Recherche

De 10de editie van het Colloquium Neonatale Pijn was een groot succes.Doel bereikt: het verdiepen van de kennis en het verder ontwikkelen van de praktijk door perspectieven en expertise samen te brengen, ten dienste van de allerkleinsten. 10de Colloquium Neonatale Pijn – Een rijke en inspirerende editieDeze 10de editie stond in het teken van de evolutie van multidisciplinariteit naar transdisciplinariteit in de aanpak van neonatale pijn.Het doel was duidelijk: de kennis verdiepen en de praktijk verder ontwikkelen door perspectieven en expertise samen te brengen, ten dienste van de allerkleinsten.Op het programma:Zang als therapeutische ondersteuningBegeleiding van oudersEpigenetische regulatiemechanismenDe rol van kinesitherapeuten, osteopaten en lactatiekundigen in de ondersteuning van borstvoedingEen immersieve ervaring in het perspectief van de prematuurHet evenement kon rekenen op de bijdrage van gerenommeerde sprekers en moderatoren, waaronder prof. X. Durrmeyer, dr. Urgese, prof. M. Filippa en prof. P. Poisbeau.De wetenschappelijke uitwisselingen en praktijkgerichte workshops benadrukten het belang van complementaire en innovatieve benaderingen, die bijdragen aan de verdere ontwikkeling van professionele praktijken binnen de neonatologie.Een welgemeende proficiat aan Sophie Coppens van de dienst Neonatologie van het H.U.B., evenals aan alle teams, sprekers en deelnemers voor de organisatie van deze uitzonderlijke dag.Infos: Colloque de la douleur néonatale 2026 | Hôpital Universitaire de Bruxelles

Wat is een aangeboren hartafwijking? Aangeboren hartaandoeningen zijn misvormingen van het hart of de grote bloedvaten die al bij de geboorte aanwezig zijn. Die afwijkingen ontwikkelen zich tijdens de zwangerschap. Ze kunnen heel verschillend zijn: sommige zijn mild en blijven onopgemerkt, terwijl andere vanaf de eerste levensdagen medische of chirurgische behandeling vereisen.Dankzij de medische vooruitgang bereikt de meerderheid van de getroffen kinderen de volwassen leeftijd, waardoor hun aangeboren hartaandoening een aandoening wordt die, bij sommigen, levenslang moet worden opgevolgd.Types aangeboren hartaandoeningenDe belangrijkste aangeboren hartaandoeningenAangeboren hartmisvormingen kunnen in verschillende families worden ingedeeld:1. Gaatjes en abnormale verbindingen in het hartDit zijn kleine gaatjes of abnormale verbindingen tussen de holtes van het hart die er niet zouden mogen zijn.Atriumseptumdefect (ASD): een gaatje tussen de twee boezems (de bovenste holtes).Ventrikelseptumdefect (VSD): een gaatje tussen de twee kamers (de onderste holtes).Atrioventriculair septumdefect (AVSD): een groter defect van zowel de boezems en kamers als de kleppen.Patente ductus arteriosus (PDA): een klein kanaal dat normaal tijdens de zwangerschap het hart en de longen verbindt, sluit zich niet na de geboorte.Abnormale pulmonale veneuze connectie: de aderen die zuurstofrijk bloed naar de longen voeren, zijn niet goed aangesloten.2. Afwijkingen en vernauwingen van de kleppenHartkleppen zijn als deurtjes die de doorgang van het bloed regelen. Ze kunnen misvormd zijn. Bij een stenose stroomt het bloed moeilijk omdat een klep of bloedvat te nauw is.Ebsteinanomalie: de tricuspidalisklep (tussen de rechterboezem en -kamer) is slecht geplaatst of werkt niet goed.Klepdysplasie: een klep heeft een abnormale vorm en sluit niet goed.Pulmonale stenose: de uitgang naar de longen is vernauwd.Aortastenose: de uitgang naar de aorta (de grote slagader die het bloed naar het lichaam voert) is vernauwd.Aortacoarctatie: een deel van de aorta is afgekneld.3. Misvormingen die leiden tot een slechte oxygenatie (cyanotische afwijkingen)Hierdoor bevat het bloed niet voldoende zuurstof, waardoor de huid of de lippen blauw worden.Tetralogie van Fallot: een combinatie van 4 afwijkingen die de bloedstroom verstoren.Transpositie van de grote vaten: de twee grote slagaders zijn 'omgekeerd' aangesloten, waardoor het bloed naar de verkeerde plaats stroomt.Truncus arteriosus communis: in plaats van twee slagaders (één voor de longen, één voor het lichaam), ontspringt er slechts één slagader uit het hart.Pulmonale atresie: de klep die het bloed naar de longen laat stromen is afwezig of onderontwikkeld.4. Misvormingen met slechts één functionele kamer:Tricuspidalisklepatresie: de tricuspidalisklep en de rechterkamer zijn te klein.Hypoplastisch-linkerhartsyndroom: een deel van de linker harthelft is te klein en werkt niet goed.Eenkamerhart: het hart functioneert met slechts één kamer in plaats van twee. Te onthouden:Sommige hartaandoeningen zijn eenvoudig en goedaardig (zoals een klein gaatje dat vanzelf dichtgaat).Andere zijn complexer en vereisen een operatie in de eerste levensdagen.Afhankelijk van de situatie moet de patiënt mogelijk ook na de pediatrische periode als volwassene worden opgevolgd.Het goede nieuws is dat dankzij de medische vooruitgang de meeste kinderen met een hartaandoening nu opgroeien tot volwassenen die een actief leven leiden.  