Recherche

Wat is porfyrie? Porfyrieën zijn zeldzame ziekten die worden veroorzaakt door een defect in de productie van heem, een molecuul dat cruciaal is voor het transport van zuurstof (via hemoglobine) en de afbraak van geneesmiddelen (via cytochromen). Deze ziekten veroorzaken afhankelijk van het type porfyrie buikpijn, neurologische stoornissen en/of huidproblemen. Bepaalde aanvallen kunnen worden uitgelokt door geneesmiddelen, vasten, alcohol of een infectie. Het zijn meestal erfelijke ziekten die pas op volwassen leeftijd optreden. Sommige cutane vormen verschijnen al in de kindertijd en andere kunnen ontstaan na andere gezondheidsproblemen. De diagnose gebeurt via urine-, bloed- en genetische tests. Behandeling van porfyrie De behandeling hangt af van het type porfyrie. De behandeling van acute porfyrie vereist een multidisciplinaire aanpak met behandeling van de aanvallen en preventie. In acute situaties wordt hemine toegediend via een centraal veneuze katheter. Soms zijn krachtige pijnstillers nodig om de pijn tegen te gaan. De neurologische stoornissen kunnen specifieke behandelingen vereisen.  De preventie bestaat voornamelijk uit het vermijden van uitlokkende factoren zoals bepaalde geneesmiddelen (met name de pil) en alcohol.  Bij sommige ernstige vormen kan een levertransplantatie nodig zijn. Een nieuwe behandeling die recent op de markt kwam, givosiran, heeft het mogelijk gemaakt om in bepaalde omstandigheden de levenskwaliteit te verbeteren van patiënten met terugkerende aanvallen van acute porfyrie. Om het geneesmiddel te kunnen krijgen, moet een patiënt eerst worden onderzocht in een van de 2 Belgische referentiecentra, die deel uitmaken van het Academisch Ziekenhuis Brussel (H.U.B.) en het UZ Leuven. Afhankelijk van de precieze situatie kunnen cutane vormen worden behandeld met aderlatingen, medicatie en/of bescherming tegen de zon. Op lange termijn kan porfyrie complicaties met zich meebrengen, zoals hoge bloeddruk, chronische nierziekte en leverproblemen. Om aanvallen te voorkomen en complicaties op te sporen, is het dus belangrijk dat patiënten regelmatig worden opgevolgd door een specialist. La prise en charge des porphyries dépend du type de porphyrie.  Onze specialisten Behoefte aan medisch advies?Dr. Tom AbrassartHematoloog  Specialist in Porfyrie Maak een afspraak Focus De afdeling Hematologie van het Academisch Ziekenhuis Brussel (H.U.B) en de afdeling Medische Chemie van het LHUB-ULB vormen samen het Belgisch Porfyriecentrum, dat één van de 16 erkende klinische expertisecentra voor porfyrieën (PECC) is. In België is het één van de twee centra die gemachtigd zijn om de behandeling met Givosiran te starten.De afdeling Medische Chemie is een van de gespecialiseerde centra van het internationale porfyrienetwerk IPNET. Het geniet ook erkenning als Nationaal Referentiecentrum voor Zeldzame Ziekten voor bepaalde analyses die verband houden met porfyrieën. Ontdek onze afdeling Hematologie De andere geassocieerde artsen Prof. Frédéric Cotton - Hoofd van de afdeling Medische Chemie - Laboratoire Hospitalier Universitaire de Bruxelles (LHUB-ULB).Prof. Fleur Wolff - Directeur van de kliniek Hormonologie -  Laboratoire Hospitalier Universitaire de Bruxelles (LHUB-ULB).Ph.Biol. David Fage - Medisch Verantwoordelijke - Speciale Biochimie -  Laboratoire Hospitalier Universitaire de Bruxelles (LHUB-ULB).

Wat is vaatkramp? Hersenvaatkramp is een frequente en ernstige complicatie na een subarachnoïdale bloeding (SAB) als gevolg van het scheuren van een intracranieel aneurysma. Het wordt gekenmerkt door een langdurige en ernstige vernauwing van de hersenslagaders, waardoor de bloedstroom naar de hersenen vermindert en secundaire herseninfarcten (CVA) kunnen ontstaan.   Symptomen De symptomen van vaatkramp kunnen variëren afhankelijk van het aangetaste gebied van de hersenen en omvatten:Ernstige hoofdpijn;Bewustzijnsstoornissen;Focale neurologische stoornissen (verlamming, spraakstoornissen);Verwarring, onrust;Epileptische aanvallen.De symptomen treden meestal op tussen de 3e en 14e dag na het scheuren van het aneurysma, met een piek in incidentie rond de 7e dag. Behandeling BeeldvormingsonderzoekenEr worden verschillende beeldvormingstechnieken gebruikt om vaatkramp op te sporen en te controleren:Hersenangiografie: wordt beschouwd als de gouden standaard om vaatkramp op te sporen;Computertomografie (CT) met angiografie (CTA) en perfusie: nuttig om de hersenslagaders en de impact op de bloedstroom naar de hersenen in beeld te brengen;Magnetic resonance imaging (MRI) met angiografie (MRA): een niet-invasief alternatief dat complexer is om te gebruiken bij noodgevallen;Transcraniële dopplerechografie (TCD): een niet-invasieve methode om de snelheid van de bloedstroom in de hersenslagaders te meten, die indicatief is voor vaatkramp.Medisch trajectPatiënten met vaatkramp worden in het algemeen behandeld door specialisten, met name door middel van neurochirurgie of interventionele neuroradiologie. Het traject omvat:Spoedartsen: de eerste artsen bij wie een patiënt terechtkomt na een gescheurd aneurysma;Neurochirurgen: voor de initiële behandeling van het aneurysma en complicaties;Interventionele neuroradiologen: voor diagnostische en therapeutische procedures met embolisatie van het aneurysma;Neurologen: om neurologische complicaties op te volgen en te behandelen.BehandelingenVaatkramp kan onder meer worden behandeld via:Geneesmiddelen: toediening van calciumantagonisten (nimodipine) om vaatkramp te voorkomen. Hoog bewijsniveau voor preventie, maar beperkt als behandeling;Endovasculaire behandeling: angioplastiek via een ballon, een stent of intra-arteriële injectie van vaatverwijders (nimodipine, papaverine, milrinon). De doeltreffendheid van deze interventies varieert van studie tot studie en ze worden vaak gebruikt bij ernstige, refractaire vaatkramp;Hemodynamische therapie: verhoging van de arteriële druk en het intravasculair bloedvolume om de bloedstroom naar de hersenen te verbeteren. Men is het niet eens over de doeltreffendheid hiervan.Multidisciplinair overlegDe behandeling van vaatkramp vereist een multidisciplinaire aanpak met regelmatig overleg tussen neurochirurgen, neuroradiologen, neurologen en gespecialiseerde intensivisten om complexe gevallen te bespreken en de behandelingsstrategieën aan te passen.OpvolgingHet is van levensbelang dat patiënten met vaatkramp na een aneurysma worden opgevolgd. Die opvolging omvat:Regelmatige neurologische controle: om neurologische gevolgen op te sporen en te behandelen;Revalidatie: om patiënten te helpen bij het herstel van verloren functies;Controlebeeldvorming: om de staat van de hersenvaten op te volgen en eventuele recidieven op te sporen;Beheer van risicofactoren: hoge bloeddruk onder controle houden, stoppen met roken enz. om toekomstige vasculaire incidenten te voorkomen.De opvolging moet worden uitgevoerd door een multidisciplinair team om de langetermijnresultaten van de patiënten te optimaliseren. Ontdek onze afdeling Interventionele Neuroradiologie Onze specialisten Dr. Adrien GuenegoRadioloog  Expert in interventionele en diagnostische neuroradiologie  Gespecialiseerd in beroertes, cerebrale aneurysma's, AVM's, dAVF's, stenose van de halsslagader, pulserende tinnitus, idiopathische intracraniële hypertensie, vasospasme, retinoblastoom en chronische subdurale hematomen. Prendre rendez-vous

