Recherche

Ter gelegenheid van Wereldobesitasdag licht Ingrid Hanson, erkend diëtiste door de FOD Volksgezondheid binnen het Geïntegreerd Obesitascentrum van het H.U.B., de delicate kwestie toe van de voeding van patiënten die willen of moeten afvallen. Gepersonaliseerde en duurzame begeleiding Wat is de rol van de diëtiste in de behandeling van een patiënt met obesitas? Waarin verschilt dit van die van een voedingsdeskundige?Het Geïntegreerd Obesitascentrum begeleidt patiënten met overgewicht en obesitas bij hun gewichtsverlies, hetzij via een aanpassing van de leefstijlmaatregelen alleen, hetzij met behulp van medicatie of chirurgische technieken.Mijn rol binnen het team bestaat erin patiënten te begeleiden binnen deze drie benaderingen, gedurende het volledige voorgestelde programma, met als doel een globale en duurzame behandeling.Dit omvat de evaluatie van hun eetgewoonten, het opstellen van een gepersonaliseerde en op hun behandeling afgestemde voedingsopvolging, therapeutische educatie en motivationele ondersteuning. Ik werk nauw samen met het multidisciplinaire team (chirurgen, endocrinologen, gastro-enterologen, internist, arts-voedingsdeskundige en psychologen) om een volledige en aan elke situatie aangepaste aanpak te bieden.Om uw vraag over de benadering van voedingsdeskundigen te beantwoorden, is het belangrijk eerst te verduidelijken dat de term “voedingsdeskundige” in België niet beschermd is.Binnen het CIO zijn wij met 4 diëtisten en werken we onder andere samen met een huisarts-voedingsdeskundige. Het is belangrijk dit te vermelden, omdat de term “voedingsdeskundige” weinig betekenis heeft aangezien hij in België niet beschermd is, in tegenstelling tot de titel “diëtist”. De titel van diëtist is beschermd en vastgelegd bij het Koninklijk Besluit van 19 februari 1997. Bovendien is een erkenning toegekend door de FOD Volksgezondheid verplicht om aan te tonen dat diëtisten voldoen aan de vereiste voorwaarden voor de uitoefening van het beroep (studies, stages, verplichte permanente vorming, naleving van beroepsregels) en om de patiënt een professionele en kwalitatieve dienstverlening te garanderen.De arts-voedingsdeskundige (of houder van het interuniversitair certificaat in klinische voeding) heeft een aanvullende benadering ten opzichte van die van diëtisten.Binnen het Geïntegreerd Obesitascentrum richt de arts-voedingsdeskundige zich voornamelijk op het medische en metabole aspect: hij stelt een diagnose en schrijft onderzoeken en medische behandelingen voor.Als diëtiste ben ik gespecialiseerd in dagelijkse nutritionele en micronutritionele begeleiding. De tijd van rigide voedingsschema’s is voorbij! Onze begeleiding is concreet, gepersonaliseerd en toepasbaar in het dagelijks leven. Dit geldt des te meer met de komst van nieuwe medicamenteuze behandelingen, die een regelmatige opvolging vereisen van spiermassa, eiwitinname en de inname van vitaminen en mineralen.Ons doel is alle patiënten die werken aan gewichtsverlies langdurig te begeleiden, hen te helpen hun eetgedrag geleidelijk aan te passen via concrete en realistische doelstellingen, het risico op nutritionele tekorten te beperken, blokkades te overwinnen en een meer ontspannen relatie met voeding op te bouwen.Hoe past u voedingsadvies aan aan de verschillende patiëntprofielen?Elke patiënt is uniek, daarom staat aanpassing centraal in ons werk. Onze patiënten volgen verschillende zorgtrajecten en kunnen medicamenteuze ondersteuning, een intragastrische ballon of chirurgie krijgen ter ondersteuning van gewichtsverlies. De behandelingen worden geleidelijk en geval per geval aangepast, onder meer wat betreft eventuele textuuraanpassingen, geconsumeerde hoeveelheden en advies om bijwerkingen van behandelingen te verlichten.Om de begeleiding te personaliseren, houd ik rekening met leeftijd, geslacht, familiale en sociale context, eetgewoonten en -voorkeuren, het niveau van fysieke activiteit, evenals eventuele geassocieerde aandoeningen.Bij volwassenen die wij in het CIO opvolgen, moet de begeleiding zich richten op de organisatie van het dagelijks leven (maaltijdtijden, hulp bij menuplanning, portiegrootte, invoeren van momenten van fysieke activiteit…), het beheer van maaltijden op het werk, het begrijpen van honger- en verzadigingssignalen, evenals op de duurzaamheid van veranderingen.Het advies kan ook variëren naargelang het geslacht, om rekening te houden met hormonale verschillen, levensfasen zoals de menopauze en specifieke problematieken.Bij patiënten met comorbiditeiten zoals diabetes, hypertensie of metabole stoornissen werk ik nauw samen met het medisch team om gerichte, veilige en gepersonaliseerde voedingsaanbevelingen voor te stellen.Het doel blijft steeds hetzelfde: binnen het kader van een chronische ziekte, waarbij het risico op herval reëel is ongeacht de gekozen behandeling, een aangepaste, realistische en met het dagelijks leven verenigbare voeding voorstellen om duurzame veranderingen te bevorderen en de levenskwaliteit te verbeteren.Wat zijn de meest voorkomende voedingsgerelateerde obstakels die u bij uw patiënten vaststelt en hoe helpt u hen die te overwinnen?Obesitas wordt erkend als een multifactoriële ziekte die verband houdt met de globale levensstijl. Voedingsgerelateerde obstakels zijn vaak meervoudig en verweven.Op emotioneel vlak vertonen veel patiënten eetgedrag dat beïnvloed wordt door stress, vermoeidheid, angst of negatieve emoties. Hier is samenwerking met psychologen essentieel. Ons werk bestaat erin patiënten te helpen hun emotionele triggers beter te identificeren, bijvoorbeeld via een voedingsdagboek, en alternatieve strategieën te ontwikkelen.Op sociaal vlak spelen professionele verplichtingen, onregelmatige uren, snel genuttigde maaltijden, gebrek aan tijd om te koken en sociale druk een belangrijke rol. Ik begeleid patiënten door samen praktische, realistische en aan hun levensstijl aangepaste oplossingen te zoeken om de dagelijkse organisatie van maaltijden te vergemakkelijken.Economische factoren zijn eveneens bepalend. Sommige patiënten beschikken over een beperkt voedingsbudget, wat de toegang tot voeding die als gezonder wordt beschouwd kan bemoeilijken. Ik analyseer samen met hen de gangbare aangekochte producten en de bezochte winkels om gezondere maar even toegankelijke alternatieven te vinden. Ik probeer ook menu’s en kooktechnieken aan te passen.Wat betreft verschillen tussen mannen en vrouwen: vrouwen lijken vaker geconfronteerd te worden met mentale belasting, emotiebeheer en schuldgevoelens rond voeding, terwijl mannen vaker te maken hebben met belemmeringen zoals grote porties, alcoholconsumptie of maaltijden buitenshuis. Door de gezinsorganisatie lijken veel vrouwen ook meer moeite te hebben om regelmatige sportactiviteiten in te plannen.Dit zijn uiteraard algemene tendensen; elke situatie blijft uniek. In alle gevallen is de begeleiding gericht op het identificeren en geleidelijk overwinnen van deze obstakels, via een welwillende aanpak en door samen met elke patiënt concrete, gepersonaliseerde en duurzame oplossingen uit te werken.Waarom is gewichtsbehoud vaak moeilijker dan het initiële gewichtsverlies?We mogen nooit vergeten dat obesitas een chronische ziekte van het vetweefsel is. Gewicht verliezen is vaak eenvoudiger dan het behouden, omdat het lichaam zich van nature verzet tegen vermagering en probeert terug te keren naar