Wat zijn de symptomen van aangeboren hartafwijkingen? De tekenen variëren naargelang het type en de ernst:Snel buiten adem zijn, vooral tijdens het eten of sporten;Ongewone vermoeidheid;Moeilijke gewichtstoename of groeiachterstand bij kinderen;Bauwe verkleuring van de lippen, huid of nagels (cyanose);Frequente luchtweginfecties;Hartkloppingen of hartritmestoornissen.Sommige misvormingen blijven onopgemerkt en worden pas ontdekt tijdens een onderzoek.Prevalentie in BelgiëOngeveer 8 op de 1.000 kinderen wordt geboren met een hartaandoening, wat neerkomt op bijna 800 nieuwe gevallen per jaar.Tegenwoordig bereikt meer dan 90% van de kinderen met een hartaandoening dankzij de medische en chirurgische vooruitgang de volwassen leeftijd.Naar schatting leven meer dan 50.000 volwassenen in België met een aangeboren hartaandoening. Het is dus een belangrijk probleem voor de volksgezondheid. Hoe worden aangeboren hartafwijkingen behandeld? Behandeling bij het Academisch Ziekenhuis Brussel1. Pediatrische behandelingPrenatale diagnose: bepaalde afwijkingen worden al voor de geboorte ontdekt tijdens een prenatale echo.Bij de geboorte en tijdens de kindertijd: de kinderen worden opgevolgd door gespecialiseerde pediatrische cardiologen.De zorg kan bestaan uit:geneesmiddelenbehandelingen om het hart te ondersteunen of een ritmestoornis te corrigeren;een hartoperatie (soms in de eerste levensdagen);katheterisaties (plaatsing van stents, sluiting van verbindingen in het hart, dilataties enz.);opvolging van de ontwikkeling (groei, voeding, school, lichaamsbeweging);kinesitherapie;psychologische en sociale ondersteuning.2. Overgang naar de zorg voor volwassenenTijdens de puberteit wordt een overgangsproces opgestart.Doelstellingen:de jongeren voorbereiden op het omgaan met hun ziekte en behandeling;hen helpen om hun medisch dossier en het belang van langetermijnopvolging te begrijpen;de geleidelijke overgang organiseren van de pediatrie naar een team voor volwassenen dat gespecialiseerd is in aangeboren hartaandoeningen.Die stap is cruciaal om te voorkomen dat jongeren stoppen met de opvolging, wat vaak voorkomt, en om complicaties op volwassen leeftijd te verminderen.3. Zorg op volwassen leeftijdVolwassenen met aangeboren hartaandoeningen hebben een regelmatige opvolging nodig in gespecialiseerde centra (vaak GUCH – Grown-Up Congenital Heart disease clinics) genoemd. Hun zorg omvat:levenslange monitoring: echocardiografieën, MRI's van het hart, elektrocardiogrammen, regelmatige evaluaties;aangepaste behandelingen: geneesmiddelen, nieuwe chirurgische ingrepen of katheterisaties indien nodig, behandeling van ritmestoornissen;preventie van complicaties: ritmestoornissen, hartfalen, pulmonale hypertensie, infectieuze endocarditis;genetisch advies en beoordeling van het risico op recidief voor volgende generaties;opvolging en beoordeling van complicaties voor de pulmonale circulatie; dagelijks leven: advies over sport, werk, reizen, anticonceptie en zwangerschap;psychologische en sociale begeleiding: hulp bij het leven met een chronische ziekte.Het H.U.B. biedt een geïntegreerde aanpak en een compleet zorgaanbod, waaronder expertise op het vlak van hartfalen en transplantatie, evaluatie van de longcirculatie, cardiogenetica, ritmologie, interventionele cardiologie en hartchirurgie. Dankzij dit zorgaanbod is het H.U.B. een Belgisch referentiecentrum voor aangeboren hartaandoeningen. Uw specialisten Bij het Erasme ZiekenhuisProf. Antoine BondueCardiogenetica en aangeboren hartaandoeningen bij volwassenenDirecteur van de dienst Cardiologie van het H.U.B. Dr. Marielle MorissensCardioloog Aangeboren hartaandoeningen bij volwassenenProf. Jean-Luc Vachiery Longcirculatie en hartfalenKliniekhoofd Prof. Ana RoussoulièresHartfalen en transplantatie Dr. Renaud DendievelInterventioneel cardioloogEen afspraak makenTel.: +32 (0)2 555 39 60 email : Cons [dot] Cardio [dot] erasme [at] hubruxelles [dot] be (Cons[dot]Cardio[dot]erasme[at]hubruxelles[dot]be)   À l’HUDERF Prof. Françoise VermeulenGeïntegreerde pediatrie en adolescentengeneeskundeDr Nicolas Arribard Pediatrisch cardioloogDirecteur van de dienst Pediatrie Dr Hugues Dessy  Pediatrisch cardioloogGespecialiseerd in prenatale diagnoseDirecteur van de dienst Kindercardiologie van het HUDERFProf. Pierre WauthyChirurgie aangeboren hartaandoeningen Een afspraak makenTel.: +32 (0)2 477 31 79  email : Call2 [dot] Accueil [dot] huderf [at] hubruxelles [dot] be (Call2[dot]Accueil[dot]huderf[at]hubruxelles[dot]be)   Ontdek de dienst Kindercardiologie van het HUDERF FAQ over aangeboren hartaandoeningen 1. Is een aangeboren hartaandoening altijd ernstig? Nee. Sommige aangeboren hartaandoeningen zijn goedaardig en vereisen slechts een beperkte en tijdelijke opvolging tijdens de kindertijd. Andere vereisen monitoring of ingrepen en opvolging op lange termijn. 