Wat is trombotische trombocytopenische purpura? TTP of trombotische trombocytopenische purpura is een zeldzame aandoening die behoort tot een groep ziekten die trombotische microangiopathieën worden genoemd. Het zijn aandoeningen waarbij de bloedplaatjes (die mee zorgen voor de bloedstolling) abnormaal aan elkaar kleven, waardoor er klonters worden gevormd in het bloed.  Dat fenomeen veroorzaakt drie problemen:Het aantal beschikbare bloedplaatjes daalt = trombocytopenie;De rode bloedcellen botsen tegen die klonters en gaan kapot, waardoor er minder overblijven = bloedarmoede;De bloedklonters kunnen de bloedvaten blokkeren en zo de zuurstoftoevoer naar weefsels verminderen, wat ernstige gevolgen kan hebben voor het hart, de hersenen, de nieren enz.Trombotische microangiopathieën kunnen verschillende oorzaken hebben. TTP wordt veroorzaakt door een tekort aan een eiwit met de naam ADAMTS13. De vaakst voorkomende redenen daarvoor zijn de aanwezigheid van antilichamen (= immuungemedieerde TTP) of een genetische afwijking (= congenitale TTP).  Behandeling TTP moet zo snel mogelijk worden behandeld, want zonder behandeling sterft 90% van de patiënten. Het is van levensbelang om de ziekte zo snel mogelijk te diagnosticeren en een optimale behandeling op te starten in een expertisecentrum.De initiële behandeling van immuungemedieerde TTP bestaat uit twee stappen:1.Acute behandelingHet ADAMTS13-niveau verhogen door plasma-uitwisseling: het plasma (het vloeibare deel van het bloed dat de cellen bevat) wordt vervangen door gezond plasma om het ADAMTS13-niveau te verhogen en de antilichamen te verwijderen.  Sinds 2019 bestaat er een innovatief TTP-geneesmiddel dat kan voorkomen dat de bloedplaatjes aan elkaar kleven, waardoor de drie bovengenoemde problemen worden opgelost. Daardoor kunnen patiënten nu aanzienlijk beter worden behandeld in de acute fase. Ons centrum heeft dit geneesmiddel altijd op voorraad zodat het meteen kan worden toegediend. 2.Uitgebreide behandelingDe productie van antilichamen tegen ADAMTS13 stoppen. De eerstelijnsbehandeling bestaat uit corticosteroïden en een monoklonaal antilichaam gericht tegen de cellen die de antilichamen produceren. Congenitale TTP wordt behandeld door de toediening van plasma. De toediening van synthetisch ADAMTS13 wordt nog niet terugbetaald, maar is wel mogelijkIedere patiënt met TTP moet levenslang worden opgevolgd door een gespecialiseerd hematoloog.  Onze specialisten Advies De symptomen van TTP kunnen divers en variabel zijn, omdat de aandoening tal van verschillende organen kan aantasten. De meest voorkomende klinische verschijnselen zijn abnormale bloedingen, grote bloeduitstortingen of puntbloedingen (meerdere kleine rode/paarse vlekjes op de huid). Ernstigere symptomen kunnen tekenen van een hartaanval of cerebrovasculair accident zijn. Wanneer uit een bloedtest anemie en trombocytopenie blijkt, moet meteen worden gedacht aan de diagnose TTP. Nuttige links:Microangiopathies thrombotiques - MaRIH - Filière de santé Maladies Rares Immuno-HématologiquesLe centre CNR-MATTTP Community - Home (site néerlandophone) Maak en afspraak Focus Ons hematologieteam heeft veel ervaring opgedaan in de behandeling van deze aandoening en ontvangt regelmatig verzoeken voor de zorg van patiënten uit externe centra.Wij werken regelmatig samen met expertcentra uit verschillende Europese landen (Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Italië).Wij nemen deel aan de multidisciplinaire overlegvergaderingen van de Franse expertcentra.  Ontdek onze afdeling Hematologie

Wat is idiopathische intracraniële hypertensie? Idiopathische intracraniële hypertensie (IIH), ook gekend als pseudotumor cerebri, is een aandoening die wordt gekenmerkt door een verhoogde druk van het hersenvocht zonder dat er een oorzaak kan worden geïdentificeerd via beeldvormingsonderzoeken. De aandoening komt vaker voor bij vrouwen met overgewicht in de vruchtbare leeftijd. SymptomenSymptomen van IIH zijn onder andere:Ernstige, aanhoudende hoofdpijn, die vaak erger wordt wanneer de patiënt ligt;Wazig of dubbel zicht;Voorbijgaande blindheid;Oorsuizingen (pulsatiele tinnitus);Misselijkheid en braken;Zwelling van de oogzenuw (papiloedeem) die zichtbaar is bij een oogheelkundig onderzoek.   Behandeling BeeldvormingsonderzoekenEr worden verschillende beeldvormingsonderzoeken gebruikt om IIH op te sporen en andere oorzaken uit te sluiten:MRI van de hersenen: om de hersenstructuren in beeld te brengen en afwijkingen zoals tumoren of malformaties uit te sluiten;  Magnetischeresonantieangiografie (MRA): om de hersenaders te beoordelen en cerebrale veneuze trombose uit te sluiten;  Hersencomputertomografie (CT): wordt soms gebruikt bij noodgevallen om andere oorzaken van de verhoogde intracraniële druk uit te sluiten.Medisch trajectPatiënten die lijden aan IIH moeten zo snel mogelijk verschillende specialisten raadplegen voor een volledige behandeling om een verslechtering van hun gezichtsvermogen te voorkomen:De huisarts: voor een eerste beoordeling van de symptomen en een doorverwijzing naar specialisten;  Een neuroloog: de belangrijkste specialist voor de diagnose en behandeling van IIH;  Een oogarts: om de impact van de IIH op het gezichtsvermogen te beoordelen en het papiloedeem op te volgen;  Een neuroradioloog: om de beeldvormingsonderzoeken van de hersenen te interpreteren;Een interventioneel neurochirurg of neuroradioloog: als er chirurgische of endovasculaire interventies nodig zijn.BehandelingenDe behandelingen voor IIH hebben tot doel de intracraniële druk te verlagen en te voorkomen dat de patiënt blind wordt:Gewichtsverlies: aanbevolen voor patiënten met overgewicht, vaak doeltreffend om de symptomen te verminderen;Geneesmiddelen:  Acetazolamide: een diureticum dat de productie van hersenvocht vermindert, eerstelijnsbehandeling met een hoog bewijsniveau;  Herhaalde lumbale puncties: om overtollig hersenvocht te verwijderen, gebruikt bij ernstige symptomen;  Chirurgie:  Decompressie van de oogzenuw: om onomkeerbare blindheid te voorkomen bij ernstig papiloedeem;  Cerebrospinale shunt: om het