zijn oorspronkelijke evenwicht. Dit geldt voor elke behandeling: leefstijlveranderingen, plaatsing van een intragastrische ballon, medicamenteuze behandelingen en chirurgie.Stabilisatie vereist dus langdurige begeleiding en voortdurende aanpassing. Wat vooral telt, is het vermijden van gezondheidsproblemen die samenhangen met overgewicht, ook al zullen veel patiënten afscheid moeten nemen van hun ideale gewicht.Welke misvattingen over voeding en obesitas zou u bij het grote publiek willen ontkrachten?Het volstaat om de vele kwaadwillige reacties op sociale media te lezen: obesitas wordt nog steeds gezien als een zwakte, een gebrek aan wilskracht. Met de komst van nieuwe medicamenteuze behandelingen voor obesitas heb ik de indruk dat deze agressiviteit toeneemt: mensen worden schuldig gemaakt, men doet hen geloven dat ze medicijnen “stelen” van diabetici, dat ze een gemakkelijke oplossing zoeken, enzovoort.In werkelijkheid gaat het om een chronische, complexe en multifactoriële ziekte, beïnvloed door genetische, hormonale, psychologische, sociale en omgevingsfactoren. Ze herleiden tot een uitspraak als: “je moet gewoon meer bewegen en minder eten” is niet alleen vernederend, maar ook medisch onjuist.Een andere misvatting is dat het voldoende zou zijn een strikt dieet te volgen, injectiebehandelingen te krijgen of een operatie te ondergaan om het probleem duurzaam op te lossen. Aangezien het om een chronische ziekte gaat, geneest men er nooit echt van en zal elk gewichtsverlies veroorzaakt door restrictieve technieken leiden tot jojo-effecten, frustratie, schuldgevoelens en op lange termijn gewichtstoename.Daarom geven wij altijd de voorkeur aan het invoeren van zo evenwichtig en dagelijks haalbaar mogelijke voedingsgewoonten, zelfs als het theoretisch ideale gewicht niet wordt bereikt. Het doel is vooral een globale verbetering van de gezondheid, het welzijn en de levenskwaliteit te bereiken. Neem contact op met het Geïntegreerd Obesitascentrum  Lees ook: Obesitas behandelen in 2026Op deze Wereldobesitasdag legt prof. Jean-Charles Preiser, van de dienst Interne Geneeskunde en expert binnen het team van het Geïntegreerd Obesitascentrum van het H.U.B, de nieuwe benaderingen uit op het vlak van de behandeling van deze chronische ziekte. Lees meer Ingrid Hantson Erkend diëtiste door de FOD Volksgezondheid binnen het Geïntegreerd Obesitascentrum van het H.U.B

Op vrijdag 13 maart neemt ons ziekenhuis deel aan de Internationale Dag van de Slaap, een sensibiliseringsdag rond slaapstoornissen en hun behandeling. Kom de slaapspecialisten ontmoeten Op vrijdag 13 maart neemt ons ziekenhuis deel aan de Internationale Dag van de Slaap, een sensibiliseringsdag rond slaapstoornissen en hun behandeling.Bij die gelegenheid zal het team van de Volwassenen Slaapeenheid een informatiestand houden.Bezoekers kunnen:Meer leren over de belangrijkste slaapstoornissen, zoals slapeloosheid of slaapapneu;Ontdekken hoe een slaaponderzoek verloopt (polysomnografie), dat tijdens een hospitalisatie wordt uitgevoerd;Inzicht krijgen in de beschikbare behandelingen, waaronder cognitieve gedragstherapie voor insomnie (CGT-I);Een demonstratie bijwonen van de analyse van een slaapregistratie;Van dichtbij het materiaal bekijken dat wordt gebruikt voor de behandeling van slaapapneu (CPAP-toestel en maskers).Neurologen, psychologen en slaapspecialisten zullen aanwezig zijn om vragen van het publiek te beantwoorden en hun dagelijkse werk toe te lichten.Deze dag is een ideale gelegenheid om uw slaap beter te begrijpen en rechtstreeks in gesprek te gaan met gezondheidsprofessionals.Wanneer? Vrijdag 13 maart, van 10.00 tot 15.00 uurWaar? Erasmeziekenhuis (Lenniksebaan 808, 1070 Anderlecht), in de onthaalhal op het gelijkvloersGratis activiteit en open voor iedereen.

De dienst Neurologie van het H.U.B huldigt vandaag zijn gloednieuwe Geïntegreerde Geheugenkliniek in, gewijd aan de zorg voor mensen met geheugenstoornissen of andere cognitieve functies, waaronder de ziekte van Alzheimer. Alzheimerdementie: een belangrijk volksgezondheidsprobleem In België leven momenteel naar schatting tussen de 200.000 en 220.000 mensen met een vorm van dementie of een ernstige neurocognitieve stoornis, met als courantste oorzaak alzheimerdementie (50-70% van de gevallen). Tegen 2050 zal het naar schatting gaan om 330.000 à 390.000 mensen, voornamelijk door de vergrijzing van de bevolking. Naast de patiënten worden ook duizenden familieleden en mantelzorgers getroffen, die vaak hun weg moeten zoeken door een gefragmenteerd en complex zorgtraject.Tegemoetkomen aan onvervulde medische behoeftenDe Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe) is ontstaan uit een duidelijke vaststelling: patiënten met cognitieve stoornissen moeten vroegtijdig worden onderzocht, nauwkeurig worden gediagnosticeerd en gecoördineerd worden opgevolgd, met een integratie van de medische, cognitieve, functionele en psychosociale aspecten.De CIMe van het H.U.B biedt daarom een compleet en systemisch patiëntentraject van de eerste raadpleging tot de langetermijnopvolging. Een gespecialiseerd multidisciplinair team (neurologen, geriaters, neuropsychologen, logopedisten, ergotherapeuten, gespecialiseerde verpleegkundigen) staat er klaar om de patiënten en hun naasten te helpen.Dr. Jean-Christophe Bier, neuroloog: "Dankzij onze Geïntegreerde Geheugenkliniek kunnen we de opvolging, ondersteuning en behandeling van onze patiënten en hun familie zo efficiënt mogelijk verbeteren, met respect voor hun verwachtingen en individuele situaties, en continu blijven innoveren."Een unieke kliniek met een geïntegreerde aanpak en geavanceerde technologieënDe Geïntegreerde Geheugenkliniek onderscheidt zich door in de klinische praktijk technologieën te integreren die zelden samen worden gebruikt in één ziekenhuisstructuur: observatiekamers die volledig zijn uitgerust om neurologische parameters in realtime te monitoren (dag- en nachtopnames), de enige magneto-encefalografie-eenheid (MEG) in België en een unieke virtualrealityruimte waar patiënten kunnen worden geëvalueerd in gesimuleerde omgevingen die lijken op hun dagelijkse omgeving, en dat alles in combinatie met een traject dat wordt gecoördineerd door een gespecialiseerd multidisciplinair team. Dankzij deze geïntegreerde aanpak krijgen we meer inzicht in cognitieve stoornissen en kunnen we de zorg personaliseren en de patiëntervaring verbeteren.Klinische zorg en onderzoek: een nauwe band die de patiënten ten goede komtDe Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe) werd deels mogelijk gemaakt door de steun van het Fonds Erasme, dat al jaren samenwerkt met het H.U.B voor de ontwikkeling van innovatieve en onderzoeksprojecten.Het Fonds Erasme heeft met name bijgedragen aan de financiering van klinische onderzoeksprojecten die parallel aan de zorgactiviteit worden uitgevoerd, zoals het 'Remember'-project, dat is gewijd aan de creatie van een groot cohort van patiënten op het continuüm van alzheimerdementie en verwante neurodegeneratieve aandoeningen, om de prognostische factoren voor de evolutie van de ziekte beter te onderzoeken. Die projecten passen in een samenwerkingsdynamiek tussen het ziekenhuis en de universiteit met als doel de medische praktijken te vernieuwen en de wetenschappelijk gevalideerde innovaties sneller te integreren in de behandeling van de patiënten.Dr. Mélanie Strauss, neuroloog: "Met de lancering van de Geïntegreerde Geheugenkliniek en de steun van het Fonds Erasme bouwen we aan een referentiecentrum dat klinische uitmuntendheid en academisch onderzoek van topniveau combineert om ontdekkingen te versnellen en meteen in de praktijk te brengen ten gunste van de patiënten."Een toekomstgerichte inhuldigingMet de Geïntegreerde Geheugenkliniek demonstreert de dienst Neurologie van het H.U.B opnieuw haar expertise in de behandeling van complexe pathologieën en bevestigt ze haar streven om een concreet en innovatief antwoord te bieden op de uitdagingen die gepaard gaan met alzheimerdementie en geheugenstoornissen door individuele en gepersonaliseerde zorgtrajecten aan te bieden voor elke patiënt.Prof. Nicolas Gaspard, directeur van de dienst Neurologie van het H.U.B: "Dankzij de Geïntegreerde Geheugenkliniek en de steun van het Fonds Erasme zet de dienst Neurologie van het H.U.B in op een gedurfde, positieve benadering van de toekomst van de neurodegeneratieve ziekten." CIMe - Contact en informatie