2. Kunnen aangeboren hartaandoeningen worden voorkomen? De meeste niet, omdat ze vaak afhankelijk zijn van complexe factoren. Er zijn echter situaties waarin erfelijkheid een belangrijke rol speelt. Een goede voorbereiding op de zwangerschap en voorafgaande identificatie van eventuele erfelijke factoren vermindert bepaalde risico's (genetisch advies, foliumzuur nemen, regelmatige medische controles, alcohol en roken vermijden). 3. Zijn aangeboren hartaandoeningen erfelijk? Niet allemaal, maar sommige wel. Meestal zijn het alleenstaande gevallen, zonder gekende familiale voorgeschiedenis. Ze ontstaan vaak door een complexe combinatie van factoren: omgevingsfactoren tijdens de zwangerschap (bijvoorbeeld virale infecties zoals rodehond, inname van bepaalde geneesmiddelen, alcoholgebruik, slecht gecontroleerde diabetes); en soms genetische factoren (structurele of numerieke chromosoomafwijkingen, of genetische varianten die ofwel bij het kind verschijnen of van de ouders worden geërfd). Op dit moment kan er in ongeveer 30% van de gevallen een genetische component worden geïdentificeerd, waarbij de betrokkenheid en de ernst variëren afhankelijk van de situatie: familiale overdracht van de verantwoordelijke varianten (meerdere leden van dezelfde familie getroffen, maar vaak op een variabele manier); genetische syndromen (bv. trisomie-21, digeorgesyndroom, noonansyndroom enz.) enz. 4. Als mijn kind wordt geboren met een aangeboren hartaandoening, hoe groot is dan het risico dat mijn toekomstige kinderen er ook een zullen hebben? Als een kind wordt geboren met een aangeboren hartafwijking, is het risico dat een broer of zus ook wordt getroffen groter dan in de algemene bevolking (vaak tussen 2 en 6%, maar de kans kan hoger zijn afhankelijk van het type misvorming en de familiale voorgeschiedenis). Dit risico rechtvaardigt genetisch advies in functie van de situatie en soms speciale monitoring tijdens volgende zwangerschappen (gerichte foetale echografie, genetische testing voor de geboorte of voor de implantatie). 5. Als een ouder (vader of moeder) een aangeboren hartaandoening heeft, is er dan een risico voor de kinderen? Ja, het risico is iets hoger dan in de algemene bevolking. Afhankelijk van het type misvorming varieert het tussen de 2 en 10%. Het risico is in het algemeen iets hoger als het de moeder betreft. Dit risico rechtvaardigt een foetale hartscan tijdens de zwangerschap om misvormingen in een vroeg stadium op te sporen. In sommige gevallen wordt voorafgaand aan de zwangerschap genetisch advies aangeboden.  6. Kunnen getroffen kinderen een normaal leven leiden? In de meeste gevallen wel. Ze gaan naar school, spelen en groeien op, maar moeten medische aanbevelingen volgen en regelmatig onderzoeken ondergaan. Sommigen krijgen aangepast of gespecialiseerd onderwijs.  7. Kunnen aangeboren hartaandoeningen worden genezen? Een aangeboren hartafwijking is bijna nooit “voor altijd genezen”. Zelfs na een geslaagde operatie kunnen er op volwassen leeftijd complicaties of heringrepen optreden. Daarom is een goede overgang van de pediatrie naar de volwassenenzorg zo belangrijk voor de continuïteit van de opvolging. 8. Kan een vrouw met een aangeboren hartaandoening zwanger worden? Ja, vaak wel, maar met gespecialiseerde opvolging. Bepaalde situaties vereisen nauwlettende monitoring en in zeldzame gevallen kan een zwangerschap worden afgeraden. Nuttige links / Hulpmiddelen Belgische Cardiologische Liga Belgische Vereniging voor Cardiologie – Belgische Werkgroep voor Volwassenen me… European Society of Cardiology – werkgroep Congenital Heart Disease PERSBERICHT - Aangeboren hartaandoeningen: zorgcontinuïteit van de kindertijd t…

Ontdek de verschillende afsprakenmodaliteiten binnen onze instellingen. De modaliteiten Er zijn momenteel vier opties beschikbaar. Het maken van een afspraak is mogelijk via verschillende kanalen. Ontdek de beschikbare kanalen voor de dienst die u interesseert via de pagina van de betreffende dienst. U kunt uw specialist ook vinden via het adresboek. Image Image MyHUB MyHUB is de toepassing die u controle geeft over uw relaties met onze instellingen. U kunt afspraken maken en de agenda van uw geplande afspraken en hospitalisaties bekijken. U kunt ook uw contactgegevens bijhouden (adres, telefoonnummer, huisarts, enz.) en ons vertellen welke opties u wilt voor uw ziekenhuisopname (menuvoorkeuren, kamertype, enz.).  