hersenvocht te verwijderen als de andere behandelingen falen;  Interventionele neuroradiologie: veneuze sinusstenting om de afvoer van het veneus bloed te verbeteren en de intracraniële druk te verlagen wanneer die aders vernauwd zijn.Multidisciplinair overlegDe behandeling van IIH vereist een multidisciplinaire aanpak. Neurologen, oogartsen, interventionele neuroradiologen, neurochirurgen en andere zorgverleners overleggen over complexe gevallen en coördineren de behandelingen.OpvolgingDe opvolging van patiënten met IIH is cruciaal en omvat:Een regelmatige controle van het gezichtsvermogen: door een oogarts om elke verslechtering op te sporen;  Een neurologische opvolging: om de werkzaamheid van de behandelingen te beoordelen en geneesmiddelen aan te passen;  Regelmatige gewichtscontroles: en dieetadvies voor patiënten met overgewicht;Periodieke beeldvormingsonderzoeken: om de intracraniële druk en de staat van de hersenstructuren te controleren.De opvolging wordt uitgevoerd door een multidisciplinair team om de klinische resultaten te optimaliseren en de levenskwaliteit van de patiënten te verbeteren. Ontdek ons Interventionele NeuroRadiologie dienst Onze specialisten Prendre rendez-vous

Wat is vroegtijdige ovariuminsufficiëntie? Prematuur ovarieel falen (POF) wordt gedefinieerd als het vroegtijdig stilvallen van de werking van de eierstokken vóór de leeftijd van 40 jaar. Dit leidt tot een verminderde productie van geslachtshormonen, in het bijzonder oestrogenen en progesteron, wat symptomen kan veroorzaken die vergelijkbaar zijn met die van de menopauze, zoals warmteopwellingen, onregelmatige menstruaties en onvruchtbaarheid. POF kan een aanzienlijke impact hebben op de levenskwaliteit van de betrokken vrouwen en niet alleen hun lichamelijke gezondheid, maar ook hun emotionele en psychologische welzijn beïnvloeden. Oorzaken en risicofactoren Genetische factoren : bepaalde chromosomale afwijkingen, zoals het syndroom van Turner, of mutaties in specifieke genen kunnen het risico op vroegtijdige ovariële insufficiëntie verhogen.Medische behandelingen : gonadotoxische behandelingen (d.w.z. toxisch voor de voortplantingsorganen), zoals chemotherapie of radiotherapie, die worden gebruikt om kanker te behandelen, kunnen de eierstokken beschadigen.Ovariële heelkunde : herhaalde chirurgische ingrepen aan de eierstokken, bijvoorbeeld voor de behandeling van endometriose of ovariumcysten, kunnen de ovariële reserve verminderen.Infecties : bepaalde virale of bacteriële infecties kunnen eveneens de ovariële functie aantasten.Auto-immuunziekten : aandoeningen zoals de thyreoïditis van Hashimoto of lupus kunnen gepaard gaan met aantasting van de eierstokken.Prevalentie van vroegtijdige ovariële insufficiëntieVroegtijdige ovariële insufficiëntie treft wereldwijd 1 tot 3,7% van de vrouwen. Een aanzienlijk deel van de vrouwen kan door deze aandoening getroffen worden, vaak zonder zich daarvan bewust te zijn. Precieze gegevens over de prevalentie van vroegtijdige ovariële insufficiëntie zijn beperkt, maar studies suggereren dat jonge patiënten die een kankerbehandeling krijgen, bijzonder goed opgevolgd moeten worden voor deze aandoening.  Medische behandeling van POI DiagnoseDe diagnose van vroegtijdige ovariële insufficiëntie berust op verschillende stappen:Klinische evaluatie : een grondig medisch onderzoek en een anamnese van de symptomen, met inbegrip van de menstruatiecycli en de medische voorgeschiedenis, zijn noodzakelijk.Hormonale tests: bloedanalyses om de hormoonspiegels te meten, met name de oestrogenen en het follikelstimulerend hormoon (FSH), kunnen wijzen op een verminderde ovariële werking.Echografie: er kan een echografisch onderzoek worden uitgevoerd om de aanwezigheid van follikels, de anatomie van de eierstokken en de baarmoeder te beoordelen en afwijkingen zoals cysten of letsels op te sporen.Therapeutische optiesAfname en invriezen van eicellen: vóór de start van een gonadotoxische behandeling kunnen patiënten overwegen hun eicellen te laten afnemen en invriezen om hun vruchtbaarheid te behouden.Hormoonvervangende therapie (HST): deze therapie kan helpen om symptomen die verband houden met een vroegtijdige menopauze, zoals warmteopwellingen en stemmingsstoornissen, te verlichten. Er bestaan ook niet-hormonale behandelingen in geval van een contra-indicatie).Psychologische begeleiding: psychologische ondersteuning is vaak noodzakelijk om vrouwen te helpen omgaan met de emotionele aspecten van vroegtijdige ovariële insufficiëntie.Noodzakelijke medische opvolgingEen regelmatige medische opvolging is essentieel voor patiënten met vroegtijdige ovariële insufficiëntie. Dit kan endocrinologische raadplegingen omvatten om de hormoonspiegels op te volgen en te beoordelen of de hormoontherapie moet worden aangepast. Raadplegingen in verband met vruchtbaarheid kunnen eveneens worden aanbevolen om de mogelijkheden voor conceptie en technieken voor medisch begeleide voortplanting te bespreken. De diensten die betrokken zijn bij de begeleiding van vroegtijdige ovariële insufficiëntie in het Universitair Ziekenhuis Brussel:Gynaecologie: gynaecologen zijn vaak de eerste zorgverleners die betrokken zijn bij de diagnose en behandeling van vroegtijdige ovariële insufficiëntie.Endocrinologie: endocrinologen kunnen betrokken zijn bij de globale begeleiding.Oncologie: oncologen spelen een cruciale rol in de opvolging van patiënten die een kankerbehandeling hebben ondergaan en een risico lopen om vroegtijdige ovariële insufficiëntie te ontwikkelen.Psychologie: psychologen of psychiaters kunnen emotionele en psychologische ondersteuning bieden aan vrouwen die geconfronteerd worden met de uitdagingen van vroegtijdige ovariële insufficiëntie.Fertiliteitskliniek: fertiliteitsspecialisten zijn betrokken bij de begeleiding van opties voor vruchtbaarheidsbehoud en technieken voor medisch begeleide voortplanting.Endometriosekliniek: gynaecologen gespecialiseerd in endometriose kunnen jonge patiënten met een verhoogd risico doorverwijzen om met specialisten strategieën voor het behoud van hun vruchtbaarheid te bespreken.  Een afspraak maken bij de dienst Gynaecologie