Onze kliniek is gespecialiseerd in de diagnose en behandeling van bewegingsstoornissen (waaronder die veroorzaakt door de ziekte van Parkinson). Wij bieden een multidisciplinaire aanpak, gepersonaliseerde opvolging en toegang tot geavanceerde therapieën. Voor gespecialiseerde zorg bij bewegingsstoornissen Abnormale bewegingen kunnen het gevolg zijn van verschillende neurologische, genetische of metabole aandoeningen, verband houden met bepaalde geneesmiddelen of hersenletsels, en worden beïnvloed door diverse risicofactoren. De diagnose en behandeling vereisen daarom gespecialiseerde expertise om de oorzaak nauwkeurig te identificeren en de behandeling aan te passen om de levenskwaliteit van de patiënt zo goed mogelijk te behouden. Image Image Image Diagnose en behandeling van bewegingsstoornissen Wij bieden gepersonaliseerde zorg, gericht op levenskwaliteit en de doelen van de patiënt, via onder meer een multidisciplinaire aanpak die zowel motorische als niet-motorische aspecten integreert (cognitie, slaap, pijn, stemming, autonomie, enz.). Indien nodig verwijzen wij patiënten door naar geavanceerde therapieën en gespecialiseerde zorgtrajecten. Gepersonaliseerde en multidisciplinaire zorg Onze grondige klinische evaluatie en langdurige opvolging maken het mogelijk om de evolutie van de aandoening objectief te volgen via klinische onderzoeken, gestandaardiseerde schalen en eventueel video-opnames. Bewegingsstoornissen beperken zich niet tot motorische symptomen; daarom besteden wij bijzondere aandacht aan niet-motorische symptomen en de impact op naasten. Als kliniek binnen een toonaangevend universitair ziekenhuis komen onze academische expertise en onze onderwijs- en onderzoeksactiviteiten rechtstreeks ten goede aan de patiënten. Dankzij onze nauwe samenwerking met neurologische revalidatie binnen het Erasmeziekenhuis kunnen wij optimale functionele zorg en autonomie bieden. Ons zorgaanbod Afhankelijk van de klinische situatie biedt de kliniek:Gespecialiseerde consultaties (diagnose, opvolging en therapie-aanpassing)Evaluatie en behandeling van:Ziekte van Parkinson en parkinsonismenTremorenDystonieën (onvrijwillige spiersamentrekkingen die abnormale houdingen of repetitieve bewegingen veroorzaken)Chorea (snelle, schokkerige, onvoorspelbare bewegingen)TicsMyoclonieën (plotselinge, zeer korte spierschokken)Gang- en evenwichtsstoornissen (ataxieën)Functionele bewegingsstoornissenEvaluatie van complicaties (fluctuaties, dyskinesieën, pijn, vallen, autonome stoornissen, slaap, angst, depressie, vermoeidheid, cognitieve stoornissen, enz.)Doorverwijzing naar geavanceerde behandelingen:Injecties met botulinetoxinePomptherapieënDiepe hersenstimulatie (DBS)Coördinatie van multidisciplinaire zorg (kinesitherapie, logopedie, ergotherapie, neuropsychologie, enz.)Educatie en informatie voor patiënten Maak een afspraak Ons team Het team van de Kliniek voor Bewegingsstoornissen van het H.U.B bestaat uit gespecialiseerde artsen en multidisciplinair zorgpersoneel.Kinesitherapeut: Sara Ben ChekrounLogopedist: Sophie RobertNeuropsychologen: Hichem Slama en Christelle MaenhoutPsycholoog: Véronique Simons Dr. Frédéric Supiot, Directeur van de Kliniek voor Bewegingsstoornissen Fonction : Neurolog, specialist in bewegingsstoornissenRaadpleegt patiënten met de ziekte van Parkinson, tremoren, dystonieën en andere bewegingsstoornissen.Hoofdonderzoeker in klinisch onderzoek (Enroll HD-programma voor de ziekte van Huntington).Voert injecties met botulinetoxine uit voor bepaalde bewegingsstoornissen zoals dystonieën en hemispasmen.Expertise in het plaatsen en afstellen van DBS (diepe hersenstimulatie).Expertise in het opstarten, aanpassen en opvolgen van patiënten die behandeld worden met een Duodopa-pomp. Dr. Virginie Destrebecq Fonction : Neurolog, specialist in bewegingsstoornissenRaadpleegt patiënten met de ziekte van Parkinson, tremoren, dystonieën en andere bewegingsstoornissen, evenals degeneratieve aandoeningen van het cerebellum (ataxie) en functionele neurologische stoornissen.Referentiearts voor zeldzame aandoeningen met betrekking tot ataxieën binnen het Europese netwerk (ERN-RND).Hoofdonderzoeker in klinisch en transversaal onderzoek (naar essentiële tremor).  Dr. Vincent Leclercq Fonction : Neurolog, specialist in bewegingsstoornissenRaadpleegt patiënten met de ziekte van Parkinson, tremoren, dystonieën en andere bewegingsstoornissen.Besteedt bijzondere aandacht aan niet-motorische symptomen (gedragsstoornissen, stemmingsstoornissen, seksuele stoornissen, urinair en digestieve stoornissen, pijn, …).Stimuleert een globale aanpak, met indien nodig doorverwijzing naar neurologische revalidatie (kinesitherapie, ergotherapie, logopedie, neuropsychologie, …).Voert de afstelling van DBS (diepe hersenstimulatie) uit en geeft injecties met botulinetoxine. Dr. Alexandra Boogers Fonction : Neurolog, specialist in bewegingsstoornissenRaadpleegt patiënten met de ziekte van Parkinson, tremoren, dystonieën en andere bewegingsstoornissen.Expertise in het plaatsen en afstellen van DBS (diepe hersenstimulatie). De diensten waarmee wij samenwerken Neurologie Lien vers Neurologie Neurochirurgie Lien vers Neurochirurgie Radiologie – Medische beeldvorming Lien vers Radiologie – Medische beeldvorming In het kader van onze samenwerking met de dienst Neurologie werken wij regelmatig samen met:De Eenheid Neurologische Revalidatie (multidisciplinaire revalidatie)De Slaapeenheid (polysomnografie)De Eenheid Klinische Neurofysiologie (registratie van abnormale bewegingen) FAQ over de ziekte van Parkinson en de behandeling ervan 1. Wat is de ziekte van Parkinson? De ziekte van Parkinson is een chronische neurologische aandoening die verband houdt met een geleidelijke afname van dopamine in bepaalde delen van de hersenen. Ze kan motorische symptomen veroorzaken (traagheid, rigiditeit, tremor), maar ook niet-motorische symptomen (slaapstoornissen, vermoeidheid, constipatie, pijn, angst, cognitieve stoornissen, enz.). 2. Wat zijn de eerste symptomen van de ziekte van Parkinson? De eerste symptomen van de ziekte van Parkinson kunnen subtiel en variabel zijn. De meest voorkomende zijn:Traagheid in bewegingen (bradykinesie),Stijfheid (rigiditeit),Een rusttremor (niet altijd aanwezig),Verminderde armschommeling tijdens het wandelen,Kleiner handschrift (micrografie),Verandering van de stem,Niet-motorische symptomen zoals constipatie, verlies van reukzin, slaapstoornissen (met name onrust tijdens dromen), of ongewone vermoeidheid. 