MyHUB Rosa Rosa is een online afsprakenplatform en -applicatie. Rosa geeft je de mogelijkheid om eenvoudig beschikbare afspraken te raadplegen en de betreffende afdelingen te identificeren, evenals informatie over de specialismen van bepaalde artsen of klinieken. Deze tool is rechtstreeks gekoppeld aan onze ziekenhuisgids. Hieronder vindt u meer informatie over Rosa en de verwerking van uw persoonlijke gegevens. Formulier Je kunt een afspraak maken met behulp van online formulieren. Afhankelijk van de afdeling kunnen de formulieren verschillen en soms extra informatie vereisen. Wees nauwkeurig en volledig, zodat uw aanvraag zo efficiënt mogelijk kan worden verwerkt. Er wordt dan zo snel mogelijk contact met je opgenomen met een voorstel voor een afspraak. Het is mogelijk om via het formulier een afspraak te wijzigen of te annuleren met behulp van je unieke code. Diensten Telefoon Je vindt de nummers die je nodig hebt om een telefonische afspraak te maken op de dienstenpagina, evenals de knoppen “Mijn afspraak”. U vindt specifieke nummers voor bepaalde consulten of het algemene nummer. Als u wordt gevraagd het algemene nummer te gebruiken, wordt u gevraagd een aantal keuzes te maken wanneer u belt, met behulp van het toetsenbord van uw telefoon. Deze keuzes leiden u naar de juiste persoon. Diensten F.A.Q. : Rosa Hier is hoe je een zorgverlener kunt vinden in een geassocieerd ziekenhuisregister, zoals dat van het H.U.B : Selecteer de manier die u het best past om een afspraak te maken: telefoon, formulier, MyHUB of Rosa.Als u Rosa hebt gekozen, volg dan deze stappen:1. Bezoek het ziekenhuisregister: Ga naar het Rosa-register van het ziekenhuis, bijvoorbeeld via deze link voor het H.U.B.2. Typ de naam van de zorgverlener: Gebruik de zoekbalk om de naam van de arts of specialist in te voeren die je zoekt.3. Bekijk de gegevens van de zorgverlener: Klik op de naam van de zorgverlener om hun profiel te bekijken, inclusief hun specialiteit, kwalificaties en beschikbare afspraakmomenten.Dit proces stelt je in staat om snel een specifieke zorgverlener te vinden en een afspraak te maken. Hier is hoe je een specialiteit of afdeling kunt vinden in een geassocieerd ziekenhuisregister, zoals dat van het H.U.B: Selecteer de manier die u het best past om een afspraak te maken: telefoon, formulier, MyHUB of Rosa.Als u Rosa hebt gekozen, volg dan deze stappen: 1. Bezoek het ziekenhuisregister: Ga naar het Rosa-register van het ziekenhuis, bijvoorbeeld via deze link voor het H.U.B.2. Blader of zoek naar specialiteiten: Je kunt de lijst met beschikbare medische specialiteiten doorbladeren of de naam van de specialiteit die je zoekt in de zoekbalk typen.3. Selecteer een specialiteit: Klik op de gewenste specialiteit om meer informatie te zien over de aangeboden diensten, inclusief beschikbare zorgverleners binnen die afdeling.4. Controleer de afspraakopties: Vaak biedt de afdelingpagina informatie over hoe je een afspraak kunt maken met specialisten in dat vakgebied. Dit kan details bevatten zoals het aangeven van de leeftijd van de patiënt of de specifieke expertise die je zoekt.Dit proces helpt je om efficiënt de specifieke medische afdeling te vinden die je nodig hebt en toegang te krijgen tot relevante diensten. Hoe worden mijn gegevens gebruikt met Rosa? Rosa Privacy Policy & Terms of Service for Visitors and Users  Wat is het verschil tussen Rosa en MyHUB? MyHUB is de mobiele applicatie ontwikkeld door het Universitair Ziekenhuis Brussel. Met dit hulpmiddel kan u uw relatie met het ziekenhuis beheren. U kan afspraken maken en de agenda raadplegen van uw consultaties en geplande hospitalisaties. Het is ook mogelijk om uw contactgegevens bij te werken: adres, telefoonnummer of naam van uw huisarts. Voor uw opname kan u ons uw voorkeuren doorgeven, zoals het menu, het kamertype of andere opties. U heeft ook toegang tot essentiële informatie om uw verblijf in het ziekenhuis rustig voor te bereiden. Ten slotte kan u uw behandelingen registreren, zodat u een herinnering krijgt wanneer het tijd is om ze in te nemen en ze gemakkelijk kan doorgeven aan uw arts.Rosa is een onafhankelijk online platform waarmee u afspraken kan maken met de specialisten van het H.U.B:1. Geen inlog nodig voor afspraak slots: Patiënten kunnen beschikbare afspraak slots bekijken zonder zich in te loggen. Deze vereenvoudigde toegang maakt snellere besluitvorming en planning mogelijk, wat de gebruiksvriendelijkheid voor gebruikers die meerdere accounts willen vermijden, vergemakkelijkt.2. Snelheid van het platform: Het ziekenhuisregister is doorgaans sneller en responsiever, waardoor gebruikers gemakkelijk kunnen navigeren en snel de informatie kunnen vinden die ze nodig hebben. Deze snelheid verbetert de algehele gebruikerservaring, waardoor het eenvoudiger wordt voor patiënten om toegang te krijgen tot de benodigde diensten.3. Gecentraliseerde toegang: Het ziekenhuisregister integreert informatie van verschillende specialiteiten en afdelingen binnen één platform. Deze gecentraliseerde aanpak vereenvoudigt het proces voor patiënten die verschillende soorten zorg zoeken, waardoor ze afspraken kunnen vinden en boeken in meerdere diensten zonder door verschillende portals te hoeven navigeren. 