Wat zijn ziekten van de galwegen? (Vernauwing, galstenen en lekken) Verschillende aandoeningen kunnen een obstructie van de galwegen veroorzaken (goedaardige vernauwing, littekenvorming, kanker, galstenen, …). Dit kan leiden tot symptomen zoals geelzucht, jeuk, infecties en pijn. Na beeldvormend onderzoek is in sommige gevallen een endoscopische ingreep nodig om de galwegobstructie te behandelen.Op deze manier kunnen deze ingrepen minimaal invasief en onder radiologische controle worden uitgevoerd door een endoscoop via de mond in te brengen (endoscopische retrograde cholangio-pancreatografie – ERCP) om galstenen te verwijderen, één of meerdere galprothesen (stents) te plaatsen en weefselstalen te nemen. In sommige gevallen is het nodig een minicamera te gebruiken om in de galwegen te gaan om deze aandoeningen rechtstreeks te evalueren of ter plaatse te behandelen (cholangioscopie). Na een trauma of heelkundige ingreep kan er soms een lek in de galwegen ontstaan. Ook deze complicaties kunnen via ERCP vaak zonder nieuwe operatie worden verholpen.Als u één van de volgende symptomen heeft (gele ogen of huid, donkere urine, jeuk, buikpijn, koorts), raadpleeg dan uw arts. Na bloedonderzoek en beeldvorming (abdominale echografie of CT-scan) kan een vermoeden van een aandoening van de galwegen worden vastgesteld. In sommige gevallen is een abdominale MRI (magnetische resonantie beeldvorming) nodig voor de diagnose. In al deze gevallen moet een consultatie bij een specialist worden aangevraagd, of zelfs een bezoek aan de spoedgevallendienst, wat kan leiden tot een ziekenhuisopname. Een afspraak maken voor een consultatie Ziekten van de galwegen: welke medische aanpak in het H.U.B? Binnen de Endoscopiekliniek zijn alle nodige technieken voor de behandeling van aandoeningen van de galwegen beschikbaar, in handen van het team gastro-enterologie (endoscopische en percutane retrograde cholangiografie, galdrainage via echo-endoscopie). Dit maakt het mogelijk patiënten snel te behandelen. Bovendien is de multidisciplinaire aanpak, waarbij de ideale behandeling voor elke patiënt wordt besproken met verschillende specialisten (radioloog, patholoog, oncoloog, chirurg, …), een sterke troef van onze kliniek. Ontdek de Endoscopiekliniek van het H.U.B Ziekten van de galwegen: welke wetenschappelijke en medische innovaties in het H.U.B? Het Erasmeziekenhuis is sinds de jaren 1970 een pionier in de endoscopische behandeling van aandoeningen van de galwegen, waar talrijke innovaties tot stand zijn gekomen onder leiding van prof. Cremer en later prof. Devière. Deze opgebouwde expertise wordt vandaag voortgezet, samen met talrijke daaraan verbonden innovaties, zoals blijkt uit de vele publicaties van de dienst. Onze bijdragen aan wetenschappelijk onderzoek Als leden van een toonaangevend academisch ziekenhuis voeren onze zorgprofessionals wetenschappelijke onderzoeksprojecten uit om de geneeskunde vooruit te helpen en de kwaliteit van de zorg voor patiënten voortdurend te verbeteren. Bekijk de lijst van onze wetenschappelijke publicaties

Wat is slokdarmdysplasie? Dysplasie is een precancereuze letsel. Verschillende factoren, waaronder alcohol- en tabaksgebruik, maar ook gastro-oesofageale reflux, kunnen het type cellen dat de slokdarm bekleedt, veranderen (bijvoorbeeld: Barrett-slokdarm). In sommige gevallen is er een verhoogd risico op kanker. Vandaag is het mogelijk om precancereuze letsels op te sporen en ze in sommige gevallen te verwijderen (endoscopische resectie door middel van mucosectomie of submucosale dissectie (ESD)) of ze weg te branden (radiofrequentie). Slokdarmdysplasie: welke medische behandeling in het U.Z.B.? Dankzij de expertise van het team en de endoscopen van de nieuwste generatie waarover de Endoscopiekliniek van het Erasmusziekenhuis beschikt, kunnen deze precancereuze letsels zeer nauwkeurig worden geïdentificeerd en optimaal worden behandeld, zodat de nood aan een operatie aan de slokdarm en het risico op ziekteprogressie beperkt kunnen worden. De multidisciplinaire aanpak die eigen is aan het academisch ziekenhuis maakt het mogelijk om elke patiënt samen met het chirurgische, oncologische en radiologische team te bespreken, zodat voor elke patiënt de beste behandeling kan worden voorgesteld.Als u een endoscopie hebt laten uitvoeren waaruit de aanwezigheid van een Barrett-slokdarm of dysplastische letsels (precancereus) is gebleken en u het advies van het gespecialiseerde team van Erasmus wenst, aarzel dan niet om een afspraak te maken voor een consultatie (per e-mail via ConsGastroMed [dot] erasme [at] hubruxelles [dot] be (ConsGastroMed[dot]erasme[at]hubruxelles[dot]be) of telefonisch op +32 (0)2 555.35.04. Afhankelijk van uw dossier kan een nieuwe endoscopische evaluatie met onze endoscopen van de nieuwste generatie worden voorgesteld om de beste behandeling te bepalen.  Ontdek de Endoscopiekliniek van het H.U.B. Zorgtraject Hooggradige dysplasie bij Barrett: wat is dat?  Barrett-slokdarm is een verandering van het type cellen die het oppervlak van het onderste deel van de slokdarm bekleden, als gevolg van verschillende factoren, waaronder gastro-oesofageale reflux.  Endoscopische opvolging maakt het mogelijk om door een grondige beeldanalyse en het afnemen van biopsieën eventuele dysplasie (precancereuze letsels) op te sporen. De huidige methoden van virtuele chromo-endoscopie en chromo-endoscopie met azijnzuur verbeteren de opsporingsmogelijkheden. Er moet een onderscheid worden gemaakt tussen dysplas letsels met een duidelijk zichtbaar letsel en letsels zonder zichtbaar letsel.Hoe kan dysplasie bij Barrett behandeld worden?Wanneer dysplasie wordt vastgesteld, bestaat de eerste stap uit een nieuwe endoscopie door een expert, met behulp van een endoscoop van de nieuwste generatie, onder geoptimaliseerde omstandigheden voor een behandeling met zuurremmers (protonpompremmers), binnen 3 maanden na het eerste onderzoek. Dit onderzoek maakt het mogelijk om te bepalen of er al dan niet een zichtbaar letsel aanwezig is en om de omvang en de voorspellende aard ervan nader te bepalen. Daarnaast worden de oorspronkelijke biopsieën opnieuw beoordeeld door een deskundige anatomopatholoog om de aanwezigheid van dysplasie te bevestigen of uit te sluiten.Bij een zichtbaar letsel dat als oppervlakkig wordt ingeschat, bestaat de voorkeursbehandeling uit een endoscopische resectie, hetzij door middel van mucosectomie (EMR) (voor letsels kleiner dan 15 mm), hetzij door submucosale dissectie (ESD) (voor letsels groter dan 15 mm). Deze 2 technieken worden uitgevoerd in de zalen voor therapeutische endoscopie van het Erasmusziekenhuis.  