3. Op welke leeftijd begint de ziekte van Parkinson? De ziekte van Parkinson begint meestal na de leeftijd van 60 jaar, maar kan ook jongere mensen treffen. Men spreekt van vroege Parkinson wanneer de symptomen vóór de leeftijd van 50 jaar optreden. De aanvangsleeftijd varieert van persoon tot persoon en heeft niet noodzakelijk invloed op de ernst van de ziekte. 4. Wat zijn de oorzaken van de ziekte van Parkinson? De exacte oorzaken van de ziekte van Parkinson zijn nog gedeeltelijk onbekend. Ze is het resultaat van een combinatie van genetische en omgevingsfactoren. In de meeste gevallen is de ziekte niet erfelijk. Blootstelling aan bepaalde pesticiden of toxines wordt onderzocht als mogelijke risicofactor. 5. Hoe wordt de ziekte van Parkinson gediagnosticeerd? De diagnose van de ziekte van Parkinson is in de eerste plaats klinisch. Ze berust op het neurologisch onderzoek en de observatie van de symptomen. Er bestaat nog geen enkele biologische test. Aanvullende onderzoeken (hersen-MRI, dopaminerge scintigratie) kunnen worden uitgevoerd om andere ziekten uit te sluiten. 6. Bestaat er een behandeling voor de ziekte van Parkinson? Er bestaat momenteel geen genezende behandeling voor de ziekte van Parkinson, maar verschillende behandelingen maken het mogelijk om de symptomen doeltreffend te verlichten. Dopaminerge medicatie, revalidatie (kinesitherapie, logopedie) en in sommige gevallen diepe hersenstimulatie verbeteren de levenskwaliteit aanzienlijk. 7. Is de ziekte van Parkinson erfelijk? In de overgrote meerderheid van de gevallen is de ziekte van Parkinson niet erfelijk. Slechts 5 tot 10% van de patiënten heeft een geïdentificeerde genetische vorm. Het hebben van een familielid met de ziekte betekent niet noodzakelijk dat men een hoog risico heeft om ze te ontwikkelen. 8. Wat is de levensverwachting bij de ziekte van Parkinson? De levensverwachting van personen met de ziekte van Parkinson ligt dicht bij die van de algemene bevolking, vooral wanneer de ziekte goed wordt behandeld. Medische vooruitgang en multidisciplinaire opvolging hebben de prognose en de levenskwaliteit aanzienlijk verbeterd. 9. Kan men normaal leven met de ziekte van Parkinson? Ja, het is mogelijk om lang en actief te leven met de ziekte van Parkinson. Een aangepaste behandeling, regelmatige lichaamsbeweging, medische begeleiding en psychologische ondersteuning stellen veel mensen in staat hun autonomie en een bevredigend sociaal leven gedurende vele jaren te behouden. 10. Waar vindt men betrouwbare informatie over de ziekte van Parkinson? Voor betrouwbare informatie over de ziekte van Parkinson wordt aanbevolen om te raadplegen:Uw neuroloog,Erkende patiëntenverenigingen,Institutionele websites (universitaire ziekenhuizen, wetenschappelijke verenigingen),Door gezondheidsprofessionals gevalideerde bronnen.

Tien jaar na de aanslagen in Brussel wilde Karen Northshield terugkeren naar waar het voor haar allemaal begon: in het ziekenhuis, bij de teams die haar hebben verzorgd, gesteund en gedragen. De aangrijpende getuigenis van Karen Northshield Dinsdag 10 maart 2026, in een ongewoon stille aula, leek de tijd stil te staan. Voor de zorgverleners die haar gedurende vier jaar revalidatie hadden begeleid, kwam Karen Northshield haar verhaal vertellen. Niet om wonden open te rijten. Niet om het drama opnieuw te beleven. Maar om te bedanken.Tien jaar na de aanslagen in Brussel wilde deze overlevende terugkeren naar waar het voor haar allemaal begon: in het ziekenhuis, bij de teams die haar hebben verzorgd, gesteund en gedragen.“Zonder jullie zou ik vandaag letterlijk niet meer hier zijn.”In de zaal herkennen velen haar. Sommigen hebben haar geopereerd, anderen hebben haar verzorgd op intensieve zorgen, weer anderen hebben haar begeleid tijdens haar lange revalidatie. Velen steken hun hand op wanneer ze vraagt: “Wie herinnert zich die ochtend nog?”Dan volgt een tweede gebaar. “En wie herinnert zich dat hij of zij mij verzorgd heeft?”Opnieuw gaan veel handen de lucht in.De band is voelbaar.Het moment waarop alles kantelt22 maart 2016 had een gewone dag moeten zijn. Of beter: een gelukkige dag. Karen stond op het punt om op vakantie te vertrekken naar de Verenigde Staten om haar familie te bezoeken. Bestemming: Florida. De koffers waren gepakt, de reis gepland.In de vertrekhal twijfelt ze even: in de rij blijven wachten of een koffie gaan halen. Ze besluit te blijven. Enkele seconden later ontploft er een bom…Het verhaal vertraagt. De woorden komen in stukjes, alsof ze nog steeds hun gewicht dragen.De projectie door de lucht. De val, twintig meter verder. De rook, het geschreeuw, de verminkte lichamen. Het onvermogen om te ademen, te bewegen, te roepen. In de zaal vraagt ze iedereen de ogen te sluiten. De stilte wordt bijna verstikkend.“Stel je voor… daar te liggen… stervend.”Karen blijft meer dan een uur op de grond van de luchthaven liggen voordat ze wordt geholpen. Zwaar gewond, bewusteloos, tussen leven en dood. Met spoed naar het ziekenhuis gebracht, ondergaat ze urenlange operaties en krijgt ze bijna 33 liter bloed toegediend.En toch was dat nog maar het begin.Vier jaar leven in het ziekenhuisWanneer Karen zich aan het publiek voorstelt, doet ze dat met een vleugje humor: “Ik denk dat ik mijn klantenkaart hier wel verdiend heb.” Het gelach verlicht even de spanning.Want wat volgt is duizelingwekkend: bijna 80 dagen op intensieve zorgen, meer dan 60 chirurgische ingrepen, jaren van hospitalisatie en revalidatie.Daarvoor kende ze de ziekenhuiswereld nauwelijks.“Het enige medicijn dat ik kende, was Dafalgan.”De toen 30-jarige vrouw, sportief, coach en topsporter, ziet haar leven plots kantelen. Haar lichaam, dat ze met de grootste discipline had onderhouden, wordt zwaar verminkt door de explosie. Foto’s getuigen daarvan. “Ik keek naar mijn lichaam en dacht: dat ben ik niet.”Maar wat haar het meest heeft geraakt, was niet alleen de pijn of de opeenvolgende operaties. Het was de nood aan menselijkheid — en soms het gebrek daaraan.De kracht van een blikKaren vertelt over de momenten van wachten vóór een operatie. De witte gangen, de kou van de operatiezaal, de angst. En die eenvoudige, bijna kinderlijke behoefte:“Ik had er gewoon nood aan dat iemand me aankeek en zei dat alles goed zou komen. Zelfs als dat niet waar was.”Een blik. Een hand om vast te houden. Een verwarmde deken. Kleine gebaren voor wie ze stelt, maar enorm voor wie ze ontvangt.“Wat voor jullie banaal is, is dat nooit voor de patiënt.”Ze benadrukt: achter elke routinehandeling, elke bloedafname, elke anesthesie, zit iemand die bang is.Opnieuw leren rechtstaanKaren vertelt vervolgens over de eerste pogingen om recht te staan — bijna onwerkelijk. Na maanden in bed, verzwakt, moet ze opnieuw leren wat voor iedereen vanzelfsprekend lijkt: opstaan.In de zaal vraagt ze de aanwezigen om recht te staan, om haar symbolisch te helpen. Dan glimlacht ze: “Sorry… ik heb de kracht niet.” Iedereen gaat weer zitten. Daarna vraagt ze opnieuw om recht te staan, dit keer met al hun kracht en moed. En zelf komt ze ook overeind, moeizaam, alsof ze de energie wil tonen die een patiënt nodig heeft om vooruit te gaan.Karen legt uit dat in het begin van haar revalidatie een kinesitherapiesessie van dertig minuten soms… dertig minuten mentale voorbereiding vereiste. De pijn, de vermoeidheid, de misselijkheid, de duizeligheid. En toch, stap voor stap, komt ze weer recht en toont ze een video van de dag waarop ze voor het eerst in maanden opnieuw op haar benen kon staan.Humor als schildTijdens haar getuigenis deelt Karen enkele anekdotes die onverwachte ademruimte brengen. Een doos chocolade met 100% cacao voor de verpleegkundigen — niet te eten. Een paar verschillende schoenen om te kunnen rechtstaan ondanks een korter been. Of haar bijnaam die ze van de verpleegkundigen kreeg: “deugniet”.