Ter gelegenheid van de patiënt-verzorger workshop georganiseerd door de Neurovasculaire Kliniek op dinsdag 11 februari over evenwichtsstoornissen na een beroerte, bespreekt Sara Ben Chekroun, kinesitherapeut, de aandachtspunten die zowel in het ziekenhuis als thuis in de gaten moeten worden gehouden om vallen te voorkomen. Interview Welke evenwichtsstoornissen kunnen zich voordoen na een beroerte en waarom?Voordat ik uitleg wat evenwichtsstoornissen zijn, lijkt het me nuttig om te herinneren aan wat een beroerte is. Een beroerte (CVA) is een bloedstolsel dat een slagader in de hersenen blokkeert (we spreken dan van een ischemisch CVA). Een beroerte kan ook het gevolg zijn van het scheuren van een hersenslagader (we spreken dan van een hemorragisch CVA). In beide gevallen lijdt een deel van de hersenen door zuurstoftekort. Hoe langer dit duurt, hoe groter het risico dat dit hersengebied afsterft.Zo'n gebeurtenis laat niet zonder gevolgen voor het lichaam. Evenwichtsstoornissen kunnen optreden als het deel van de hersenen dat direct verantwoordelijk is voor het evenwicht wordt aangetast, maar ook als andere delen van de hersenen schade oplopen en dit gevolgen heeft zoals verlamming, krachtsverlies aan één zijde van het lichaam of in één ledemaat, moeite om het been of de grond te voelen of een verminderd zicht. Image Andere problemen zoals cognitieve, motorische stoornissen, concentratie- en aandachtsproblemen, evenals vermoeidheid, kunnen eveneens leiden tot evenwichtsstoornissen en verhogen het risico op vallen. Vermoeidheid is waarschijnlijk het meest onderschatte symptoom, omdat het vaak langdurig aanwezig blijft na een beroerte en kan leiden tot zwakte, concentratieverlies en verminderde alertheid, vooral bij patiënten ouder dan 65 jaar.Men weet dat iemand die na zijn 65e een beroerte krijgt, driemaal meer kans heeft om te vallen dan iemand van dezelfde leeftijd zonder beroerte [1]. Dit is echt een ernstig probleem voor deze risicogroep. Daarnaast is er een verband tussen depressie en valrisico: 30 tot 50% van de patiënten die na een beroerte plots hun autonomie verliezen, ontwikkelen een depressie en hebben een verhoogde kans om te vallen [2].Evenwichtsstoornissen en valrisico's kunnen ook worden veroorzaakt door externe factoren zoals verkeerd medicijngebruik of een onaangepaste omgeving.Patiënten die een of meerdere beroertes hebben gehad, nemen vaak medicijnen zoals pijnstillers, bloedverdunners, antidepressiva of diuretica. Het is belangrijk hen te helpen hun medicatie goed te beheren, want te veel of te weinig kan ernstige bijwerkingen hebben zoals incontinentie, moeite om houding te veranderen, bloeddrukdalingen bij het opstaan of schommelende bloedsuikerwaarden bij diabetespatiënten.De woonomgeving moet worden aangepast om vallen te voorkomen: tapijten, trappen zonder leuning, obstakels in huis, slechte verlichting of slecht schoeisel kunnen het valrisico vergroten. Soms belemmert dit zelfs de terugkeer naar huis. Families begrijpen niet altijd wat een beroerte inhoudt en zijn zich niet bewust van de impact ervan. Ongeveer een derde van de patiënten houdt blijvende beperkingen, zelfs een jaar na de beroerte. Er is altijd een risico op vallen, en na een eerste val ontstaat vaak valangst. Deze angst leidt tot immobilisatie, isolatie en verlies van autonomie. Minder bewegen verhoogt juist het risico op een nieuwe val. Bij patiënten die al eens zijn gevallen, valt 50% opnieuw [4], wat leidt tot meer ziekenhuisopnames en toenemende angst bij patiënten en hun naasten.Welke soorten vallen komen het vaakst voor bij patiënten die één of meerdere beroertes hebben gehad?De meest voorkomende vallen vinden plaats thuis of tijdens transfers, wanneer de patiënt van liggende naar staande positie moet gaan, bijvoorbeeld om naar de douche of het toilet te gaan. De badkamer en het toilet zijn twee omgevingen waar veel valpartijen plaatsvinden. Gelukkig zijn er weinig ernstige verwondingen, maar er zijn toch soms ziekenhuisopnames nodig voor heupfracturen of hersenbloedingen. Wanneer de patiënt terug naar het ziekenhuis komt, moet het team een volledige evenwichtsevaluatie opnieuw uitvoeren, deze vergelijken met de vorige opname en met de patiënt en zijn naasten bespreken wat de context en oorzaken van de val waren. Al deze elementen beïnvloeden het zorgplan van de patiënt.Als de toestand van de patiënt te veel achteruitgaat en de familie zich niet langer in staat voelt om thuis voor hem te zorgen, wordt hij naar een rusthuis gestuurd. Dit zijn zeer moeilijke situaties voor mantelzorgers, die moeite hebben om te begrijpen waarom de patiënt blijft vallen ondanks hun zorg en aandacht. Ze zijn meestal erg angstig omdat hun dagelijks leven plots volledig draait om de patiënt, zijn valrisico's, de angst voor een val en een nieuwe ziekenhuisopname..  