Als het weggenomen weefsel geen contra-indicatie voor de voortzetting van een endoscopische behandeling aantoont, zal in een tweede fase, afhankelijk van de leeftijd, de algemene toestand en de levensverwachting van de patiënt, worden voorgesteld om de resterende Barrett-slokdarm te verwijderen.Bij afwezigheid van een zichtbaar letsel en wanneer hooggradige dysplasie wordt bevestigd in de nieuwe biopsieën van de Barrett-slokdarm, evenals na een endoscopische resectie voor HGD of een pT1-carcinoom, zal volgens de eerder vermelde criteria worden voorgesteld om de Barrett-slokdarm te verwijderen door middel van radiofrequente ablatie (RFA).Wat betreft een mucosectomie, een ESD of een RFA:U wordt op een onderzoekstafel geïnstalleerd. Het onderzoek kan 30 tot 90 minuten duren en wordt voor uw comfort onder verdoving uitgevoerd.Een endoscoop wordt via de mond ingebracht en maakt een grondige analyse van het Barrett-slijmvlies mogelijk.Bij een resectie wordt het weefsel eerst door een submucosale injectie opgetild. Vervolgens wordt het aangetaste weefsel met een instrument en behulp van elektrocoagulatie verwijderd. Bij RFA wordt een sonde of ballonnetje aangebracht om het door Barrett aangetaste oppervlak snel en gestandaardiseerd te verbranden. Dankzij de behandeling met protonpompremmers zal het weefsel genezen zonder resterende Barrett-slokdarm. De behandelingscycli worden om de 3 maanden uitgevoerd totdat de Barrett-slokdarm verdwenen is, met maximaal 5 sessies per patiënt.Na remissie (verdwijnen van de dysplasie en de intestinale metaplasie van Barrett, zowel op het vlak van het endoscopische beeld als van de biopsieresultaten) wordt een gestructureerde endoscopische opvolging georganiseerd (endoscopie om de 6 maanden gedurende het eerste jaar, daarna jaarlijks). Een behandeling met protonpompremmers zal worden voorgeschreven en langdurig voortgezet.Hoe verloopt de periode na de endoscopische behandeling?Na de ingreep blijft u minstens één nacht in het ziekenhuis om er zeker van te zijn dat u geen buikpijn heeft. Die pijn vermindert doorgaans in de eerste 12 uur. U krijgt een behandeling met zuurremmers en gedurende enkele dagen een gemalen voeding.De complicaties die met deze behandelingen gepaard gaan, zijn zeldzaam. De meest voorkomende is pijn. In 5 tot 10% van de gevallen kan een littekenstenose optreden. Welke wetenschappelijke en medische innovaties zijn er in het U.H.B.? Ons ziekenhuis beschikt over een erkenning van INAMI voor het gebruik van radiofrequentie om de slokdarm van Barrett endoscopisch te behandelen (bij precancereuze letsels of na de verwijdering van een beginnende kanker). Daarnaast beschikt het Erasmeziekenhuis over een erkenning van INAMI als referentiecentrum voor slokdarmchirurgie (gespecialiseerd geconventioneerd centrum), waardoor deze multidisciplinaire aanpak cruciaal is voor een betere behandeling van patiënten. Tot slot heeft het team de voorbije jaren verschillende wetenschappelijke publicaties over dit onderwerp uitgebracht, wat het vooruitstrevende karakter van de endoscopiekliniek op dit vlak aantoont. Onze bijdragen aan het wetenschappelijk onderzoek Als medewerkers van een toonaangevend academisch ziekenhuis voeren onze gezondheidsprofessionals wetenschappelijke onderzoeksprojecten uit om de geneeskunde vooruit te helpen en de kwaliteit van de zorg voor patiënten voortdurend te verbeteren. Raadpleeg de lijst van onze wetenschappelijke publicaties

Wat is de ziekte van Alzheimer? De ziekte van Alzheimer is een progressieve neurodegeneratieve aandoening die voornamelijk het geheugen aantast, maar ook het taalvermogen, het denken, het redeneren en het vermogen om dagelijkse handelingen uit te voeren. Het is de meest voorkomende oorzaak van dementie bij ouderen. De ziekte evolueert langzaam over meerdere jaren en leidt tot een geleidelijk verlies van autonomie.Alzheimer, geheugenstoornissen en normaal ouder worden: het verschil makenAf en toe een naam of afspraak vergeten kan deel uitmaken van normaal ouder worden. Wanneer iemand echter recente gebeurtenissen vergeet, de weg kwijt raakt op vertrouwde plaatsen of voortdurend dezelfde vragen herhaalt, kan dit een teken zijn van een pathologische stoornis. Normaal ouder worden leidt niet tot verlies van autonomie, in tegenstelling tot de ziekte van Alzheimer.Waarom is een medische diagnose essentieel?Een vroege diagnose maakt het mogelijk om:De ondervonden moeilijkheden te begrijpenHet dagelijks leven beter te organiserenToegang te krijgen tot behandelingen (medicamenteus of niet) om de evolutie van de ziekte te vertragenBegeleiding te krijgen voor de patiënt en zijn/haar naastenOp termijn deel te nemen aan onderzoeksprotocollen en klinische studies Symptomen, oorzaken en risicofactoren Cognitieve, gedragsmatige en functionele symptomenCognitief: geheugenverlies, problemen met oriëntatie, spreken, begrijpen of plannenGedragsmatig: prikkelbaarheid, angst, depressie, agitatie, mogelijke hallucinatiesFunctioneel: verlies van autonomie in dagelijkse activiteiten (financiën beheren, maaltijden, verplaatsingen, hygiëne, …)Bekende biologische mechanismen (eiwitten, neurodegeneratie – vereenvoudigd)Geïdentificeerde risicofactorenRol van slaap, levensstijl en omgevingsfactorenDe ziekte houdt verband met de ophoping van twee abnormale eiwitten in de hersenen: bèta-amyloïde, dat plaques vormt, en tau, dat zich ophoopt in neuronen. Deze afzettingen verstoren de communicatie tussen cellen en veroorzaken hun degeneratie.Leeftijd (belangrijkste factor)Familiale voorgeschiedenis en genetica (APOE ε4)Cardiovasculaire factoren (hypertensie, diabetes, cholesterol, obesitas)Tabaks- of alcoholgebruikSedentaire levensstijlSociale isolatieHoofdtrauma’sSlaapstoornissen of depressieGehoor- of gezichtsverliesLuchtvervuilingEen slechte slaapkwaliteit, een onevenwichtige voeding, een sedentaire levensstijl of blootstelling aan vervuiling kunnen een rol spelen bij het ontstaan of de verergering van de stoornissen. Omgekeerd zijn fysieke activiteit, cognitieve stimulatie en sociale interactie beschermend. Kerncijfers en prevalentie in België Ongeveer 200.000 mensen leven momenteel met dementie in België, en sinds 2019 is dit de belangrijkste doodsoorzaak in het land geworden.De ziekte van Alzheimer vertegenwoordigt ongeveer 70% van de gevallen van dementie.Dit aantal zou tegen 2050 kunnen verdubbelen door de vergrijzing van de bevolking en de toename van risicofactoren. De maatschappelijke impact is aanzienlijk: verlies van autonomie, overbelasting van mantelzorgers en stijgende kosten voor het gezondheidszorgsysteem.