“Humor is een dodelijk wapen om het ijs te breken.”Deze momenten van lichtheid waren essentieel om door te gaan, zegt ze.Onzichtbare wondenTien jaar later zijn de gevolgen er nog steeds. Sommige zichtbaar. Vele onzichtbaar. Karen leeft vandaag met tal van handicaps en komt nog vaak in het ziekenhuis.Deze vrouw, tegelijk sterk, volhardend en ongelooflijk veerkrachtig, blijft toch uiterst kwetsbaar door het trauma dat ze met zich meedraagt, alsof het gisteren gebeurde. Het lawaai van de explosie, de kracht van de schokgolf, de pijn van de verwondingen, het gevoel van de vlammen, de overtuiging dat ze het niet zou overleven. Maar ook de angst voor elke ingreep, de frustratie bij elke nieuwe aankondiging, de nood aan houvast bij elke nieuwe verdoving. Zelfs een geplande operatie kan vandaag de herinnering aan 22 maart opnieuw oproepen.“Als je me vandaag ziet glimlachen, vergis je niet: de wonden zijn er nog steeds.”Opbouwen en vooruitgaanToch stopt haar verhaal niet bij de pijn.De overlevende spreekt ook over de toekomst. Ze droomt nog. Ze schrijft. Ze stelt zichzelf doelen. Haar kinderdroom: ooit deelnemen aan een bodybuildingwedstrijd. Ze denkt ook aan een film die dit verhaal zou vertellen — het hare, maar ook dat van de ziekenhuisteams. Want dit mirakel, zegt ze, is niet alleen het hare.“Het is het resultaat van een samenwerking tussen jullie en mij. Jullie deskundigheid… en mijn moed.”Nooit vergetenDe conferentie eindigt zoals ze begon: met grote ingetogenheid. Ze spreekt over de slachtoffers, de families, zij die nooit meer naar huis zijn teruggekeerd. Ze spreekt ook over haar naasten, die altijd aan haar zijde staan. En dan bedankt ze opnieuw de teams.“In de moeilijkste momenten hebben patiënten vooral nood aan menselijkheid.”In de zaal glimlachen sommigen. Anderen vegen discreet een traan weg.Tien jaar na de aanslagen was dit moment geen plechtig eerbetoon, noch een medische lezing. Het was een zeldzaam moment: de ontmoeting tussen een patiënte en tientallen zorgverleners die op een donkere dag in maart 2016 een mirakel hebben verricht.

Kwaliteit van de zorg, risicobeheer in verband met zorg en het partnerschap met de patiënt staan centraal in onze prioriteiten.  Onze aanpak Wij zijn ervan overtuigd dat alleen een actieve, continu verbeterende aanpak, gebaseerd op samenwerking en respect, het gewenste niveau van kwaliteit en betrouwbaarheid kan garanderen dat wij elke patiënt beloven te bieden. Wij plaatsen deze filosofie centraal in al onze opdrachten: zorgverlening, begeleiding van patiënten, gezondheidsvoorlichting, onderzoek en onderwijs. We baseren ons op het verzamelen en analyseren van indicatoren om onze zorgprocessen en de patiëntbegeleiding continu te verbeteren. Deze aanpak, uitgerold in al onze instellingen, mobiliseert al onze teams en weerspiegelt ons engagement voor excellentie in de zorg. Patiënttevredenheid Wij meten regelmatig de tevredenheid van patiënten om de kwaliteit van de zorg voortdurend te evalueren en te verbeteren. Als patiënt, ouder of naaste is uw feedback waardevol. Wij nodigen u uit om deze te delen via onze tevredenheidsenquêtes. Partnerschap met de patiënt Wij hechten groot belang aan de ontwikkeling van het partnerschap met de patiënt. Wij stimuleren en begeleiden patiënten, hun naasten — evenals kinderen en hun ouders — om echte actoren en partners in hun zorg te worden. Kwaliteitslabels Wij onderwerpen al onze diensten aan regelmatige evaluaties door erkende en onafhankelijke externe organisaties. Deze accreditaties (op institutioneel niveau) en certificeringen (voor specifieke diensten of procedures) getuigen van de kwaliteit, betrouwbaarheid en zorgvuldigheid van ons werk.  Image Contact Het Departement Kwaliteit is bereikbaar via: Departement [dot] qualite [at] hubruxelles [dot] be (Departement[dot]qualite[at]hubruxelles[dot]be) Heeft u een probleem ervaren tijdens uw zorg of die van uw kind of naaste? Wij nodigen u uit dit te melden via dit formulier. Uw feedback draagt bij aan de voortdurende verbetering van onze praktijken. Wij analyseren elke melding en zorgen voor opvolging. 

Geweld – of het nu verbaal, fysiek of psychologisch is – hoort niet thuis in onze zorginstellingen. Met een nieuwe preventiecampagne wil het H.U.B iedereen bewust maken van het belang van respect voor zorgprofessionals, patiënten en hun naasten.  Een realiteit die waakzaamheid vraagt Zorgteams worden vandaag steeds vaker geconfronteerd met spanningen en verschillende vormen van geweld, gaande van onbeleefd gedrag tot verbale of fysieke agressie. Dergelijke situaties hebben niet alleen een impact op de medewerkers, maar ook op de kwaliteit van de zorg en het zorgklimaat. Met deze campagne maakt het H.U.B zijn standpunt duidelijk: geen enkele vorm van geweld, bedreiging of discriminatie ten aanzien van patiënten, bezoekers of medewerkers wordt binnen onze instellingen getolereerd. Teams beter ondersteunen in het dagelijks werk Een rustige en veilige zorgomgeving is een gedeelde verantwoordelijkheid. Daarom stelt het H.U.B verschillende ondersteunende middelen ter beschikking van zijn medewerkers. Deze hulpmiddelen helpen teams om beter om te gaan met spanningen, de juiste reflexen te ontwikkelen en te weten bij wie ze terechtkunnen wanneer zich een incident voordoet, onder meer via de interne meldingsprocedures. Daarnaast worden opleidingen en workshops aangeboden om vaardigheden rond conflictbeheer, preventie van geweld en communicatie in gevoelige situaties verder te versterken. Deze initiatieven maken deel uit van een bredere en voortdurende inzet voor welzijn op het werk en de preventie van psychosociale belasting. Volgens Ophélie Amelin, personeelspsycholoog en verantwoordelijke van de Cel Welzijn van het H.U.B: "Achter elke zorgverlener en elke medewerker schuilt een gezicht, een stem en een verhaal. Van de preventie van geweld een prioriteit maken, betekent de waarde van ieder individu erkennen en bevestigen dat iedereen het verdient om zijn of haar beroep uit te oefenen in een omgeving van respect, waardigheid en veiligheid. Wie zorg draagt voor anderen beschermen, betekent het meest waardevolle van onze instellingen beschermen: de mens." Sensibilisering in de zorgomgevingen Ter aanvulling wordt binnen de verschillende instellingen van het H.U.B een sensibiliseringscampagne uitgerold. Visuele communicatiemiddelen in de vorm van stickers zullen geleidelijk worden aangebracht in liften, wachtzalen en andere locaties waar spanningen kunnen ontstaan. Deze sensibiliseringsboodschappen herinneren aan een essentieel principe: elke vorm van geweld is onaanvaardbaar in onze zorgomgevingen. Door het collectieve bewustzijn verder te versterken, bevestigt het H.U.B opnieuw zijn engagement voor een respectvolle, veilige omgeving waarin kwalitatieve zorg centraal staat. 

