig programma en inschrijving