Image Vanuit een ander perspectief zijn valrisico's ook moeilijk te beheren voor zorgverleners, die net als mantelzorgers verantwoordelijk zijn voor de patiënt. Als een patiënt tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis valt, is het essentieel om te weten waarom en hoe dit is gebeurd, om preventieve en/of correctieve maatregelen te nemen die zijn veiligheid garanderen en tegelijkertijd zijn autonomie zoveel mogelijk behouden. Het is niet altijd gemakkelijk om de juiste balans te vinden.Elke week wordt een evaluatie van de valrisico's uitgevoerd bij oudere patiënten die revalidatie ondergaan. Deze tests stellen ons in staat om hun vooruitgang te zien en te identificeren wat het grootste risico op vallen veroorzaakt. De resultaten van deze evaluatie worden gedeeld met het team, de arts en de familie. Goede communicatie tussen alle betrokkenen in het zorgtraject van de patiënt is essentieel, vooral wanneer patiënten voor het weekend naar huis gaan. We bespreken met de patiënt wat moeilijk of gemakkelijk is en stellen een behandelplan op om aan het evenwicht te werken. We zorgen ervoor dat de familie goed op de hoogte is van dit plan en beantwoorden al hun vragen en zorgen. Maar een risico van nul bestaat helaas niet...Afhankelijk van de gevolgen van de beroerte verandert alles. Daarom organiseren we vergaderingen met de familie, de arts, paramedici en de patiënt om de situatie te evalueren en te beoordelen in hoeverre de patiënt zich bewust is van zijn nieuwe realiteit buiten het ziekenhuis. In het ziekenhuis is er altijd iemand aanwezig, krijgt de patiënt hulp en beschikt hij over alle nodige en aangepaste apparatuur. De vloer is vlak! Eenmaal terug thuis in het weekend wordt de patiënt geconfronteerd met het "echte" leven, waar alles snel ingewikkelder wordt (opstaan, aankleden, wassen, zich verplaatsen) en hij zich realiseert dat het niet zo eenvoudig is en dat de risico's hoog zijn.Welke medische zorg is momenteel beschikbaar in het Erasmeziekenhuis (H.U.B) om het evenwicht bij patiënten na een beroerte te behouden?Ons team werkt in nauwe samenwerking met neurologen, diagnostische en interventionele neuroradiologen, spoedartsen, intensivisten, neurochirurgen, cardiologen, KNO-artsen en revalidatiespecialisten (neuropsychologen, psychologen, kinesitherapeuten, ergotherapeuten, verpleegkundigen en diëtisten). Deze samenwerking garandeert een snelle interventie, een nauwkeurige en vroege bepaling van de oorzaken van de beroerte, en onmiddellijke aanpassing van de behandelingen om het risico op herhaling te minimaliseren en een vroege revalidatie te bevorderen om de functionele impact te verminderen.De maatschappelijk werksters van de H.U.B komen bij de patiënt en zijn familie langs om te zien of er behoefte is aan thuiszorg om hen in het dagelijks leven te ondersteunen. Psychologen zijn beschikbaar om de patiënt en zijn familie te begeleiden bij het verwerken van het verlies van het "leven van voorheen."Wat kunnen de patiënt en/of eventueel de mantelzorger thuis doen om vallen zoveel mogelijk te voorkomen?Wij raden patiënten aan hun zicht en gehoor te laten controleren, aangezien deze een grote invloed hebben op het evenwicht. Daarnaast letten we op een goede medicatiebeheer door bijwerkingen te vermijden en de medicatie zo nodig aan te passen. We adviseren ook aandacht te besteden aan de leefomgeving van de patiënt thuis:Verwijder tapijten of gebruik antislipmatten.Zorg voor een looprek of stabiel steunmiddel.Begeleid de patiënt altijd bij het gebruik van trappen.Draag aangepaste schoenen.Voorzie een douchezitje, steunbeugels en, indien nodig, een ziekenhuisbed.Het is belangrijk dat alle hulpmiddelen, zowel technisch als menselijk, klaar staan zodra de patiënt terug naar huis gaat.  Image Als de patiënt alleen woont, kan hij of zij ofwel terugkeren naar huis met maximale thuiszorg, zoals:Een verpleegkundige die 's morgens en 's avonds langskomt, elke dag;Daghulp in een centrum;Hulp van familieleden en huishoudelijke hulp.Of de patiënt kan naar een rusthuis verhuizen als zelfstandig wonen niet meer haalbaar is tussen de verschillende huisbezoeken door.Nuttige linksDe Belgian Stroke Council (BSC) brengt verschillende artsen samen (waaronder Dr. Noémie Ligot, Directrice van de Neurovasculaire Kliniek van het H.U.B, de voorzitter is) om alle informatie over beroertes te bieden, zowel voor patiënten als zorgverleners. U vindt er ook links naar verenigingen, patiëntenorganisaties, zelfhulpgroepen, getuigenissen en verschillende gratis brochures om te downloaden.[1] Cahit U.,Demet G., Nevzat U., Serhat O., Gazi O. «charactéristics of failing in patients with stroke”. Neurology Neurosurg Psychiatry 2000[2] ibid[3]Poindessous, J., Basta, M., Gomis, N., Gonzar, A., & Dupaquier, L. (2019). La rééducation précoce post-AVC. 33(206), 16-19.[4]Batchelor F., Mackintosh S., Said C., Hill K., “Falls after stroke”, International Journal of Stroke, 2012 Contact en informatie Sara Ben ChekrounKinesitherapeut bij de Dienst Neurologie van de H.U.BSara [dot] benchekroun [at] hubruxelles [dot] be (Sara[dot]benchekroun[at]hubruxelles[dot]be)   Image Volgende workshops "Beter leven na een beroerte" 18/03/2025 - Hoe kunnen we cardiovasculaire risicofactoren beheersen via voeding?15/04/2025 - Taal en spraak na een beroerte20/05/2025 - Zijn mijn cardiovasculaire risicofactoren voldoende onder controle? 17/06/2025 - Kan ik autorijden na een beroerte? Beoordeel uw rijgeschiktheid met CARA.***Deze workshops worden in het Frans gegeven*** Inschrijving