(bronnen: Sciensano, WHO). Vroegtijdige Alzheimer: een nog weinig bekende realiteit Een vorm die vóór 65 jaar voorkomtDe ziekte van Alzheimer kan vroeger optreden, soms al vanaf de veertig of vijftig jaar. Men spreekt dan van een vroege vorm. Deze treft ongeveer 6 tot 9% van de patiënten (bron: KCE Report 2021).Specifieke uitdagingen (diagnose, beroepsleven, gezin)Frequent vertraagde diagnose (symptomen worden toegeschreven aan stress of depressie)Grote impact op beroeps- en gezinslevenProblemen met administratieve erkenning (pensioen, verzekering, sociale rechten)Belang van een gestructureerd en gespecialiseerd zorgtrajectEen gestructureerde, multidisciplinaire en vroege begeleiding is essentieel: neuroloog, neuropsycholoog, maatschappelijk werker, ondersteuning van mantelzorgers, deelname aan onderzoeksprogramma’s. Onze specialisten Onze specialisten Prof. Mélanie StraussAcademisch verantwoordelijke van de Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe)Verantwoordelijke van de Functionele Eenheid Slaap bij Volwassenen (SomA)FunctieNeuroloog, ziekenhuisprofessorSpecialist in cognitieve neurowetenschappenSpecialist in slaap en waakzaamheidFNRS-onderzoeker Dr. Jean-Christophe BierVerantwoordelijke van de Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe)Lid van het ethisch comité van het universitair ziekenhuis HUBVoorzitter van de Klinische Cel voor Ethische Reflectie - ErasmeFunctieNeuroloog, adjunct-kliniekhoofdSpecialist in cognitieve neurowetenschappen en gedragsstoornissen Klinisch onderzoek en innovatie: het REMEMBER-project De ziekte van Alzheimer begrijpen en anticiperenDoelstellingen van het REMEMBER-projectHet REMEMBER-project, gedragen door de Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe) van het Erasme Ziekenhuis, heeft als doel de oorsprong van de ziekte van Alzheimer beter te begrijpen, vroege tekenen te identificeren nog vóór duidelijke geheugenproblemen optreden, en nieuwe niet-medicamenteuze therapeutische benaderingen te ontwikkelen. Concreet gebeurt dit via de opbouw van een grote patiënten-cohort die in de tijd wordt opgevolgd, met een uitgebreide evaluatie die hersenbeeldvorming, geheugentests, biologische analyses en slaapregistraties combineert.Slaap, geheugen en Alzheimer: een onafscheidelijk trioVandaag weten we dat slaap niet enkel een rustmoment is. Het speelt een fundamentele rol in geheugenconsolidatie en in het reinigen van de hersenen, met name via een systeem dat het “glymfatische” systeem wordt genoemd, dat vooral actief is tijdens de diepe slaap. Wanneer deze slaap verstoord is, verwijdert de hersenen bepaalde eiwitten minder efficiënt, zoals bèta-amyloïde en tau-eiwit, die zich abnormaal opstapelen bij de ziekte van Alzheimer. Het REMEMBER-project wil onder meer dit verband beter meten tussen slechte slaapkwaliteit, geheugenverlies en het ontstaan van karakteristieke hersenletsels.Waarom is dit belangrijk?Om risicopersonen beter te identificeren vanaf de eerste tekenen (lichte geheugenstoornissen, slapeloosheid, angst…) en snel aanpasbare risicofactoren aan te pakkenOm het ziekteverloop gepersonaliseerd op te volgenOm innovatieve benaderingen te testen, zoals auditieve stimulatie tijdens diepe slaap (CLAS) of het gebruik van immersieve virtuele realiteitWat verandert dit voor patiënten?Een meer nauwkeurige cognitieve en biologische evaluatie, uitgevoerd over enkele dagenSnellere zorg met een gepersonaliseerd behandelplanMogelijkheid om deel te nemen aan klinische studies of nieuwe therapieën te krijgenBetere informatie en langdurige begeleiding, samen met de familieEen project ondersteund door het Erasme FondsHet Erasme Fonds voor medisch onderzoek is een sleutelspeler in dit project. Dankzij deze steun kon de REMEMBER-cohort worden opgestart in een gestructureerde, innovatieve en mensgerichte omgeving. Het fonds financiert ook complexe analyses, gespecialiseerde apparatuur (zoals draagbare elektro-encefalografie) en onderzoekers die dagelijks betrokken zijn bij het onderzoek. De Geïntegreerde Geheugenkliniek Een innovatieve structuur ten dienste van patiënten, hun naasten en onderzoekGeconfronteerd met de snelle toename van leeftijdsgebonden cognitieve stoornissen en de verwachte komst van ziekte-modificerende behandelingen voor Alzheimer, heeft het Erasme Ziekenhuis - H.U.B in 2025, met steun van het Erasme Fonds, de Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe) opgericht. Deze pionierende structuur combineert diagnose, zorg en hoogstaand onderzoek op één plaats, om patiënten en hun naasten een volledige, gecoördineerde en toegankelijke zorg te bieden.Als referentiecentrum biedt de CIMe een globale, menselijke en innovatieve aanpak. Elke patiënt krijgt een gestructureerd zorgtraject vanaf de eerste cognitieve klachten, met een grondige evaluatie, een gepersonaliseerd zorgplan en regelmatige opvolging, inclusief ondersteuning van mantelzorgers en familie. Ontdekt de kliniek

Definitie Cefalalgie is de medische term voor hoofdpijn. Het is een pijn die wordt gevoeld in het hoofd, de kaak of het bovenste deel van de nek. Ze kan af en toe voorkomen of terugkeren, licht of zeer intens zijn, en verschillende zones treffen (voorhoofd, slapen, achterkant van de schedel…).Cefalalgie is geen ziekte op zich: het is een symptoom dat kan voorkomen bij tal van situaties zoals vermoeidheid of stress, of kan wijzen op een meer specifieke neurologische aandoening. Symptomen De symptomen van hoofdpijn variëren naargelang het type:SpanningshoofdpijnGevoel van druk, een knellend of strak bandgevoel rond het hoofdAanhoudende pijn, licht tot matigZelden andere bijkomende symptomenVaak gerelateerd aan stress, vermoeidheid of een slechte houdingMigraineMigraine is een specifiek type hoofdpijn, vaak ernstiger. Het is niet gewoon een zware hoofdpijn: het is een neurologische aandoening met specifieke kenmerken (ICHD3-criteria):Kloppende pijn, vaak aan één kantDuur van 4 tot 72 uur zonder effectieve behandelingMogelijke gevoeligheid voor licht, geluid of geurenMisselijkheid of braken mogelijkSoms voorafgegaan door verschijnselen zoals visuele, sensorische of motorische stoornissen (hallucinaties), “aura” genoemdMigraine is dus een specifiek type cefalalgie met een aangepaste behandeling.Andere types hoofdpijnAndere, minder frequente vormen bestaan, zoals trigeminusneuralgie, clusterhoofdpijn (AVF), paroxysmale hemicranie, medicatie-overgebruikshoofdpijn en secundaire hoofdpijn door een onderliggende aandoening. Prevalentie (in België) Hoofdpijn komt zeer vaak voor in de algemene bevolking:De meerderheid van de volwassenen heeft minstens één keer per jaar hoofdpijnIn België meldt ongeveer 20% van de volwassenen migraine in de loop van een jaarVrouwen worden vaker getroffen dan mannen (vooral bij migraine)Migraine en spanningshoofdpijn vormen een groot deel van de consultaties Aanpak De aanpak hangt af van het type, de frequentie, de intensiteit en de impact op het dagelijks leven. Ze berust op:Een nauwkeurige diagnoseHet identificeren van uitlokkende factorenEen aangepast behandelplanPreventie van hervalDiagnoseDe diagnose gebeurt voornamelijk via:Gesprek met de arts: beschrijving van de pijn, frequentie, duur, bijkomende symptomenKlinisch (neurologisch) onderzoekInternationale diagnostische criteriaIn de meeste gevallen van primaire hoofdpijn (zoals migraine of spanningshoofdpijn) is geen bijkomend onderzoek (CT-scan, MRI) nodig in eerste instantie.Behandeling – Acute faseDoel: de aanval verlichten wanneer die optreedtVoor spanningshoofdpijn:Rust, hydratatieEenvoudige pijnstillers (paracetamol, ibuprofen, volgens medisch advies)Voor