Verbeteringen aan MyHUB aan de gang Verbeteringen aan MyHUB aan de gang: de toegang kan de komende uren tijdelijk moeilijk verlopen. Bedankt voor uw geduld. Bedankt voor uw geduld. We doen ons best om alle problemen zo snel mogelijk op te lossen.

De Functionele Eenheid voor Volwassenenslaap biedt een transversale en multidisciplinaire aanpak voor alle slaapstoornissen. Contact Voor advies, informatie of het maken van een afspraak kunt u contact met ons opnemen via e-mail: SecMed [dot] UFSommeil [at] hubruxelles [dot] be (SecMed[dot]UFSommeil[at]hubruxelles[dot]be) Een geïntegreerde aanpak van slaapstoornissen bij volwassenen De Functionele Eenheid voor Volwassenenslaap biedt een transversale en multidisciplinaire aanpak voor alle slaapstoornissen, van slapeloosheid tot slaapgerelateerde ademhalingsstoornissen, evenals centrale hypersomnieën en parasomnieën. De eenheid steunt op de gezamenlijke expertise van verschillende specialismen (neurologie, pneumologie, NKO, stomatologie, psychiatrie, psychologie, …) en beschikt over specifieke technische faciliteiten om een nauwkeurige diagnose en een gepersonaliseerde opvolging te bieden. Image Image Image Een erkend expertisecentrum De eenheid beschikt over bijzondere expertise op het gebied van centrale hypersomnieën (zeldzame aandoeningen die gespecialiseerde zorg vereisen) en slaapstoornissen in het kader van neurologische aandoeningen. De eenheid biedt gecoördineerde zorgtrajecten, van screening tot behandeling, met gespecialiseerde medische en paramedische teams. Slaap: een belangrijke gezondheidsindicator Onze aanpak vertrekt vanuit een geïntegreerde visie op slaap als een indicator van lichamelijke en geestelijke gezondheid, op het kruispunt van neurologische, cardiorespiratoire en psychiatrische aandoeningen. De eenheid maakt ook deel uit van een innovatieve onderzoeksdynamiek, gericht op de ontwikkeling van nieuwe biomarkers voor waakzaamheid en slaap, ten dienste van de diagnose en prognose van patiënten. Ons zorgaanbod De eenheid biedt een volledig en gespecialiseerd zorgaanbod voor het onderzoeken en behandelen van slaap- en waakstoornissen bij volwassenen. Ze beschikt over specifieke technische faciliteiten en een multidisciplinair team.Hospitalisatie-eenheid met 7 specifieke kamers die zijn uitgerust voor (video-)polysomnografieKamers uitgerust voor video-polysomnografie met hoogdensiteits-EEG binnen de Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe) en de afdeling epileptologieUitvoering van diagnostische en therapeutische polysomnografieën (CPAP/BiPAP)Gespecialiseerde tests: meervoudige slaaplatentietest (MSLT), onderhoudstest van de waakzaamheid (MWT), langdurige registraties van 24 uur, capnografieAmbulante apparatuur voor slaapregistratie en screening thuisActimetrie en evaluatie van het slaap-waakritmeGespecialiseerde multidisciplinaire raadplegingen (neurologie, pneumologie, psychiatrie, NKO…)Behandeling van slapeloosheid (waaronder cognitieve gedragstherapie), centrale hypersomnieën, slaapapneu, parasomnieën, circadiane ritmestoornissen en chronobiologieGepersonaliseerde opvolging, zowel tijdens hospitalisatie als ambulant, geïntegreerd in gecoördineerde zorgtrajectenToegang tot klinische studies en innovatieve projecten Prof. Mélanie Strauss Academisch verantwoordelijke van de Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe)Verantwoordelijke van de Functionele Eenheid voor Volwassenenslaap (SomA)FunctieNeuroloog, ziekenhuisprofessorSpecialist in cognitieve neurowetenschappenSpecialist in slaap en waakzaamheidFNRS-onderzoeker Bekijk de publicaties van Dr. Strauss Als clinicus en onderzoeker coördineert Prof. Mélanie Strauss translationele onderzoeksprojecten rond de verbanden tussen slaap, geheugen en neurodegeneratie. Haar onderzoek combineert paradigma's uit de cognitieve neuropsychologie, multimodale neurobeeldvorming en longitudinale studies om het belang van slaap voor de gezondheid van de hersenen beter te begrijpen en vroege biomarkers van neurodegeneratieve aandoeningen te identificeren. Ons team NeurologiePr Mélanie Strauss, neurologue (FR, EN)Dr Faustine Lebout, neurologue (FR, EN)PneumologieDr Olivier TATONDr Silvia PEREZ BOGERDDr Zita MEKINDA NGONOKNODr Sébastien CARLOTDr Clément LELONGDr Maxime NIESENStomatologieDr Antoine HEIMANNPr Laurence EVRARDPr Régine GLINEURPsychiatrePr Daniel NEU  PsychologieStéphanie BRAUNCamille TOTTESébastien DEGEERTIngenieurBenjamin WACQUIERTechnologenDominique DETROUXLéonel SANGANGHippolyte KAMGUIAHoofdverpleegkundigeAnthony AREND De diensten waarmee we samenwerken Neurologie Lien vers Neurologie Pneumologie Lien vers Pneumologie Psychiatrie Lien vers Psychiatrie KNO Lien vers KNO Stomatologie Lien vers Stomatologie Psychologie Lien vers Psychologie Neuropsychologie en logopedie Lien vers Neuropsychologie en logopedie Translationele neurobeeldvorming Lien vers Translationele neurobeeldvorming LHUB Lien vers LHUB

Wanneer een patiënt niet langer via de mond kan eten of drinken, tijdelijk of voor langere tijd, moet er een andere manier worden gevonden om het lichaam van voldoende voeding te voorzien... Wat is een voedingsstoma precies?Wanneer een patiënt niet langer via de mond kan eten of drinken, tijdelijk of voor langere tijd, moet er een andere manier worden gevonden om het lichaam van voldoende voeding te voorzien. Een gastrostomie is één van die mogelijkheden. Daarbij wordt via een sonde een kleine opening gemaakt tussen de maag en de huid.De plaatsing gebeurt endoscopisch, via een eenvoudige ingreep waarbij geen zware operatie nodig is. Zo kan de voedingssonde op een veilige manier worden ingebracht.Voor wie is een gastrostomie bedoeld?Mensen die een gastrostomie nodig hebben, hebben zeer uiteenlopende aandoeningen, maar delen éénzelfde realiteit: hun lichaam slaagt er niet langer in om zelfstandig voldoende voedingsstoffen op te nemen."Dat kan het gevolg zijn van neurologische aandoeningen die het slikken bemoeilijken, van ondervoeding, van bepaalde vormen van kanker die het lichaam uitputten, of van longaandoeningen waarbij alle beschikbare energie naar de ademhaling gaat," legt mevrouw Ballarin uit.Wanneer eten via de mond niet langer mogelijk is of onvoldoende blijkt en die situatie langere tijd aanhoudt, vormt een gastrostomie een veilige en geschikte oplossing om de patiënt voortdurend van de nodige voeding te voorzien.Is een gastrostomie risicovol?"Zoals bij elke medische ingreep kunnen er complicaties optreden, maar die zijn zeldzaam, meestal mild en vooral grotendeels te voorkomen," stelt de hoofdverpleegkundige gerust.Alles begint ruim vóór de ingreep. Het zorgteam ontmoet de patiënt en zijn of haar naasten, legt elke stap duidelijk uit, beantwoordt vragen en bereidt ook de terugkeer naar huis voor. Indien nodig kan een verdoving of sedatie worden toegediend zodat de ingreep zo comfortabel mogelijk verloopt.Die voorbereiding is geen detail. Ze