Onze rol De anesthesiologie is een transversale medische discipline die als doel heeft alle patiënten die een diagnostische of therapeutische handeling moeten ondergaan (endoscopisch, interventioneel, chirurgisch), hierop voor te bereiden op een manier die gegarandeerd voldoet aan de nationale en internationale kwaliteits- en veiligheidsnormen. Image Image Wij beschikken over een heel arsenaal aan technieken en medicatie waarmee we hun comfort kunnen garanderen door ons perfect aan te passen aan datgene wat idealiter aangewezen is voor elk afzonderlijk individu, volgens zijn/haar persoonlijke kenmerken en wensen. Prof. Tuna Turgay Directeur van het H.U.B-interziekenhuisdienst voor anesthesiologie, reanimatie, peri-operatieve geneeskunde en algologie Onze specialisaties De H.U.B-interziekenhuisdienst voor anesthesiologie, reanimatie, peri-operatieve geneeskunde en algologie is georganiseerd volgens diverse klinieken en sectoren:De pre-opname-entiteit staat in voor de pre-operatieve raadplegingen die systematisch worden voorzien voor elke patiënt voor wie een ingreep wordt gepland.De entiteiten voor post-operatieve zorg of ‘recovery rooms’ vangen de patiënten op in de eerste 48 uren na de ingreep.Het multidisciplinaire centrum voor evaluatie en behandeling van pijn van het Erasmeziekenhuis is een van de eerste Belgische klinieken voor chronische pijn die door de FOD Volksgezondheid werden erkend. Met bijna 120 artsen is de anesthesiologie de grootste medische dienst van het H.U.B. De anesthesisten zijn actief in alle H.U.B-instellingen, op basis van medisch-technische en/of chirurgische sectoren:De pediatrische anesthesiekliniek in het HUDERF,De onco-anesthesiekliniek in het Jules Bordet Instituut,De anesthesiekliniek voor hart-, thorax- en vaatchirurgie,De anesthesiekliniek voor digestieve, urologie-, gynaecologische chirurgie en voor verloskunde,De kliniek voor neuro-anesthesie en orthopedie-traumatologie,De kliniek voor endoscopie en interventionele handelingen,De kliniek voor ambulante anesthesie en algologie in het chirurgische dagziekenhuis. Onze team Image Onze specialisten Focus De Early Recovery After Surgery (ERAS) is een specifiek multidisciplinair revalidatieprotocol dat wordt  toegepast bij diverse chirurgische ingrepen. Het doel is een geoptimaliseerde peri-operatieve benadering (o.a. pijn, voeding, revalidatie). Onderwijs De H.U.B-interziekenhuisdienst voor anesthesiologie, reanimatie, peri-operatieve geneeskunde en algologie geniet faam voor de uitmuntendheid van zijn opleidingen. De anesthesisten beschikken vanzelfsprekend over alle verplichte getuigschriften voor deze specialisatie. Daarnaast nemen ze geregeld deel aan, of verzorgen ze specifieke H.U.B-seminars en nationale en internationale opleidingen.

Chirurgische complicaties: welke medische aanpak aan het H.U.B.?  Na een spijsverteringschirurgische ingreep (verwijdering van de slokdarm, maag, bariatrische chirurgie voor gewichtsverlies, verwijdering van een deel van de dikke darm) kan er soms een lek optreden ter hoogte van de spijsverteringsnaad (of een fistel indien dit probleem blijft bestaan). Dit kan leiden tot een plaatselijke buikinfectie en andere complicaties.Ons endoscopieteam heeft een reeks technieken ontwikkeld om deze complicaties endoscopisch te behandelen, soms in combinatie met een radiologische behandeling, om een heroperatie te vermijden. Zo is het mogelijk om tijdelijk een oesofago-gastrische stent te plaatsen, gebruik te maken van vacuümtherapie of een interne drainage te plaatsen om genezing te bevorderen. Ook na pancreatico-biliaire chirurgie kan er een lekkage van gal of pancreassappen optreden. Verschillende benaderingen maken het mogelijk om deze te verhelpen dankzij de beschikbare endoscopische technieken (retrograde/percutane cholangiopancreatografie, drainage onder echo-endoscopie, enz.).De aanpak van deze mogelijke complicaties vereist overleg tussen de leden van het chirurgische, radiologische en endoscopische team om voor elke patiënt de beste oplossing te kiezen. De dagelijkse beschikbaarheid van al deze technieken maakt een snelle behandeling mogelijk voor patiënten die dit nodig hebben. De expertise van het team van de Endoscopiekliniek, specifiek op het vlak van de behandeling van deze complicaties, evenals de beschikbare apparatuur, maken er een referentiecentrum van, waarnaar vele patiënten door andere ziekenhuizen worden doorverwezen.Indien u lijdt aan een chirurgische complicatie, bespreek dit met uw arts. Deze kan contact opnemen met de artsen van de Endoscopiekliniek om een eventuele endoscopische behandeling te bespreken via het telefoonnummer +32 (0)2 555 32 72. Ontdek de Endoscopiekliniek van het H.U.B. Endoscopische behandeling van chirurgische complicaties: welke innovaties aan het H.U.B.? In de afgelopen jaren zijn door de leden van de dienst talrijke wetenschappelijke publicaties verschenen over dit onderwerp (oesofago-gastrische stents of dubbele “pigtail”-prothesen voor de behandeling van lekken na bariatrische chirurgie, drainage onder endo-echografie of via retrograde cholangiografie bij postoperatieve gal-lekken, bijvoorbeeld).Bovendien wordt binnen de dienst een nieuw instrument ontwikkeld dat toelaat om via automatische snijtechniek postchirurgische problemen van divertikels en vernauwingen, die de voeding van de patiënt bemoeilijken (Candy Cane-syndroom), op te lossen. Er lopen studies om patiënten die dit nodig hebben met dit nieuwe instrument te behandelen.