migraine:Specifieke behandeling bij de eerste symptomenMedicatie zoals triptanen (op voorschrift)Middelen tegen misselijkheid indien nodigTe laat of te frequent gebruik kan hoofdpijn verergeren (rebound-effect).Chronische behandeling / opvolgingBij frequente of invaliderende hoofdpijn:Een hoofdpijndagboek bijhoudenRegelmatige medische opvolgingPreventie met:Leefstijlaanpassingen (slaap, hydratatie, stress)Preventieve medicatieAanvullende technieken (kinesitherapie, ontspanning, sport…)Voor chronische of ernstige migraine kunnen specifieke preventieve behandelingen worden voorgesteld. Het bijhouden van een hoofdpijnkalender is hierbij noodzakelijk. FAQ 1. Wat is een cefalalgie (hoofdpijn)? Een cefalalgie, ook wel hoofdpijn genoemd, is een pijn die wordt gevoeld ter hoogte van het hoofd of de nek. Er bestaan verschillende types hoofdpijn, waarvan spanningshoofdpijn en migraine de meest voorkomende zijn. 2. Wat is het verschil tussen hoofdpijn en migraine? Migraine is een specifieke vorm van hoofdpijn. Ze onderscheidt zich door:Een vaak kloppende pijn, meestal aan één kant van het hoofdEen matige tot ernstige intensiteitBijkomende symptomen (misselijkheid, aura, …)Migraine is een vorm van hoofdpijn, maar niet alle vormen van hoofdpijn zijn migraine. 3. Wat zijn de meest voorkomende oorzaken van hoofdpijn? De meest voorkomende oorzaken zijn:Stress en vermoeidheidSlaaptekortUitdrogingSpierspanning in de nek, schouders en schedelspierenMigraineIn de meeste gevallen is hoofdpijn niet gelinkt aan een ernstige aandoening. 4. Wanneer moet men een arts raadplegen bij hoofdpijn? Het wordt aanbevolen om een arts te raadplegen als:De hoofdpijn frequent voorkomt of verergertDe pijn ongewoon of zeer intens wordtDe hoofdpijn het dagelijks leven verstoortDe gebruikelijke medicatie niet meer werktUw huisarts een gespecialiseerd advies aanbeveelt 5. Wat zijn alarmsignalen van ernstige hoofdpijn? Raadpleeg dringend een arts als de hoofdpijn:Plots en zeer hevig optreedtGepaard gaat met koorts, een stijve nek of verwardheidGeassocieerd is met ongebruikelijke neurologische symptomen (zicht, spraak, zwakte)Deze situaties zijn zeldzaam, maar vereisen een snelle evaluatie. 6. Kan stress chronische hoofdpijn veroorzaken? Ja. Stress is een belangrijke uitlokkende factor voor spanningshoofdpijn en kan migraine verergeren. Langdurige stress kan terugkerende of chronische hoofdpijn bevorderen. 7. Kunnen pijnstillers hoofdpijn veroorzaken? Ja. Te frequent gebruik van pijnstillers kan leiden tot medicatie-overgebruikshoofdpijn, met bijna dagelijkse klachten. Medisch advies is aanbevolen als een behandeling meerdere keren per week wordt genomen, of meer dan 10 dagen per maand. 8. Is een CT-scan of MRI nodig bij hoofdpijn? In de meeste gevallen is geen beeldvorming nodig. Een CT-scan of MRI wordt enkel uitgevoerd in specifieke situaties, op medische indicatie, bijvoorbeeld bij alarmsignalen. 9. Is migraine een chronische ziekte? Migraine is een chronische neurologische aandoening die in aanvallen verloopt. Ze kan onder controle worden gehouden met aangepaste behandelingen en regelmatige medische opvolging. De aandoening kan in de loop van het leven verbeteren of verergeren. 10. Hoe kan men hoofdpijn en migraine voorkomen? Preventie berust op:Regelmatige slaapVoldoende hydratatieStressbeheerHet identificeren van uitlokkende factorenEen preventieve behandeling indien nodigEen medische opvolging maakt het mogelijk de aanpak aan te passen. 11. Tot wie moet men zich richten bij herhaalde hoofdpijn? Bij frequente hoofdpijn wordt aangeraden om:Eerst uw huisarts te raadplegenIndien nodig een neuroloog te consulteren, op advies van de huisarts. Het Erasmeziekenhuis (H.U.B.) biedt een gespecialiseerde aanpak van hoofdpijn en migraine. SecMed [dot] Neuro [dot] erasme [at] hubruxelles [dot] be (Maak een afspraak.) Bronnen en nuttige links Voor meer informatie of ondersteuning: Belgische Liga tegen Hoofdpijn – informatie, lotgenotencontact en hulpmiddelen … Hoofdpijnkalender (document om te downloaden en in te vullen) - FR

Definitie Dementies en neurocognitieve stoornissen komen voor bij tal van aandoeningen. Het gaat om problemen met het geheugen, de taal, het redeneren of de organisatie van het denken, die het vermogen om dagelijkse taken uit te voeren kunnen aantasten. Deze neurocognitieve en gedragsstoornissen kunnen in de loop van de tijd verergeren. Hun frequentie neemt toe met de leeftijd. De eerste gerapporteerde symptomen zijn vaak een verlies van tijdsbesef, terugkerende vergeetachtigheid of woordvindingsproblemen, evenals moeilijkheden om een gesprek te volgen. Tot de degeneratieve aandoeningen die hiervoor verantwoordelijk zijn, behoren de meest voorkomende de ziekte van Alzheimer, de Lewy body ziekte en frontotemporale dementie. Ze kunnen ook worden waargenomen na hersenletsels veroorzaakt door bijvoorbeeld een of meerdere beroertes. Behandeling De dienst Neurologie van het Erasmeziekenhuis biedt u een geïndividualiseerde medische zorg, vanaf het diagnostisch proces, dat samen met de patiënt en zijn naasten wordt opgesteld. Binnen onze Geïntegreerde Geheugenkliniek (CIMe) en voor cognitieve stoornissen wordt de patiënt in zijn geheel geëvalueerd (lichamelijk, cognitief, gedragsmatig en andere) door middel van klinische tests en paraklinische onderzoeken die het mogelijk maken een nauwkeurige diagnose te stellen. De behandelingen, zowel medicamenteus als niet-medicamenteus, worden vervolgens systematisch aangepast en besproken met de patiënt.Aangezien onderzoek centraal staat in de waarden van het ziekenhuis, worden klinische studieprotocollen, zowel gericht op nieuwe therapeutische pistes als op meer fundamentele benaderingen, regelmatig aangeboden aan patiënten en hun naasten, indien zij dat wensen.Indien gewenst kunnen de naasten van de patiënt ook ondersteuning en begeleiding krijgen, waaronder de mogelijkheid om deel te nemen aan therapiesessies samen met de patiënt of om thuiszorg te ontvangen. Onderzoek Onze expertise wordt multidisciplinair ingezet, zowel in de diagnostische aanpak met het gebruik van moderne technologieën (zoals magneto-encefalografie), nieuwe biomarkers (plasmatisch, elektrofysiologisch of beeldvorming), als in verfijnde neuropsychologische evaluaties, als in de zorg voor patiënten en hun naasten. Hun integratie in de medische strategieën die voor hen worden ontwikkeld, wordt systematisch aangemoedigd. Naast de mogelijkheid om deel te nemen aan de opbouw van een zeer grote, collaboratieve en klinisch gedetailleerde cohort die zich aan de voorhoede van de kennis bevindt, is het ook mogelijk om deel te nemen aan talrijke studies, zowel farmaceutisch als bijvoorbeeld met gebruik van virtual reality voor diagnostische en therapeutische doeleinden.