vermindert de stress en helpt ook om de risico's voor de patiënt te beperken.Op lange termijn: ongemakken die beheersbaar zijn« Het naleven van de goede praktijken vermindert het risico op complicaties. Daarom is de therapeutische begeleiding van patiënten en mantelzorgers zo belangrijk. Educatie en opleiding hebben drie doelstellingen: de doeltreffendheid van sondevoeding garanderen, complicaties voorkomen en het comfort van de patiënt verbeteren », benadrukt mevrouw Ballarin.De meest voorkomende complicaties zijn huidproblemen, zoals een ontsteking, een granuloom, een schimmelinfectie of een infectie. Deze huidproblemen blijven meestal goedaardig en kunnen gemakkelijk worden behandeld met aangepaste verzorging.Soms treden ook spijsverteringsproblemen op, zoals misselijkheid, een opgeblazen gevoel, diarree of verstopping. Hoewel deze klachten verontrustend kunnen zijn, zijn ze vaak goed te verklaren en vooral eenvoudig te verhelpen door de manier waarop de voeding wordt toegediend aan te passen.De meest voorkomende laattijdige complicaties zijn huidirritaties rond de sonde (roodheid, ontsteking, schimmelinfecties), die doorgaans eveneens gemakkelijk behandeld kunnen worden. Ook spijsverteringsklachten (een gevoelige buik, een verstoorde stoelgang of verstopping) kunnen optreden bij de start van enterale voeding, waarbij vloeibare voeding via de sonde wordt toegediend. Deze klachten kunnen patiënten soms ongerust maken, maar ze zijn verklaarbaar en vooral goed behandelbaar.Welke dagelijkse handelingen zijn belangrijk?Twee eenvoudige handelingen, elke dag opnieuw: de huid rond de sonde reinigen met water en goed afdrogen. Een schone en droge huid beperkt irritaties en voorkomt de meeste complicaties.De tweede handeling is minder vanzelfsprekend, maar even belangrijk: de sonde elke dag lichtjes bewegen door een kleine heen-en-weerbeweging te maken. Dit eenvoudige gebaar voorkomt dat de sonde zich in de maagwand vastzet. Dit is een zeldzame maar ernstige complicatie die grotendeels kan worden voorkomen dankzij de juiste instructies aan patiënten.« Elke patiënt krijgt een duidelijke brochure en een gedetailleerd zorgprotocol mee naar huis. Er zijn twee keer per week consultaties: op maandagmiddag en woensdagochtend. Om de zes maanden wordt een evaluatie gepland. En bij twijfel is er altijd een directe telefoonlijn beschikbaar. Vaak volstaat een eenvoudig telefoontje of een foto die via de smartphone wordt doorgestuurd om de patiënt gerust te stellen en het probleem op te lossen, soms zonder dat een verplaatsing nodig is », vertelt mevrouw Ballarin. Ontdek het verpleegkundig team Wanneer moet u ons contacteren?« Het is essentieel om ons te verwittigen zodra er een ongewenste gebeurtenis optreedt, ongeacht of die verband houdt met de sonde of niet. Sommige tekenen lijken in eerste instantie misschien onschuldig, maar kunnen snel hinder veroorzaken en de voortzetting van de voedingsbehandeling bemoeilijken. Onze rol bestaat er net in om vroegtijdig in te grijpen en te vermijden dat kleine problemen groter worden », verduidelijkt ze.Elke roodheid, irritatie, vochtverlies of ongebruikelijke pijn rond de sonde moet onmiddellijk worden gemeld. Deze problemen komen vaak voor, maar kunnen gemakkelijk behandeld worden wanneer ze snel worden aangepakt.Spijsverteringsklachten worden vaak verkeerd geïnterpreteerd. Een opgeblazen buik, misselijkheid, verstopping of pijn betekent niet noodzakelijk dat « de voeding niet wordt verdragen ». In de meeste gevallen volstaat het om de instellingen aan te passen: een te hoge toedieningssnelheid, onaangepaste tijdstippen, onvoldoende vochtinname of soms een oorzaak die niets met de sonde te maken heeft (maag-darminfectie, medicatie, stress…).Moeilijkheden om de sonde door te spoelen en/of een onmogelijkheid om de voeding toe te dienen, moeten onmiddellijk worden gemeld. Een beginnende verstopping kan meestal eenvoudig worden opgelost; een laattijdige verstopping kan daarentegen een vervanging van de sonde vereisen.En hoe zit het met het sociale leven van de patiënt?Een gastrostomie komt nooit alleen. Ze maakt deel uit van levens die vaak al sterk beïnvloed zijn door ziekte. Een beroerte die van de ene dag op de andere alles verandert, een ziekte van Charcot die voortschrijdt, een kanker die het lichaam uitput. In zulke zware trajecten kan elke nieuwe medische stap aanvoelen als een extra belasting. Precies daar komt het zorgteam in beeld: ervoor zorgen dat deze sonde, die aanvankelijk als een last wordt ervaren, een echte ondersteuning wordt.Een sondevoeding vervangt niet wat een maaltijd betekent. Eten is immers veel meer dan alleen voedingsstoffen opnemen: het is samen zijn, een moment delen aan tafel met de mensen die belangrijk zijn. Voor sommige patiënten die niet langer via de mond kunnen eten, kan dat gemis diepgaand zijn en soms moeilijk onder woorden te brengen.« Het is belangrijk om dit verlies te erkennen, ernaar te luisteren en patiënten hierin te begeleiden. Sondevoeding probeert deze leegte niet op te vullen. Ze kan wel de nodige energie teruggeven om deze momenten op een andere manier te blijven beleven: aanwezig zijn, deelnemen, verbonden blijven met anderen. Voeden gaat niet alleen over calorieën: het gaat ook over betekenis, verbondenheid en waardigheid », benadrukt mevrouw Ballarin.Een boodschap voor iemand die hoort dat een gastrostomie nodig is?Voor veel mensen voelt een gastrostomie als een volgende moeilijke stap in een al zwaar ziekteproces. Het gaat vaak om aandoeningen die alles door elkaar schudden: het lichaam, de zelfstandigheid, het sociale leven en de identiteit. Het is dan ook normaal dat het nieuws dat er een sonde geplaatst zal worden angst kan oproepen. Het is belangrijk om betekenis te geven aan een situatie die vooral angst oproept, en om opnieuw perspectief te bieden wanneer alles steeds ingewikkelder lijkt te worden.Een gastrostomie is geen mislukking. Het is een behandeling. Zoals een gebroken been revalidatie nodig heeft, heeft een verzwakt lichaam soms ondersteuning nodig om voldoende voeding binnen te krijgen. Het is geen opgeven, maar een vorm van ondersteuning.In een traject dat al zwaar is, kan de aankondiging van een gastrostomie aanvoelen als een bijkomend teken dat de toestand achteruitgaat. Die reactie verdient erkenning en begrip, niet minimalisering.En dan verandert de kijk erop.« Een gastrostomie is geen nederlaag, maar een hulp. Het is een concrete manier om voor jezelf te zorgen wanneer je lichaam dat nodig heeft », besluit mevrouw Ballarin. Asuncion Ballarin Hoofdverpleegkundige, stomatherapeut, verantwoordelijke van de cel klinische voeding, wondzorg en stomatherapie binnen het Academisch Ziekenhuis Brussel (H.U.B). Contact opnemen met onze stomatherapeuten Lees ook... "Met een stoma is mijn lichaam anders, maar het leven blijft mogelijk"Vaak wordt een stoma gezien als iets onoverkomelijks. Een "gat in de buik", een confronterend beeld, een leven dat volledig op zijn kop staat, een aangetaste intimiteit. En toch…Lees meer