In België krijgt 1 man op 10 te maken met prostaatkanker, de meest frequente kanker bij mannen. Het Jules Bordet Instituut – het kankercentrum van het H.U.B (academisch ziekenhuis Brussel) – biedt zijn patiënten een ultra-individuele behandeling. Dit is mogelijk dankzij de expertise van zijn multidisciplinaire teams en de effectiviteit van zijn innovatieve technieken. Het Jules Bordet Instituut positioneert zich zo nationaal en internationaal als pionier in de aanpak en de voortgang van het onderzoek rond screening, diagnose en behandeling van prostaatkanker.  Naar een preciezere diagnose dankzij het PANDORA-onderzoek   Meerdere onderzoeken zijn vereist om de diagnose van prostaatkanker te kunnen stellen: het begint bij controle van het PSA-gehalte in het bloed en een rectaal onderzoek. Als deze onderzoeken een vermoeden van kanker wekken, kan een MRI-scan plaatsvinden. In sommige gevallen volgen aanvullend ook prostaatbiopsieën (waarbij een of meer fragmenten van het prostaatweefsel worden afgenomen) om het resultaat te bevestigen en te karakteriseren. De prostaatbiopsie is essentieel in het diagnostisch onderzoek: dit is immers de enige manier om de aanwezigheid van kanker te bevestigen, en het is ook fundamenteel voor de keuze van de therapeutische opties. Dit onderzoek veroorzaakt een zeker ongemak voor patiënten, naast een risico op complicaties (infectie, bloeding), en soms ook de ontdekking van zogenaamd indolente (pijnloze) gezwellen waarvoor geen behandeling nodig is. De experts van het H.U.B speuren daarom naar alternatieve benaderingen voor de biopsie. “Het PANDORA-onderzoek, dat steun geniet van de Association Jules Bordet, het Fonds Erasme en de Belgische Vereniging voor Urologie, test de hypothese dat toevoeging van een PET/MRI aan de PSMA bij diagnostische onderzoeken een betere selectie mogelijk zou maken van de patiënten voor wie een prostaatbiopsie nodig is. Zo zouden heel wat overbodige biopsieën vermeden worden. Deze techniek combineert de opsporing van een proteïne dat buitensporig aanwezig is in de prostaatkankercellen (PSMA) dankzij de PET (positronemissietomografie) met de MRI-prostaatresolutie”, verduidelijkt Romain Diamand, onderzoeker van de PANDORA-studie. Dit type onderzoek wordt momenteel vooral gebruikt voor de identificatie van prostaatkankerrecidieven, maar lijkt ook veelbelovend om te helpen bij de diagnose van deze kanker.  Een doeltreffendere radiotherapiebehandeling dankzij de MRI-Linac   Het Jules Bordet Instituut kan dankzij zijn expertise en multidisciplinariteit een ultra-individuele aanpak van prostaatkanker aanbieden. Sinds de aanschaf van de MRI-Linac 1.5 T (mogelijk gemaakt dankzij de steun van de Association Jules Bordet) werd een verbluffende vooruitgang geboekt in de radiotherapiebehandelingen. Dit toestel is uniek in België. Het combineert het vermogen van een lineaire versneller met de beeldkwaliteit van een MRI: met realtime tumorbeelden is zoveel meer precisie mogelijk in de radiotherapie. “Voor de patiënt betekent deze ultra-geïndividualiseerde, dagelijks bijgestuurde behandeling dat gezonde weefsels maximaal gespaard blijven, dat de toxiciteitsrisico’s worden teruggedrongen in vergelijking met de klassieke toestellen, en dat voor sommige prostaatkankers amper 5 sessies vereist zijn”, zegt François Xavier Otte, radiotherapeut in het Jules Bordet Instituut.   Focale, weinig-invasieve behandelingen brengen nieuwe hoop   Bij kleine en/of vroegtijdig opgespoorde tumoren kan een focale en weinig-invasieve behandeling worden voorgeschreven als alternatief voor chirurgie of radiotherapie. Als principe geldt hierbij dat alleen de door kanker getroffen zone wordt behandeld terwijl de rest van de prostaat intact blijft om de risico’s van impotentie en incontinentie te vermijden. Er bestaan meerdere soorten focale behandelingen: ultrasoon, via cryotherapie of met laser. Het Jules Bordet Instituut biedt als enige centrum in België een focale behandeling met HIFU-technologie (High Intensity Focal Ultrasounds) aan. Hierbij wordt uiterst krachtig ultrasoon geluid ingezet om de tumor te vernietigen. Het onderzoek naar focale behandelingen is bijzonder hoopgevend; er lopen al meerdere studies om nieuwe protocollen te bekrachtigen. De ablatie via microgolven heeft haar sporen eerder al verdiend bij de behandeling van meerdere organen. “Het VIOLETTE-onderzoek wil zijn effectiviteit voor prostaatkanker bewijzen dankzij ultrafocale behandelingen met een ablatieprotocol via microgolven met beeldfusie. De tumorknoop moet hierbij zeer nauwkeurig uitgeschakeld worden, met het oog op een neutralisering zónder aantasting van de prostaatfuncties”, verklaart Alexandre Peltier, uroloog en hoofdonderzoeker van het VIOLETTE-onderzoek.