Wat is een ontlastende stoma? Een stoma is het naar buiten brengen van een inwendig orgaan naar de huid.Soms, wanneer het spijsverterings- of urinestelsel beschadigd, geblokkeerd of ziek is, moet het worden omgeleid. De chirurg zal het spijsverterings- of urinestelsel omleiden met een deel van de darm dat op de buik wordt aangesloten. Een zakje (een opvangzak) dat de stoelgang of urine opvangt, wordt op de stoma geplaatst.De stoma wordt door een chirurg aangelegd en kan zijn:Tijdelijk: ze wordt geplaatst om een orgaan te laten genezen en later opnieuw gesloten.Definitief: ze is permanent wanneer de natuurlijke continuïteit niet kan worden hersteld.De belangrijkste types zijn:Colostoma (dikke darm)Ileostoma (dunne darm)Urostoma (urinewegen)Een stoma is geen ziekte: het is een medische oplossing die helpt om de gezondheid en het leven te behouden en/of de levenskwaliteit van de patiënt te verbeteren. Wat zijn de indicaties voor een stoma? Een stoma kan in verschillende medische situaties aangewezen zijn.Digestieve indicatiesKanker van de dikke darm, het rectum of de anusZiekte van Crohn of colitis ulcerosaDarmobstructiePerforatie of ernstige darmcomplicatieUrinaire indicatiesBlaaskankerErnstige stoornissen van de urinefunctieAangeboren afwijkingenNeurologische aandoeningen die de blaas aantastenDe beslissing om een stoma aan te leggen wordt per geval genomen, na medisch overleg en informatie aan de patiënt. Hoe zorg je thuis voor een patiënt met een stoma? De terugkeer naar huis is een belangrijke stap. Met goede begeleiding worden de zorgen dagelijkse handelingen.StomazorgReinig de huid rond de stoma met waterGoed drogen voordat een nieuw hulpmiddel wordt aangebrachtVervang het zakje volgens de aanbevelingen (meestal om de 1 tot 3 dagen)Controleer of het materiaal goed hecht om lekken te voorkomenControle van de huid en de stomaDe huid rond de stoma moet gezond blijvenElke roodheid, pijn of lekkage moet gemeld wordenObserveer de grootte en hoogte van de stomaVoeding en hydratatieAangepaste voeding en hydratatie (afhankelijk van het type stoma dat u heeft)Bij een digestieve stoma kunnen bepaalde voedingsmiddelen de stoelgang beïnvloeden: bijvoorbeeld meer gas of geuren veroorzaken (kool, uien, koolzuurhoudende dranken)Volg de adviezen van de diëtist en uw stomaverpleegkundige tijdens uw operatiePsychologische ondersteuningLeven met een stoma kan emotioneel moeilijk zijn. Steun van naasten en zorgverleners is essentieel, en soms ook die van een psycholoog. Wat te doen bij complicaties? Sommige situaties vereisen bijzondere aandacht:Contacteer uw stomaverpleegkundige als:Jeuk onder het zakjeHerhaalde lekkagesAanhoudende huidirritatie of wond rond de stoma Bij twijfel of vragen: één telefoontje is beter dan zich isoleren uit angst of bezorgdheidRaadpleeg snel een arts als:De stoma zwart, paars of zeer pijnlijk wordtEr belangrijke bloedingen optredenBuikpijn, koorts, misselijkheidBij twijfel, blijf niet alleen: neem contact op met uw thuiszorgteam, de stomaverpleegkundige of ga indien nodig naar de spoedgevallen. Uw contactpersonen bij het H.U.B? In het Academisch Ziekenhuis Brussel (H.U.B) begeleiden verschillende professionals stomapatiënten:Stomaverpleegkundige: belangrijkste contactpersoon voor zorg, educatie en aanpassing van het materiaalOpvolging in het Erasmeziekenhuis: 02 555 56 30Opvolging in het Jules Bordet Instituut: 02 541 03 02Specialist (chirurg, gastro-enteroloog, uroloog)Medisch secretariaat’s Nachts of in het weekend, indien mogelijk wachten tot de volgende dag of maandag, contacteer uw thuisverpleegkundige of huisarts, of ga naar de spoedgevallen indien nodig. Bronnen en nuttige links over stoma’s FAQ – De 10 meest gestelde vragen over stoma’s 1. Kan men normaal leven met een stoma? Ja. Na een aanpassingsperiode hervatten de meeste patiënten een actief sociaal en professioneel leven. 2. Is een stoma pijnlijk? De stoma zelf is niet pijnlijk. Pijn kan optreden bij irritatie of complicaties. 3. Kan men douchen met een stoma? Ja, met het zakje. 4. Kan men sporten met een stoma? Ja, de meeste sporten zijn mogelijk, met enkele voorzorgen (steunband, contactsporten vermijden, geen buikdruk). 5. Zijn er geuren? De huidige zakjes zijn ontworpen om luchtdicht te zijn en geuren te absorberen. 6. Hoe lang blijft een stoma? Dit hangt af van de aandoening: sommige zijn tijdelijk, andere definitief. 7. Kan men reizen met een stoma? Ja. Het is aangeraden voldoende materiaal mee te nemen; contacteer uw stomaverpleegkundige om u voor te bereiden. 8. Wat te doen bij lekkage van het zakje? Vervang het materiaal, controleer de aansluiting en contacteer de stomaverpleegkundige indien het probleem aanhoudt. 9. Moet de voeding aangepast worden? Soms. Bepaalde voedingsmiddelen kunnen urine, stoelgang, gas of geuren beïnvloeden. Een diëtist zal u informeren over specifieke aanbevelingen. 10. Met wie praten bij psychologische moeilijkheden? Uw stomaverpleegkundige, zorgverleners, ziekenhuispsychologen.

Pijnbehandeling Het Universitair Ziekenhuis Brussel biedt een volledig zorgaanbod, van acute tot chronische pijn, met gespecialiseerde teams die op verschillende locaties beschikbaar zijn. 1. Pijnraadplegingen Acute en transitionele pijnë et transitionnelle — Imedia-centrumDeze raadplegingen zijn bestemd voor alle patiënten die een algologisch advies nodig hebben: medicamenteuze behandeling, advies vóór infiltratie, opvolging na infiltratie en andere acute situaties.ës.Dagen: maandag tot vrijdagLocatie: Imedia-centrumToegang: MyHUB en RosaChronische pijn — CMETD (Imedia-centrum)Voor patiënten die een multidisciplinaire behandeling nodig hebben. Om toegang te krijgen tot deze raadplegingen is een verslag van een specialist verplicht.Locatie: Imedia-centrumToegang: niet toegankelijk via MyHUB of RosaVerslag van een specialist verplichtAcute en chronische pijn — Polikliniek LothierIn de Polikliniek Lothier kunnen patiënten terecht voor raadplegingen voor acute en chronische pijn. Binnenkort wordt op donderdag een derde tijdsblok geopend.Dagen: maandag en dinsdag (+ binnenkort donderdag)Locatie: Polikliniek LothierToegang: MyHUB en Rosa 2. Interventionele Algologie — Pijnkliniek Centrum ImediaElke dag zijn er twee tijdsblokken voor infiltraties onder begeleiding van beeldvorming beschikbaar, de hele dag toegankelijk voor huisartsen via MyHUB.Dagen: maandag tot vrijdag — de hele dag1 tijdsblok onder echografie + 1 tijdsblok onder fluoroscopieToegang voor huisartsen: via MyHUBPolikliniek van LothierOp dinsdagvoormiddag is er een tijdsblok voor infiltraties onder echografie. Binnenkort wordt een tweede tijdsblok op donderdagvoormiddag toegevoegd. Toegankelijk voor huisartsen via MyHUB.Dagen: dinsdagvoormiddag (+ donderdagvoormiddag binnenkort)Techniek: onder echografieToegang voor huisartsen: via MyHUB Ontdek de Pain Clinic van het U.Z.B. 3. Survivorshipprogramma Pijnconsultaties SurvivorshipBegeleiding van patiënten met pijn na een oncologische behandeling.Dagen: dinsdag, woensdag en donderdagLocatie: Imedia-centrumToegang: MyHUB en RosaAcupunctuurconsultaties SurvivorshipAcupunctuurconsultaties in het kader van de opvolging na kanker. Geleidelijke uitrol op twee locaties.Locatie Cairos — vanaf juni 2026 4. Pijn (Pediatrische) Kinderen en adolescenten met chronische pijn krijgen gespecialiseerde zorg binnen het Multidisciplinair Centrum voor Onderzoek en Behandeling van Pijn (CMETD) van het Kinderziekenhuis (HUDERF).Populatie: pediatrische patiëntenType: chronische pijnLocatie: CMETD — HUDERF Afspraak De meeste van onze raadplegingen zijn rechtstreeks toegankelijk via de platformen MyHUB en Rosa. Voor de multidisciplinaire raadplegingen voor chronische pijn (CMETD) en voor aanvragen van de Pain Clinic is vooraf een verslag van uw medisch specialist vereist.