Het niet te missen symposium voor iedereen en alle zorgprofessionals die geïnteresseerd zijn in geriatrische zorg en zorgtrajecten die senioren helpen gezond en kwaliteitsvol ouder te worden. Programma (voorlopig) 18.00 uur – Ontvangst van de deelnemers 18.30 uur – Lezing: Geriatrie, om te blijven leven wat echt teltDr. Pierre Hanotier, Diensthoofd Geriatrie, H.U.B 18.40 – 19.00 uur | Flash Talks – Eén expertise, één boodschap, vijf minuten 18.40 uur – Cardiogeriatrie: van orgaangeneeskunde naar persoonsgerichte zorgDr. Véronique Lesage, geriater, gespecialiseerd in cardiogeriatrie en palliatieve zorg, Erasmeziekenhuis H.U.B 18.45 uur – Orthogeriatrie: het zorgmodel dat de prognose van oudere patiënten verandertDr. Laetitia Beernaert, geriater, gespecialiseerd in orthogeriatrie, Erasmeziekenhuis H.U.B 18.50 uur – Oncogeriatrie: wanneer leeftijd niet langer de behandeling bepaaltDr. Julie Caillet, geriater, gespecialiseerd in oncogeriatrie, Jules Bordet Instituut H.U.B en Dr. Nathalie Compté, geriater, CHU Helora 18.55 uur – Seksuele gezondheid: plezier kent geen vervaldatumDr. Nathan Franceschi, geriater, Erasmeziekenhuis H.U.B 19.00 uur – Geriatrische revalidatie: opnieuw mogelijkheden vinden, levensdoelen behoudenDr. Anne Mergam, geriater, Geriatrisch Revalidatiecentrum (GRC), Erasmeziekenhuis H.U.B 19.10 uur – Lezing over Healthy Aging: gezondheid en zelfstandigheid zo lang mogelijk ondersteunen!Dr. Pierre Hanotier 20.00 uur – Dinerbuffet en netwerkmoment 21.30 uur – Einde van het symposium Ik schrijf me in Praktische informatie Datum: donderdag 12 november 2026Locatie: Jules Bordet Instituut, Meylemeerschstraat 90, 1070 Brussel, Auditorium du Tagnon (1e verdieping). ToegangDit symposium staat open voor iedereen: voor wie geïnteresseerd is in geriatrische zorg, voor wie meer wil weten over gezond ouder worden, en voor huisartsen die de samenwerking met geriaters willen versterken. Het symposium wordt in het Frans georganiseerd.Deelname is gratis, maar inschrijving is verplicht. Uiterste inschrijvingsdatum: 6 november 2026.De deelnemende artsen ontvangen accreditatiepunten. Deze worden uitsluitend toegekend aan artsen die het volledige symposium hebben bijgewoond. Contact Image

Interventionele radiologie in de gynaecologie: minimaal invasieve innovaties voor het behoud van gezondheid en vruchtbaarheid Interventionele radiologie neemt vandaag een steeds belangrijkere plaats in binnen de behandeling van gynaecologische aandoeningen. Dankzij minimaal invasieve technieken, gestuurd door beeldvorming, biedt deze discipline alternatieven of aanvullingen op conventionele behandelingen, met mogelijke voordelen op het vlak van orgaanbehoud, vermindering van complicaties en verbetering van de levenskwaliteit van patiënten.Dit symposium biedt een multidisciplinaire kijk op de nieuwste ontwikkelingen binnen de interventionele radiologie toegepast op de gynaecologie. Gynaecologen, interventionele radiologen en andere specialisten die betrokken zijn bij de behandeling van bekkenpathologieën komen samen om de huidige indicaties, klinische resultaten en toekomstige evoluties van deze technieken te bespreken.Therapeutische innovaties centraal in de gynaecologische zorgGerichte embolisatie: een orgaansparende aanpak voor uteriene aandoeningenArteriële embolisatie maakt het mogelijk om de bloedvoorziening van bepaalde gynaecologische letsels nauwkeurig te behandelen en zo een alternatief of aanvulling te bieden op conventionele behandelingen, met behoud van de baarmoeder.Deze sessie behandelt onder meer:Baarmoederfibromen (fibromyomen): indicaties, klinische resultaten en de plaats van embolisatie binnen het huidige therapeutische arsenaal.Bekkenadenomyose: nieuwe perspectieven voor de behandeling van een aandoening die vaak gepaard gaat met chronische pijn en menstruatiestoornissen.Thermoablatie: nieuwe minimaal invasieve strategieën tegen diepe endometrioseThermoablatie biedt nieuwe perspectieven voor de behandeling van bepaalde letsels van diepe endometriose dankzij een gerichte aanpak die de impact op omliggende weefsels beperkt. Deze sessie bespreekt de indicaties, beschikbare resultaten en de plaats van deze techniek binnen een gepersonaliseerde therapeutische strategie.Vasculaire bekkenpathologieën: anders diagnosticeren en behandelenBepaalde chronische bekkenpijnen kunnen verband houden met vasculaire afwijkingen. Experts bespreken de nieuwste ontwikkelingen rond:Embolisatie van bekkenvarices: een gerichte behandeling voor het bekkencongestiesyndroom bij bepaalde patiënten.Behandeling van varicoceles: met bijzondere aandacht voor indicaties en resultaten.Vruchtbaarheid herstellen: de mogelijkheden van selectieve tubaire recanalisatieBij bepaalde vormen van proximale eileiderobstructie kan selectieve tubaire recanalisatie een minimaal invasieve techniek zijn om de doorgankelijkheid van de eileiders te herstellen. Deze sessie bespreekt de plaats van deze techniek binnen het fertiliteitstraject en de integratie ervan in een geïndividualiseerde zorgverlening.Een globale reflectie over interventionele radiologie in de gynaecologieTransversale uitdagingen: een verantwoorde praktijk van interventionele radiologie in de gynaecologieNaast technische innovaties roept de ontwikkeling van deze technieken belangrijke vragen op:Welke ethische uitdagingen zullen de verdere evolutie van deze praktijken begeleiden?Hoe kunnen economische overwegingen geïntegreerd worden in therapeutische keuzes?Hoe kunnen we de stralingsbescherming van patiënten en zorgverleners optimaliseren?Een globale reflectie die noodzakelijk is om innovatieve, verantwoorde en patiëntgerichte geneeskunde te garanderen.Een symposium om de samenwerking tussen specialisten te versterkenDit symposium richt zich tot gynaecologen die hun kennis van beschikbare interventionele technieken in de gynaecologie willen verdiepen en beter willen identificeren in welke situaties deze behandelingen aan hun patiënten kunnen worden aangeboden.Een unieke gelegenheid om ervaringen uit te wisselen met specialisten in interventionele radiologie en gynaecologie aan de hand van klinische casussen, praktijkervaringen en toekomstige perspectieven.Praktische informatieDatum: zaterdag 21 november 2026Uur: 08.00 tot 15.00 uurLocatie: Museum voor Geneeskunde, Erasmuscampus – Facultaire Plein. Lenniksebaan 808, 1070 Anderlecht. ToegangDoelgroep: gynaecologen, interventionele radiologen en specialisten betrokken bij de behandeling van bekkenpathologieënGeaccrediteerd symposium, georganiseerd onder leiding van Dr. Salvatore Murgo en Dr. Arnaud BourguignonGratis inschrijving, maar verplicht (inschrijving sluit op 14/11/2026)Contact: Coördinatie Angiografie Interventionele Radiologie, coordination [dot] RI [at] hubruxelles [dot] be Inschrijven